Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΡΕΝΗΤΊ Η. ΡΑΕΚΕΡΕ. Το ΡΗΙοπσορή) οἱ Υαἰμο (Ἡ Φιλοσοφία τῶν ᾿Αξιῶν) Τὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Πάρκερ συνεχίζει τὴν παράδοση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς θεωρίας τῶν ἀξιῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνα, στὴν προσπάθειά της νὰ ἐπεξεργασθεῖ ἕνα νατουραλι- στικὸ καὶ ψυχολογικὸ ὁρισμὸ καὶ χαρακτηρισμὸ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ν᾿ ἀνταποκρίνεται στὰ γεγονότα τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρίας. ᾿Απὸ τὸ ἔργο αὐτὸ παραλείπεται τὸ κεφάλαιο ἐκεῖνο γιὰ τὴν μεταφυσικὴ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ὁ Πάρκερ δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει πρὶν τὸν θά- νατό του. 'Ο Πάρκερ προβαίνει στὴν σημµαντικὴ διάκριση μεταξὺ προτάσεων γιὰ ἀξίες καὶ τὶς ἴδιες τῆς ἀξιολογικὲς ἐμπειρίες ἤ τὴν ἔκφρασή τους στὴν γλώσσα. Στὸ πρῶτο µέρος τοῦ ἔργου τουλάχιστο γίνεται σαφές, ὅτι ὁ μελετητὴς ἀναφέρεται στὶς ἀξίες καὶ ὅτι οἱ φιλοσο- εφικὲς αὐτὲς θέσεις εἶναι προτάσεις. Οἱ ἀξιολογικὲς ὅμως ἐμπειρίες σὰν ἀξίες κρίσεως δὲν εἶναι οὔτε γνωσιακὲς οὔτε περιγραφικές, ἀληθεῖς ἤ ἐσφαλμένες. Εἶναι λυρικὲς ἤ πρακτι- κές, «ἀνυσματικὰ ρεύματα αἰσθήματος» ἤ «δυνάμεις τείνουσες πρὸς σκοπούς», ἀποκαλύ- πτουσες τὶς διαθέσεις τοῦ ὁμιλητῆ καὶ ἐπιδιώκουσες νὰ διεγείρουν ἀνάλογες διαθέσεις σὲ ἄλλους. Ὃ ὁρισμός του ὅμως γιὰ τὴν ἐξουσία δὲν διατυπώνεται μὲ ἐπάρκεια σὲ σχέση μὲ τὶς ἐμπειρικὲς ἐπιστῆμες. Ἐνῶ ἡ παρορμητικὴ ὄψη του εἶναι προκεχωρηµένη, τείνει νὰ ὑ- ποτιμᾶ τὸν ρόλο τῶν ἀναγκῶν, τοῦ εὐρύτερου πλέγματος τῆς δράσεως, καὶ τὸν θεμελιώ- δη κοινωνικο-πολιτιστικὸ χαρακτῆρα τοῦ ἀντικείμενου ἱκανοποίησης. Στὸ β᾽ µέρος τῆς ἀνάλυσης ὁ Πάρκερ καταπιάνεται μὲ τὴν «Ὀργάνωση τῶν ᾿Αξιῶν», ὅπου ἡ εὐτυχία προκύπτει ἀπὸ τὴν γενικὴν ἐπιθυμία πραγματοποίησης τοῦ σχε- δίου ζωῆς, καὶ περιλαμβάνει ἀξίες δράσεως καὶ φαντασίας. Στὸ κεφάλαιο «Αξιολόγηση τῶν ᾿Αξιῶν» ὑποστηρίζει τὴν ἄποψη, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὄχι µόνο ἐπιδιώκει τὶς ἀξίες ἀλλὰ τὶς ἱεραρχεῖ μὲ κριτήρια, ποὺ εἴτε είναι ἐσωτερικά στὸ ἐγὼ (ἔνταση, ὕψος, ἀποκήρυξη, ὁ- λοκλήρωση κτλ.) εἴτε εἶναι ἐξωτερικὰ καὶ ἀφοροῦν ἄλλους ἀνθρώπους (παιδεία, συµβιβα- ΑΡΧΑΙΟΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Τὴν σημασία τοῦ ἀρχαίου μύθου γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο θὰ ὑπογραμμίσει πρόγραμμα ποικίλων ἐκδηλώσεων, ποὺ ἀρχίζει τὴν ᾿Αθήνα τὴν 25η Σεπτεµβρίου 1985. Τὸ πρόγραμμα πα- ρουσιάζεται στὰ πλαίσια τῶν δραστηριοτήτων τῆς ᾿Αθήνας Πολιτιστικῆς Πρωτεύουσας τῆς Εὐρώπης 1985. Στὴν ὑλοποίησή του συμμετέχει τὸ Γραφεῖο Μορφωτικῶν Σχέσεων τῆς ᾽Αμερι- κανικῆς Πρεσβείας στὴν ᾿Αθήνα, τὸ ὁποῖο ἔχει καλέσει γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἀπὸ τὶς Ηνωμένες Πολιτεῖες ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος καὶ τῆς τέχνης. Προγραμματίζονται ὁμιλίες, παραστάσεις μύθων ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα, συζητήσεις στρογγυλῆς τραπέζης, βραδυὲς ἑρμηνείας μύ- θου καὶ προβολὲς κινηματογραφικῶν ταινιῶν. Γενικὸς τίτλος τῆς σειρᾶς ἐκδηλώσεων θὰ εἶναι ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον θὰ παρουσιάσει ἡ ἐμφάνιση τοῦ πρωτοποριακοῦ ἀμερικανικοῦ συγκροτήµατος «6έ- ατρο τοῦ ᾽Ανοικτοῦ Ὀφθαλμοῦ» στὸ Θέατρο Ηρώδου τοῦ ᾿Αττικοῦ, τὴν 27η καὶ 28η Σεπτεµ- βρίου. Ὁ μικρὸς αὐτὸς ἀλλὰ δυναμικὸς θίασος εἰδικεύεται ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὶς ἀναπα- ῥαστάσεις μύθων καὶ ἱστοριῶν, ἀναβιώνοντας τὴν ἀντίστοιχη πανάρχαιη ἑλληνικὴ πρακτική. Σύμφωνα μ᾽ αὐτὴν οἱ μῦθοι ὄχι µόνο ἀπαγγέλλονταν, ἀλλὰ παριστάνονταν κατὰ τὶς ἑορτὲς ποὺ συνδέονταν μὲ τοὺς θεοὺς ἢ ἥρωες. Τὸ «Θέατρο τοῦ ᾿Ανοικτοῦ Ὀφθαλμοῦ» θὰ διδάξει στὴν ᾿Αθήνα πέντε κομμάτια ἐμπνευ- σµένα ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μυθολογία, τὰ ὁποῖα ἑτοίμασε εἰδικὰ γιὰ τὸ σκοπὸ αυτό. Ἡ προετοιμασία ἔγινε μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ καθηγητῆ Τζόζεφ Κάμπελλ, παγκοσμίως ἀναγνωρι- σµένου ἐμπειρο)νώμονα σὲ θέµατα ἑρμηνείας μύθου καὶ συγγραφέα πολλῶν βιβλίων πάνω στὸ ---".