ΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΚΟΥΒΑΡΑΣ Ἢ ἀρχαιοελληνικὴ ἀντιομοφυλοφιλικὴ νομοθεσία Ἐπειδὴ τελευταῖα ἀνθεῖ στὰ λαϊκά - μαζικὰ ἔντυπα ἀλλὰ καὶ σὲ «ἐπιστημονικὲς» ἐργασίες ἡ παραφιλολογία (ποὺ φτάνει συχνὰ ἕως τὴν ἀνευθυνολογία) γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας στὴν ἀρχαιότητα, θεωροῦμε σκόπιμο νὰ παρουσιάσουμε ἀντὶ ἄλλης ἐπιχειρηματολογίας τὴν ἐπίσημη - ὑπεύθυνη θέση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς πολιτείας γύρω ἀπὸ τὸ σχετικὸ θέμα, ὅπως αὐτὴ αὐθεντικὰ ἐγγράφεται καὶ κατοπτρίζεται --- ποῦ ἀλλοῦ; --- στὸ νομικὸ πλαίσιο (οογρις) τῆς ἐποχῆς. ̓ Πρόθεσή μας δὲν εἶναι νὰ ἀποδείξουμε, ὅτι δὲν ὑπῆρχαν ὁμοφυλοφιλικὰ κρούσματα στὴν ἀρχαιότητα" ἀναμφισβήτητα θὰ ὑπῆρχαν. Ἴσως ἡ ὕπαρξη σχετικῶν νόμων ἐπιβεβαιώνει ἔμμεσα καὶ τὴν ὕπαρξη τοῦ φαινομένου (ποὺ ἀσφαλῶς δὲν μειώνει στὸ ἐλάχιστο τὸ ἦθος τοῦ κλασσικοῦ πολιτισμοῦ). Ὅμως οἱ περιπτώσεις αὐτὲς προδήλως ἀποτελοῦσαν ἐξαιρέσεις ἐκτὸς νόμου, στιγματισμένες κοινωνικά. ̓Ακόμη ἀποδεικνύεται συντριπτικὰ μέσω τῶν νόμων ποὺ θὰ παρουσιάσουμε ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία - παιδεραστία ὄχι μόνο δὲν ὑπῆρξε... «ἀξία» τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ, ὅπως κάποιοι «ἀκράτως φελολογοῦντες» τείνουν νὰ ὑποστηρίξουν, ἀλλὰ δὲν ἦταν οὔτε κἄν ἀνεκτή, ὄχι ἁπλῶς ἐπιτρεπτή: ὑπῆρξε μιὰ παράνομη πράξη, ποὺ ἐπέσυρε τὶς βαρύτερες ἤ ἐξοντωτικότερες κυρώσεις. “Ὁ μῦθος, λοιπόν, ὅτι δῆθεν ἡ κλασσικὴ ἀρχαιότητα ὑπῆρξε ἡ χρυσῆ ἐποχή, ὁ παράδεισος τῆς ὁμοφυλοφιλίας - παιδεραστίας, καταρρέει σὰν χάρτινος πύργος καὶ μόνον μὲ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς νόμου, ποὺ ὁλόκληρον, ἐπὶ λέξει, μᾶς παραδίδει ὁ Αἰσχίνης: «Ἐὰν κάποιος ̓Αθηναῖος ἐκδίδεται ὡς παθητικὸς ὁμοφυλόφιλος, νὰ μὴ ἐπιτρέπεται σ ̓ αὐτὸν νὰ ἐκλέγεται ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐννέα ἀρχόντων, οὔτε ν ̓ ἀναλαμβάνη τὸ ἀξίωμα τοῦ ἱερέως, οὔτε νὰ γίνεται σύνδικος τοῦ δήμου, οὔτε.ν ̓ ἀναλαμβάνη κανένα ἀπολύτως ἀξίωμα, οὔτε στὸ ἐσωτερικὸ οὔτε στὸ ἐξωτερικό, οὔτε κληρωτὸ οὔτε αἱρετό, οὔτε ν ̓ ἀποστέλλεται σὲ διπλωματικὴ ἀποστολή, οὔτε νὰ ἐκφέρη τὴν γνώμη του, οὔτε νὰ εἰσέρχεται στὰ - δημόσια ἱερά, οὔτε νὰ ἔχει δικαίωμα νὰ φέρη στεφάνι στὶς γιορτὲς ποὺ συνηθίζεται τοῦτο, οὔτε νὰ πηγαίνη στὰ περιραντήρια ποὺ βρίσκονται μέσα . στὴ ἀγορά. "Αν δὲ κάποιος κάνη κάτι ἀπ ̓ αὐτά, ἐφόσον ἔχει ἀποδειχθῆ δι; καστικῶς ὅτι ἑταιρεῖ, νὰ τιμωρῆται μὲ θάνατο». Αἰσχίνου κατὰ Τιμάρχου 6 21: Νόμος: Ἐὰν τις ̓Αθηναῖος ἑταιρήσῃ ́», μὴ ἐἔέστω αὐτῷ τῶν ἐννέα ἀρχόντων γενέσθαι, μηδ ̓ ἱερωσύνην ἱεράσασθαι, μηδὲ συνδικῆσαι τῷ δήμῳ, μηδὲ ἀρχὴν ἀρχέτω μηδεμίαν, μήτε ἔνδημον μήτε ὑπερόριον, μήτε κληρωτὴν μήτε χειροτονητήν, μήδ ̓ ἐπὶ κηρυκείαν ἀποστελλέσθω, μηδὲ γνώμην λεγέτω, μήδ ̓ εἰς τὰ δημοτελῆ ἱερὰ εἰσίτω, μήδ ̓ ἐν ταῖς . καιναῖς στεφανηφορίαις στεφανούσθω, μήδ ̓ ἐντὸς τῶν τῆς ἀγορᾶς περιραντηρίων πορευέσθω. Ἐὰν δέ τις ταῦτα ποιῇ, καταγνωσθέντος αὐτοῦ ἑταιρεῖν θανάτῳ ζημιούσθω. : ̓ (1) « Ἐπὶ παιδὸς ἄρρενος ἢ θήλεος, χρησιμεύω πρὸς ἀσελγῆ σκοπὸν ἐπὶ μισθῷ» (1 οχίοοη [,ΘἰάσΙ! δοοῖίι 11,342).