Τό δόγµα τῆς «ἱστορικῆς συνέχειας» καί ἡ ἰδέα μιᾶς ἐλευδερωτικῆς Ἑλλάδος Τὸ δόγμα τῆς «ἱστορικῆς συνέχειας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», κύριος στυλοδάτης τῆς ἐπίσημης ἰδεολογίας τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους κατὰ τὰ τελευταῖα 130 χρόνια, δὲν πρόσφερε τίποτε οὔτε κὰν σ᾽ αὐτοὺς ποὺ τὸ κατασκεύασαν, δηλαδὴ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς κρατικῆς ἐξουσίας. Ἡ ἰδέα τοῦ Κράτους στὴ Νέα Ἑλλάδα γεννήθηκε µέσα στὴν ἱστορική --- ἰδεολογικὴ μήτρα «ἀρχαῖος Ἑλληνισμός». Τὸ Εἰκοσιένα, τοῦ ὁποίου ἱστορικὸ προϊὸν ὑπῆρξε τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος, ὄχι µόνον εἶχε σὰν ἀποκλειστικὸ κίνητρό του καὶ ὅραμά του τὸ πρότυπο τῆς Κλασσικῆς Ἑλλάδας, ἀλλὰ διέκειτο ἐχθρικὰ πρὸς τὸν «δυζαντινὸ Ἑλληνισμό», τὸν ὁποῖο, ἄλλωστε, ἀγνοοῦσε ἤ, ἐν πάση περιπτώσει, θεωροῦσε ξένο πρὸς τὴν συνείδησή του. Καί, ἀφ᾽ ἑτέρου, ὁ κατ᾽ ἐξοχὴν συνεχιστής τῆς «δυζαντινῆς ἰδέας», τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ἀντιτάχθηκε ἀνοιχτὰ καὶ ἐπίμονα πρὸς Κάθε ἰδέα δημιουργίας νέου ἑλληνικοῦ κράτους πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὸ Εἰκοσιένα. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὴ ἱστορικὴ ἀλήθεια, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ταφῆ, ὅσο κι ἂν οἱ συνεχεῖς προσπάθειες διαφόρων κύκλων ἔτειναν στὴν ἑδραίωση ἀντίθετης θεωρίας, ἢ ἔστω δικαιολογήσεως τῆς ἀποχῆς τοῦ μετὰ τὴν ἅλωση ἐπίσημου «ἑλληνικοῦ Βυζαντίου» ἀπὸ τὶς ἐπανελημμένες ἀπόπειρες τοῦ σκλα- θωμένου Ἑλληνισμοῦ νὰ ἀποκτήση δικιά του πολιτικὴ ὑπόσταση. ᾿Αν, ὅπως λέγει ὁ Θουκιδίδης, πρέπει νὰ συνηθίσουµε «θεαταὶ μὲν τῶν λόγων γίγνε- σθαι, ἀκροαταὶ δὲ τῶν ἔργων», τὰ ἔργα μᾶς λένε, ὅτι στὴν Κωνσταντινού- πολη πρὸ καὶ μετὰ τὴν ἅλωση, ἀλλὰ καὶ πρὸ καὶ μετὰ τὸ Εἰκοσιένα, οἱ ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι τοῦ λεγόμενου «θυζαντινοῦ Ἑλληνισμοῦ» ὑπῆρξαν ἁπλοῖ συμμέτοχοι τῆς λογοκρατικῆς ἐξουσίας, στὸ θαθμὸ ποὺ τοὺς ἐπι- τρεπόταν ἑκάστοτε, καὶ ἀδιάφοροι, ἂν ὄχι ἀντίθετοι, στὴν ἰδέα τῆς ἑλλη- νικῆς ἐλευθερίας. ᾿Ενῶ, λοιπόν, ἡ γέννηση τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους, δὲν κυοφορήθηκε ἰδεολογικὰ ἀπὸ τὴν «θυζαντινἠ ἰδέα», ἀλλ’ ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν κλασσική, τὴν αἰωνίως γόνιµη καὶ δηµιουργική, ἡ μετέπειτα ἀνάγκη τῶν διαφόρων κύ- κλων νὰ ἀποκτήσουν ἰδεολογικὸ λόγον ὑπάρξεως καὶ πρωτεύουσα θέση µέ- σα στὰ πλαίσια τῆς νέας ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ πολιτείας, καὶ ἡ θεωρη- τικὴ κατασκευὴ γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση τοῦ Βυζαντίου στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ συνείδηση, μὲ προφανῆ σκοπὸ τὴν στήριξη τῆς θέσεως αὐτῆς, δὲν µπο-