Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΡΕΝΗΤΊ Η. ΡΑΕΚΕΡΕ. Το ΡΗΙοπσορή) οἱ Υαἰμο (Ἡ Φιλοσοφία τῶν ̓Αξιῶν) Τὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Πάρκερ συνεχίζει τὴν παράδοση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς θεωρίας τῶν ἀξιῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνα, στὴν προσπάθειά της νὰ ἐπεξεργασθεῖ ἕνα νατουραλιστικὸ καὶ ψυχολογικὸ ὁρισμὸ καὶ χαρακτηρισμὸ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ν ̓ ἀνταποκρίνεται στὰ γεγονότα τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρίας. ̓Απὸ τὸ ἔργο αὐτὸ παραλείπεται τὸ κεφάλαιο ἐκεῖνο γιὰ τὴν μεταφυσικὴ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ὁ Πάρκερ δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει πρὶν τὸν θάνατό του. 'Ο Πάρκερ προβαίνει στὴν σημμαντικὴ διάκριση μεταξὺ προτάσεων γιὰ ἀξίες καὶ τὶς ἴδιες τῆς ἀξιολογικὲς ἐμπειρίες ἤ τὴν ἔκφρασή τους στὴν γλώσσα. Στὸ πρῶτο μέρος τοῦ ἔργου τουλάχιστο γίνεται σαφές, ὅτι ὁ μελετητὴς ἀναφέρεται στὶς ἀξίες καὶ ὅτι οἱ φιλοσοεφικὲς αὐτὲς θέσεις εἶναι προτάσεις. Οἱ ἀξιολογικὲς ὅμως ἐμπειρίες σὰν ἀξίες κρίσεως δὲν εἶναι οὔτε γνωσιακὲς οὔτε περιγραφικές, ἀληθεῖς ἤ ἐσφαλμένες. Εἶναι λυρικὲς ἤ πρακτικές, «ἀνυσματικὰ ρεύματα αἰσθήματος» ἤ «δυνάμεις τείνουσες πρὸς σκοπούς», ἀποκαλύπτουσες τὶς διαθέσεις τοῦ ὁμιλητῆ καὶ ἐπιδιώκουσες νὰ διεγείρουν ἀνάλογες διαθέσεις σὲ ἄλλους. Ὃ ὁρισμός του ὅμως γιὰ τὴν ἐξουσία δὲν διατυπώνεται μὲ ἐπάρκεια σὲ σχέση μὲ τὶς ἐμπειρικὲς ἐπιστῆμες. Ἐνῶ ἡ παρορμητικὴ ὄψη του εἶναι προκεχωρημένη, τείνει νὰ ὑποτιμᾶ τὸν ρόλο τῶν ἀναγκῶν, τοῦ εὐρύτερου πλέγματος τῆς δράσεως, καὶ τὸν θεμελιώδη κοινωνικο-πολιτιστικὸ χαρακτῆρα τοῦ ἀντικείμενου ἱκανοποίησης. Στὸ β ̓ μέρος τῆς ἀνάλυσης ὁ Πάρκερ καταπιάνεται μὲ τὴν «Ὀργάνωση τῶν ̓Αξιῶν», ὅπου ἡ εὐτυχία προκύπτει ἀπὸ τὴν γενικὴν ἐπιθυμία πραγματοποίησης τοῦ σχεδίου ζωῆς, καὶ περιλαμβάνει ἀξίες δράσεως καὶ φαντασίας. Στὸ κεφάλαιο «Αξιολόγηση τῶν ̓Αξιῶν» ὑποστηρίζει τὴν ἄποψη, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο ἐπιδιώκει τὶς ἀξίες ἀλλὰ τὶς ἱεραρχεῖ μὲ κριτήρια, ποὺ εἴτε είναι ἐσωτερικά στὸ ἐγὼ (ἔνταση, ὕψος, ἀποκήρυξη, ὁλοκλήρωση κτλ.) εἴτε εἶναι ἐξωτερικὰ καὶ ἀφοροῦν ἄλλους ἀνθρώπους (παιδεία, συμβιβα- ΑΡΧΑΙΟΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Τὴν σημασία τοῦ ἀρχαίου μύθου γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο θὰ ὑπογραμμίσει πρόγραμμα ποικίλων ἐκδηλώσεων, ποὺ ἀρχίζει τὴν ̓Αθήνα τὴν 25η Σεπτεμβρίου 1985. Τὸ πρόγραμμα παρουσιάζεται στὰ πλαίσια τῶν δραστηριοτήτων τῆς ̓Αθήνας Πολιτιστικῆς Πρωτεύουσας τῆς Εὐρώπης 1985. Στὴν ὑλοποίησή του συμμετέχει τὸ Γραφεῖο Μορφωτικῶν Σχέσεων τῆς ̓Αμερικανικῆς Πρεσβείας στὴν ̓Αθήνα, τὸ ὁποῖο ἔχει καλέσει γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἀπὸ τὶς Ηνωμένες Πολιτεῖες ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος καὶ τῆς τέχνης. Προγραμματίζονται ὁμιλίες, παραστάσεις μύθων ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα, συζητήσεις στρογγυλῆς τραπέζης, βραδυὲς ἑρμηνείας μύθου καὶ προβολὲς κινηματογραφικῶν ταινιῶν. Γενικὸς τίτλος τῆς σειρᾶς ἐκδηλώσεων θὰ εἶναι ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον θὰ παρουσιάσει ἡ ἐμφάνιση τοῦ πρωτοποριακοῦ ἀμερικανικοῦ συγκροτήματος «6έατρο τοῦ ̓Ανοικτοῦ Ὀφθαλμοῦ» στὸ Θέατρο Ηρώδου τοῦ ̓Αττικοῦ, τὴν 27η καὶ 28η Σεπτεμβρίου. Ὁ μικρὸς αὐτὸς ἀλλὰ δυναμικὸς θίασος εἰδικεύεται ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὶς ἀναπαῥαστάσεις μύθων καὶ ἱστοριῶν, ἀναβιώνοντας τὴν ἀντίστοιχη πανάρχαιη ἑλληνικὴ πρακτική. Σύμφωνα μ ̓ αὐτὴν οἱ μῦθοι ὄχι μόνο ἀπαγγέλλονταν, ἀλλὰ παριστάνονταν κατὰ τὶς ἑορτὲς ποὺ συνδέονταν μὲ τοὺς θεοὺς ἢ ἥρωες. Τὸ «Θέατρο τοῦ ̓Ανοικτοῦ Ὀφθαλμοῦ» θὰ διδάξει στὴν ̓Αθήνα πέντε κομμάτια ἐμπνευσμένα ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μυθολογία, τὰ ὁποῖα ἑτοίμασε εἰδικὰ γιὰ τὸ σκοπὸ αυτό. Ἡ προετοιμασία ἔγινε μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ καθηγητῆ Τζόζεφ Κάμπελλ, παγκοσμίως ἀναγνωρισμένου ἐμπειρο)νώμονα σὲ θέματα ἑρμηνείας μύθου καὶ συγγραφέα πολλῶν βιβλίων πάνω στὸ ---".