243 θεια καὶ αὐτὴ καθ ̓ ἑαυτὴν Διάλογο ἡ ἐλευθερία εἶναι ἰδέες, μ ̓ ὅλους δηλαδὴ πράγματα ποὺ ποτὲ δὲν κατακτῶνται ἀπόλυτα, κορυφὲς τοῦ λόφου ὅπου ὁ Σίσυφος δὲν φθάνει ποτέ. Καὶ ὅτι μὴ μπορώντας νὰ φθάσουμε τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀλήθεια, μποροῦμε ὅμως νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἐλευθέρωση καὶ τὴν ἐξαλήθευσή μας, σὲ δαθμὸ ποὺ εἶναι ἀπεριόριστος. "Εως ἐδῶ ἔχει φθάσει ἡ σκέφη μας, ἡ σκέψη ὅλων τῶν συντακτῶν καὶ ὅλων τῶν φίλων τοῦ «Δαυλοῦ». Ἕως ἐδῶ ἔχουμε προχωρήσει ὅστερα ἀπὸ ἐπώδυνη, ὕστερα ἀπὸ ἐξαντλητική, ὕστερα ἀπὸ ἀγωνιώδη ἔρευνα, κι ἔλεγχο, καὶ διάλογο, κι ἀποδείξεις. “Ἕως ἐδῶ φθάσαμε σήμερα, ποὺ μιλᾶμε καὶ γράφουμε. Πλανώμεθα; Οὔτε αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀποκλείσουμε. Γιατί, ἐπίσης, ἕνας τέτοιος ἀποκλεισμὸς δὲν θὰ ἦταν πράξη ἑλληνική. Θὰ ἦταν, σὰν νὰ πιστεύαμε, ὅτι φτάσαμε πιὰ στὴν κορυφὴ τοῦ λόφου --- ἐνῶ ὁ ἑλληνικὸς μῦθος τοῦ Σίσυφου ἀποκλείει ἐντελῶς μιὰ τέτοια δυνατότητα. Τὴν ἀλήθεια, τὴν τόσο ἀναγκαία καὶ τόσο ἐπε ίγουσα ἀλήθεια ζητοῦμε. Καὶ ἡ ἀναζήτησή μας αὐτὴ εἶναι κίνηση ἀτέρμονη, ἀσταμάτητη, ἀδιάκοπη, ἀνελικτικὴ --ποτὲ δὲν εἶναι στάση, ἀκινησία, κατάσταση ̓ πολὺ περισσότερο, ποτὲ δὲν εἶναι καθεστώς, δύναμη, ἐπιδολή, ἐξουδετέρωση τοῦ ἄλλου, ἀσέδεια πρὸς τὸν ἄλλο, ἐκμηδενισμὸς τοῦ ἄλλου. Ὅσοι φαντάζονται τὸ ἀντίθετο, πλανῶνται ἢ ὑποκρίνονται, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τοὺς δικούς τους σκοπούς. "Ας περπατήσουμε, λοιπόν, μαζὶ τὴν ἀνηφοριὰ τοῦ λόφου, ἄς συνδιαλεχθοῦμε, ἂς συνελέγξουμε, καὶ ἂς συνελεγχθοῦμε, ἂς συνερευνήσουμε, ἂς συναποδείξουμε, ἂς συνεπιδιώξουμε τὴν ἀλήθεια. Ελᾶτε κι ὅσοι διαφωνεῖτε μαζί μας --- κυρίως ἐσεῖς. Γι’ αὐτὸ ὄγῆκε ὁ «Δαυλός»: γιὰ νὰ γίνη ἀφορμὴ διαλόγου μ ̓ ὅλους, ἐλέγχου ὅλων --- καὶ ἡμῶν -- ἔρευνας ὅλων, ἀποδείξεως ὅλων ̓ γιὰ νὰ προσθέση ἔστω ἕνα ΚΑΙ στὰ ὑπάρχοντα, στὰ γνωστά, στὰ καθιερωμένα νιὰ νὰ ὄάλη κι αὐτὸς ἕνα λιθαράκι στὸ μεγάλο οἰκοδόμημα τόσων καὶ τόσων αἰώνων ἀνθρώπινης ὀδύσσειας' γιὰ νὰ ὄοηθήση στὴν ἐξαλήθευση τοῦ ὑπάρχοντος κι ὄχι γιὰ νὰ τὸ καταστρέψη. Ἐμεῖς θεωροῦμε, ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη συνεπιδιώξεως τῆς ἀλήθειας. “Ὅσοι δὲν τὸ καταλαδαίνουν αὐτό, ὅσοι δὲν διαλέγονται, ὅσοι δὲν αὐτοελέγχονται, αὐτοὶ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀλήθεια, τὴν κοινή, ἄρα καὶ δικιά τους ἁλήθεια, αὐτοὶ δὲν εἶναι ἄνθρωποι ἀγαθοί, αὐτοὶ εἶναι ἄνθρωποι πονηροί. Δημήτρης |. Λάμπρου