243 Διάλογο μ᾽ ὅλους θεια καὶ αὐτὴ καθ᾽ ἑαυτὴν ἡ ἐλευθερία εἶναι ἰδέες, δηλαδὴ πράγματα ποὺ πο- τὲ δὲν κατακτῶνται ἀπόλυ- τα, κορυφὲς τοῦ λόφου ὅ- που ὁ Σίσυφος δὲν φθάνει ποτέ. Καὶ ὅτι μὴ μπορών- τας νὰ φθάσουμε τὴν ἐλευ- θερία καὶ τὴν ἀλήθεια, μπο- ροῦμε ὅμως νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἐλευθέρωση καὶ τὴν ἐ- ξαλήθευσή μας, σὲ δαθμὸ ποὺ εἶναι ἀπεριόριστος. "Εως ἐδῶ ἔχει φθάσει ἡ σκέφη μας, ἡ σκέψη ὅλων τῶν συντακτῶν καὶ ὅλων τῶν φίλων τοῦ «Δαυλοῦ». Ἕως ἐδῶ ἔχουμε προχωρή- σει ὅστερα ἀπὸ ἐπώδυνη, ὕ- στερα ἀπὸ ἐξαντλητική, ὕ- στερα ἀπὸ ἀγωνιώδη ἔρευ- να, κι ἔλεγχο, καὶ διάλογο, κι ἀποδείξεις. “Ἕως ἐδῶ φθάσαμε σήμερα, ποὺ μιλᾶ- με καὶ γράφουμε. Πλανώμεθα; Οὔτε αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀπο- κλείσουμε. Γιατί, ἐπίσης, ἕ- νας τέτοιος ἀποκλεισμὸς δὲν θὰ ἦταν πράξη ἑλληνι- κή. Θὰ ἦταν, σὰν νὰ πιστεύ- αμε, ὅτι φτάσαμε πιὰ στὴν κορυφὴ τοῦ λόφου --- ἐνῶ ὁ ἑλληνικὸς μῦθος τοῦ Σίσυ- φου ἀποκλείει ἐντελῶς μιὰ τέτοια δυνατότητα. Τὴν ἀλήθεια, τὴν τόσο ἀναγκαία καὶ τόσο ἐπε ί- γουσα ἀλήθεια ζητοῦμε. Καὶ ἡ ἀνα- ζήτησή μας αὐτὴ εἶναι κί- νηση ἀτέρμονη, ἀσταμάτη- τη, ἀδιάκοπη, ἀνελικτικὴ --- ποτὲ δὲν εἶναι στάση, ἀκι- νησία, κατάσταση᾽ πολὺ πε- ρισσότερο, ποτὲ δὲν εἶναι καθεστώς, δύναμη, ἐπιδολή, ἐξουδετέρωση τοῦ ἄλλου, ἀσέδεια πρὸς τὸν ἄλλο, ἐκ- μηδενισμὸς τοῦ ἄλλου. Ὅ- σοι φαντάζονται τὸ ἀντίθε- το, πλανῶνται ἢ ὑποκρί- νονται, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τοὺς δικούς τους σκοπούς. "Ας περπατήσουμε, λοι- πόν, μαζὶ τὴν ἀνηφοριὰ τοῦ λόφου, ἄς συνδιαλεχθοῦμε, ἂς συνελέγξουμε, καὶ ἂς συνελεγχθοῦμε, ἂς συνε- ρευνήσουμε, ἂς συναποδεί- ξουμε, ἂς συνεπιδιώξουμε τὴν ἀλήθεια. Ελᾶτε κι ὅσοι διαφωνεῖτε μαζί μας --- κυ- ρίως ἐσεῖς. Γι’ αὐτὸ ὄγῆκε ὁ «Δαυλός»: γιὰ νὰ γίνη ἀφορμὴ διαλόγου μ᾽ ὅλους, ἐλέγχου ὅλων --- καὶ ἡμῶν -- ἔρευνας ὅλων, ἀποδεί- ξεως ὅλων᾽ γιὰ νὰ προσθέ- ση ἔστω ἕνα ΚΑΙ στὰ ὑ- πάρχοντα, στὰ γνωστά, στὰ καθιερωμένα νιὰ νὰ ὄάλη κι αὐτὸς ἕνα λιθαράκι στὸ μεγάλο οἰκοδόμημα τόσων καὶ τόσων αἰώνων ἀνθρώπι- νης ὀδύσσειας' γιὰ νὰ ὄοη- θήση στὴν ἐξαλήθευση τοῦ ὑπάρχοντος κι ὄχι γιὰ νὰ τὸ καταστρέψη. Ἐμεῖς θεωροῦμε, ὅτι ἔ- χουμε ἀνάγκη συνεπιδιώξε- ως τῆς ἀλήθειας. “Ὅσοι δὲν τὸ καταλαδαίνουν αὐτό, ὅ- σοι δὲν διαλέγονται, ὅσοι δὲν αὐτοελέγχονται, αὐτοὶ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀλήθεια, τὴν κοινή, ἄρα καὶ δικιά τους ἁλή- θεια, αὐτοὶ δὲν εἶναι ἄν- θρωποι ἀγαθοί, αὐτοὶ εἶναι ἄνθρωποι πονηροί. Δημήτρης |. Λάμπρου