ΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΚΟΥΒΑΡΑΣ Ἢ ἀρχαιοελληνικὴ ἀντιομοφυλοφιλικὴ νομοθεσία Ἐπειδὴ τελευταῖα ἀνθεῖ στὰ λαϊκά - μαζικὰ ἔντυπα ἀλλὰ καὶ σὲ «ἐπιστημο- νικὲς» ἐργασίες ἡ παραφιλολογία (ποὺ φτάνει συχνὰ ἕως τὴν ἀνευθυνολογία) γύ- ρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας στὴν ἀρχαιότητα, θεωροῦμε σκόπιμο νὰ πα- ρουσιάσουμε ἀντὶ ἄλλης ἐπιχειρηματολογίας τὴν ἐπίσημη - ὑπεύθυνη θέση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς πολιτείας γύρω ἀπὸ τὸ σχετικὸ θέμα, ὅπως αὐτὴ αὐθεντικὰ ἐγγράφεται καὶ κατοπτρίζεται --- ποῦ ἀλλοῦ; --- στὸ νομικὸ πλαίσιο (οογρις) τῆς ἐποχῆς. ᾿ Πρόθεσή μας δὲν εἶναι νὰ ἀποδείξουμε, ὅτι δὲν ὑπῆρχαν ὁμοφυλοφιλικὰ κρούσματα στὴν ἀρχαιότητα" ἀναμφισβήτητα θὰ ὑπῆρχαν. Ἴσως ἡ ὕπαρξη σχε- τικῶν νόμων ἐπιβεβαιώνει ἔμμεσα καὶ τὴν ὕπαρξη τοῦ φαινομένου (ποὺ ἀσφα- λῶς δὲν μειώνει στὸ ἐλάχιστο τὸ ἦθος τοῦ κλασσικοῦ πολιτισμοῦ). Ὅμως οἱ πε- ριπτώσεις αὐτὲς προδήλως ἀποτελοῦσαν ἐξαιρέσεις ἐκτὸς νόμου, στιγματισμέ- νες κοινωνικά. ᾿Ακόμη ἀποδεικνύεται συντριπτικὰ μέσω τῶν νόμων ποὺ θὰ πα- ρουσιάσουµε ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία - παιδεραστία ὄχι μόνο δὲν ὑπῆρξε... «ἀξία» τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ, ὅπως κάποιοι «ἀκράτως φελολογοῦντες» τείνουν νὰ ὑ- ποστηρίξουν, ἀλλὰ δὲν ἦταν οὔτε κἄν ἀνεκτή, ὄχι ἁπλῶς ἐπιτρεπτή: ὑπῆρξε μιὰ παράνομη πράξη, ποὺ ἐπέσυρε τὶς βαρύτερες ἤ ἐξοντωτικότερες κυρώσεις. “Ὁ μῦθος, λοιπόν, ὅτι δῆθεν ἡ κλασσικὴ ἀρχαιότητα ὑπῆρξε ἡ χρυσῆ ἐποχή, ὁ παράδεισος τῆς ὁμοφυλοφιλίας - παιδεραστίας, καταρρέει σὰν χάρτινος πύρ- γος καὶ μόνον μὲ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς νόμου, ποὺ ὁλόκληρον, ἐπὶ λέξει, μᾶς παραδί- δει ὁ Αἰσχίνης: «Ἐὰν κάποιος ᾿Αθηναῖος ἐκδίδεται ὡς παθητικὸς ὁμοφυλόφιλος, νὰ μὴ ἐ- πιτρέπεται σ᾽ αὐτὸν νὰ ἐκλέγεται ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐννέα ἀρχόντων, οὔτε ν᾿ ἀναλαμβάνη τὸ ἀξίωμα τοῦ ἱερέως, οὔτε νὰ γίνεται σύνδικος τοῦ δήμου, οὔτε.ν᾽ ἀναλαμβάνη κανένα ἀπολύτως ἀξίωμα, οὔτε στὸ ἐσωτερικὸ οὔτε στὸ ἐξωτερικό, οὔτε κληρωτὸ οὔτε αἱρετό, οὔτε ν᾿ ἀποστέλλεται σὲ διπλω- ματικὴ ἀποστολή, οὔτε νὰ ἐκφέρη τὴν γνώμη του, οὔτε νὰ εἰσέρχεται στὰ - δημόσια ἱερά, οὔτε νὰ ἔχει δικαίωμα νὰ φέρη στεφάνι στὶς γιορτὲς ποὺ συ- νηθίζεται τοῦτο, οὔτε νὰ πηγαίνη στὰ περιραντήρια ποὺ βρίσκονται μέσα . στὴ ἀγορά. "Αν δὲ κάποιος κάνη κάτι ἀπ᾿ αὐτά, ἐφόσον ἔχει ἀποδειχθῆ δι; καστικῶς ὅτι ἑταιρεῖ, νὰ τιμωρῆται μὲ θάνατο». Αἰσχίνου κατὰ Τιμάρχου 6 21: Νόμος: Ἐὰν τις ᾿Αθηναῖος ἑταιρήσῃ΄», μὴ ἐ- ἔέστω αὐτῷ τῶν ἐννέα ἀρχόντων γενέσθαι, μηδ᾽ ἱερωσύνην ἱεράσασθαι, μη- δὲ συνδικῆσαι τῷ δήμῳ, μηδὲ ἀρχὴν ἀρχέτω μηδεμίαν, μήτε ἔνδημον μήτε ὑ- περόριον, µήτε κληρωτὴν μήτε χειροτονητήν, μήδ᾽ ἐπὶ κηρυκείαν ἀποστελ- λέσθω, μηδὲ γνώμην λεγέτω, μήδ᾽ εἰς τὰ δημοτελῆ ἱερὰ εἰσίτω, μήδ᾽ ἐν ταῖς . καιναῖς στεφανηφορίαις στεφανούσθω, μήδ᾽ ἐντὸς τῶν τῆς ἀγορᾶς περιραν- τηρίων πορευέσθω. Ἐὰν δέ τις ταῦτα ποιῇ, καταγνωσθέντος αὐτοῦ ἑταιρεῖν θανάτῳ ζημιούσθω. : ᾿ (1) « Ἐπὶ παιδὸς ἄρρενος ἢ θήλεος, χρησιμεύω πρὸς ἀσελγῆ σκοπὸν ἐπὶ μισθῷ» (1 οχίοοη [,ΘἰάσΙ! - δοοῖίι 11,342).