Τό δόγμα τῆς «ἱστορικῆς συνέχειας» καί ἡ ἰδέα μιᾶς ἐλευδερωτικῆς Ἑλλάδος Τὸ δόγμα τῆς «ἱστορικῆς συνέχειας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», κύριος στυλοδάτης τῆς ἐπίσημης ἰδεολογίας τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους κατὰ τὰ τελευταῖα 130 χρόνια, δὲν πρόσφερε τίποτε οὔτε κὰν σ ̓ αὐτοὺς ποὺ τὸ κατασκεύασαν, δηλαδὴ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς κρατικῆς ἐξουσίας. Ἡ ἰδέα τοῦ Κράτους στὴ Νέα Ἑλλάδα γεννήθηκε μέσα στὴν ἱστορική --- ἰδεολογικὴ μήτρα «ἀρχαῖος Ἑλληνισμός». Τὸ Εἰκοσιένα, τοῦ ὁποίου ἱστορικὸ προϊὸν ὑπῆρξε τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος, ὄχι μόνον εἶχε σὰν ἀποκλειστικὸ κίνητρό του καὶ ὅραμά του τὸ πρότυπο τῆς Κλασσικῆς Ἑλλάδας, ἀλλὰ διέκειτο ἐχθρικὰ πρὸς τὸν «δυζαντινὸ Ἑλληνισμό», τὸν ὁποῖο, ἄλλωστε, ἀγνοοῦσε ἤ, ἐν πάση περιπτώσει, θεωροῦσε ξένο πρὸς τὴν συνείδησή του. Καί, ἀφ ̓ ἑτέρου, ὁ κατ ̓ ἐξοχὴν συνεχιστής τῆς «δυζαντινῆς ἰδέας», τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ἀντιτάχθηκε ἀνοιχτὰ καὶ ἐπίμονα πρὸς Κάθε ἰδέα δημιουργίας νέου ἑλληνικοῦ κράτους πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὸ Εἰκοσιένα. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὴ ἱστορικὴ ἀλήθεια, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ταφῆ, ὅσο κι ἂν οἱ συνεχεῖς προσπάθειες διαφόρων κύκλων ἔτειναν στὴν ἑδραίωση ἀντίθετης θεωρίας, ἢ ἔστω δικαιολογήσεως τῆς ἀποχῆς τοῦ μετὰ τὴν ἅλωση ἐπίσημου «ἑλληνικοῦ Βυζαντίου» ἀπὸ τὶς ἐπανελημμένες ἀπόπειρες τοῦ σκλαθωμένου Ἑλληνισμοῦ νὰ ἀποκτήση δικιά του πολιτικὴ ὑπόσταση. ̓Αν, ὅπως λέγει ὁ Θουκιδίδης, πρέπει νὰ συνηθίσουμε «θεαταὶ μὲν τῶν λόγων γίγνεσθαι, ἀκροαταὶ δὲ τῶν ἔργων», τὰ ἔργα μᾶς λένε, ὅτι στὴν Κωνσταντινούπολη πρὸ καὶ μετὰ τὴν ἅλωση, ἀλλὰ καὶ πρὸ καὶ μετὰ τὸ Εἰκοσιένα, οἱ ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι τοῦ λεγόμενου «θυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ» ὑπῆρξαν ἁπλοῖ συμμέτοχοι τῆς λογοκρατικῆς ἐξουσίας, στὸ θαθμὸ ποὺ τοὺς ἐπιτρεπόταν ἑκάστοτε, καὶ ἀδιάφοροι, ἂν ὄχι ἀντίθετοι, στὴν ἰδέα τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας. ̓Ενῶ, λοιπόν, ἡ γέννηση τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους, δὲν κυοφορήθηκε ἰδεολογικὰ ἀπὸ τὴν «θυζαντινἠ ἰδέα», ἀλλ’ ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν κλασσική, τὴν αἰωνίως γόνιμη καὶ δημιουργική, ἡ μετέπειτα ἀνάγκη τῶν διαφόρων κύκλων νὰ ἀποκτήσουν ἰδεολογικὸ λόγον ὑπάρξεως καὶ πρωτεύουσα θέση μέσα στὰ πλαίσια τῆς νέας ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ πολιτείας, καὶ ἡ θεωρητικὴ κατασκευὴ γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση τοῦ Βυζαντίου στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ συνείδηση, μὲ προφανῆ σκοπὸ τὴν στήριξη τῆς θέσεως αὐτῆς, δὲν μπο-