ΥΒΟΝΝΗ ΚΕΡΕΣΤΕΤΖΗ Σὰν τρεχαντήρι... οὐ. Κόρη μου, φούσκωσαν τὰ πανιά τους". Θαρρῶ εἶναι τὰ χρόνια σου. Κι ἐγὼ μεσοπελάγι νὰ χορταίνω τ ̓ ἁλάτι σου. Πλάνα ἡ νιότης, μὰ ἔχει γλυκὰ τὰ χείλια. Βράχος, ἀλεξικέραυνο τ ̓ ἀσθενικὸ κορμί μου. ̓Αλυγαριὰ γιὰ σκέπος σου! Κι ἐδῶ στὸ γέρμα ἀλόγιστα ἔύδιασμα ὑπονομῆς ὁ ἱδρῶτας τῆς ζωῆς μου. ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ Μὴν τὸ μαλλώσεις τ ̓ ὄνειρο! Ὅταν σπασμένο τ ̓ ὄνειρο στὴ γῆ ξαναγυρίζει ἀπ ̓ τὸ τρελλὸ ταξίδι του μέσ ̓ στοὺς ἑπτὰ οὐρανούς, γυμνὴ πραγματικότητα ἐμπρός του ἀντικρύζει κι ̓ ἐρείπια ὅσα ἔχτισε ὁ μεθυσμένος νοῦς. Ἐκεῖ ποὺ πρῶτα φάνταζε τ ̓ ἀπάνεμο λιμάνι, ἀγριεμένης θάλασσας κοχλάζει ὁ ἀχὸς κι ̓ ὁ νοῦς ἀπ ̓ τ ̓ ἀκριβόπλαστο ποὺ φόραγε στεφάνι μ ̓ ἕνα στεφάνι ἀκάνθινο ξωμένει μοναχός. Αδεια γυρνάει κι ̓ ἡ καρδιὰ ἀπ ̓ τ ̓ ἄγονο ταξίδι, ὅταν στὸ ἔρμο τ ̓ ὄνειρο τσακίσουν τὰ φτερά. “Τὸ νέκταρ γένεται χολή, τὸ βάλσαμό τῆς ἔύδι καί, ὅπως ἦρθε, χάνεται τοῦ ὀνείρου ἡ χαρά. Ὄνειρα ποὺ τὸ στόχο τους ποτὲ δὲν ἀντικρύζουν, ἀφήνουν τὴν ἀνάμνηση πικρὴ νὰ τριγυρνᾶ κι ̓ εἶναι αὐτὰ τὰ πιὸ ἀκριβά, ποὺ τόσο μᾶς κοστίζουν, σὰν ἀπομένουν ὄνειρα γιὰ πάντα μακρυνά. Μὴν τὸ μαλλώσεις τ ̓ ὄνειρο, ὅσο τρελλὸ κι ̓ ἄν εἶναι, ἔτσι εἶν ̓ ἡ ἴδια ἡ ζωή, μὲ ὄνειρα νὰ ζεῖ. Μὰ μόνο ἄν ἔχεις δύναμη, συνοδηγός τοῦ γίνε, γιατὶ ἀλλιῶς θὰ γκρεμιστεῖς μὲ τ ̓ ὄνειρο μαζί.