ΥΒΟΝΝΗ ΚΕΡΕΣΤΕΤΖΗ Σὰν τρεχαντήρι... οὐ. Κόρη µου, φούσκωσαν τὰ πανιά τους". Θαρρῶ εἶναι τὰ χρόνια σου. Κι ἐγὼ μεσοπελάγι νὰ χορταίνω τ᾽ ἁλάτι σου. Πλάνα ἡ νιότης, μὰ ἔχει γλυκὰ τὰ χείλια. Βράχος, ἀλεξικέραυνο τ᾽ ἀσθενικὸ κορμί µου. ᾽Αλυγαριὰ γιὰ σκέπος σου! Κι ἐδῶ στὸ γέρμα ἀλόγιστα ἔύδιασμα ὑπονομῆς ὁ ἱδρῶτας τῆς ζωῆς µου. ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ Μὴν τὸ µαλλώσεις τ᾽ ὄνειρο! Ὅταν σπασμένο τ᾽ ὄνειρο στὴ γῆ ξαναγυρίζει ἀπ᾿ τὸ τρελλὸ ταξίδι του μέσ᾽ στοὺς ἑπτὰ οὐρανούς, γυμνὴ πραγματικότητα ἐμπρός του ἀντικρύζει κι᾽ ἐρείπια ὅσα ἔχτισε ὁ μεθυσμένος νοῦς. Ἐκεῖ ποὺ πρῶτα φάνταζε τ᾽ ἀπάνεμο λιμάνι, ἀγριεμένης θάλασσας κοχλάζει ὁ ἀχὸς κι᾽ ὁ νοῦς ἀπ᾿ τ᾽ ἀκριβόπλαστο ποὺ φόραγε στεφάνι μ᾽ ἕνα στεφάνι ἀκάνθινο ξωμένει μοναχός. Αδεια γυρνάει κι᾽ ἡ καρδιὰ ἀπ᾿ τ᾽ ἄγονο ταξίδι, ὅταν στὸ ἔρμο τ᾽ ὄνειρο τσακίσουν τὰ φτερά. “Τὸ νέκταρ γένεται χολή, τὸ βάλσαμό τῆς ἔύδι καί, ὅπως ἦρθε, χάνεται τοῦ ὀνείρου ἡ χαρά. Ὄνειρα ποὺ τὸ στόχο τους ποτὲ δὲν ἀντικρύζουν, ἀφήνουν τὴν ἀνάμνηση πικρὴ νὰ τριγυρνᾶ κι᾿ εἶναι αὐτὰ τὰ πιὸ ἀκριβά, ποὺ τόσο μᾶς κοστίζουν, σὰν ἀπομένουν ὄνειρα γιὰ πάντα μακρυνά. Μὴν τὸ μαλλώσεις τ᾽ ὄνειρο, ὅσο τρελλὸ κι᾽ ἄν εἶναι, ἔτσι εἶν᾿ ἡ ἴδια ἡ ζωή, μὲ ὄνειρα νὰ ζεῖ. Μὰ μόνο ἄν ἔχεις δύναμη, συνοδηγός τοῦ γίνε, γιατὶ ἀλλιῶς θὰ γκρεμιστεῖς μὲ τ᾽ ὄνειρο μαζί.