ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗΣ”3 Σκέψεις μὲ ἀφορμὴ τὸ «τελευταῖο» τῶν ὑπουργείων Τελευταῖο λοιπὸν τῶν 'Ὑπουργείων, σύμτὸς γιὰ τὸ ὁποῖο ξεκίνησα νὰ γράψω, νιώθοντὰς δέος μπροστὰ στὴν ἔκτασή του, ξέφῶνα μὲ τὸ «νέο κυβερνητικὸ σχῆμα», τὸ ροντας ὅτι ἡ ἀνάπτυξή του δὲν εἶναι δυνατὸ Ὑπουργεῖο Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας! Παραλίγο μάλιστα νὰ εἶχε καταργηθεῖ, ἄν δὲν νὰ γίνει σὲ λίγες σελίδες, θὰ προσπαθήσω ἀντιδροῦσαν ὁἱ ἐφοπλιστές. ̓Αλλὰ καὶ σὲ νὰ γράψω μερικὲς σκέψεις μου ὅσο μπορῶ προηγούμενα «κυβερνητικὰ σχήματα» μόπιὸ σύντομα. ̓Απὸ τὴν ἄλλη πλευρά, γνωλις καὶ μετὰ βίας κατεῖχε τὴν... προτελευρίζοντας ἐπίσης ὅτι οἱ σκέψεις αὐτὲς μποταία θέση. ρεῖ νὰ βρίσκονται σὲ ἀντίθεση μὲ διάφορες Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς καὶ νὰ μὴν ξέρει ̓ δογματικὲς ἀπόψεις καὶ ὅτι λογοκρατικὰ τὶ νὰ ὑποθέσει γιὰ τὴν ἡγεσία αὐτοῦ τοῦ τόκαὶ «ἀντικειμενικά» μπορεῖ νὰ χαρακτηριστοῦν «οὐτοπίες», παραπέμπω τὸν ἀναπου. Καὶ ὄχι βέβαια μόνο τὴ σημερινή, σογνώστη, ποὺ θὰ σχηματίσει τὴν ἀντίληψη σιαλιστική. Ἔρχονται στὸ νοῦ μου διάφοαὐτή, στὴν τελευταία παράγραφο τῆς σελίρες σκέψεις, ὅταν, ταξιδεύοντας σὲ ποντοπόρα πλοῖα ἤ ἐργαζόμενος σὲ ναυτικὲς ἑδας 1906 τοῦ Δαυλοῦ (τεῦχος 38, Φεβρ. 1985). ταιρίες στὸ ἐξωτερικό, ζοῦσα μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἙΕλλαδικὸ χῶρο καὶ πίστευα ὅτι ὁ σύγχρονος Ἑλληνισμὸς (παρὰ τὴν πρωτοφανῆ ̓Αρχίζω μὲ τὴν πρώτη ἀπὸ τὶς δυνάμεις συρρίκνωσή του τοὺς δύο τελευταίους αἰῶτοῦ ̓Ελληνισμοῦ, ἡ ὁποία ταυτόχρονα εἶναι νες) ἐξακολουθοῦσε νὰ διαθέτει τρεῖς τεράκαὶ μιὰ τεράστια ὑποχρέωσή του πρὸς ὅλη στιες δυνάμεις: α) τὴν πνευματική του κλητὴν ἀνθρωπότητα. ρονομιά, β) τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ καὶ Ἢ πνευματική μὰς κληρονομιά, ὁ Πολιγ) τὴ ναυτιλία, Οἱ δυνάμεις αὐτὲς μὲ κατισμός μας, στὴν ἀτόφυα, τὴν καθαρὴ μορφή του χωρὶς συνθετικά, χωρὶς δογματικὲς τάλληλη καὶ πολύπλευρη ἀξιοποίηση θὰ μποροῦσαν ὄχι μόνο νὰ συμπαρίστανται σὲ γαρνιτοῦρες καὶ χωρὶς τὰ λαϊκίστικα καδύσκολες στιγμές, ὄχι μόνο νὰ βοηθήσουν ραγκιοζιλίκια ποὺ «πολὺ φοριοῦνται τελευστὴ λύση οἰκονομικῶν καὶ ἀναπτυξιακῶν ταῖα», εἶναι μιὰ ἐλπίδα, γιὰ νὰ ξεπεράσει ἡ προβλημάτων τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου, ἆλἀνθρωπότητα τὸν κίνδυνο αὐτοκαταστρολὰ καὶ νὰ δώσουν στὸν Ἑλληνισμὸ τὴ θέση φῆς. (Πρὸς ἀποφυγὴ κάθε παρεξηγήσεως: ποὺ τοῦ ἀνήκει στὴ διεθνῆ κοινωνία. 1) γράφω μιὰ ἐλπίδα καὶ ὄχι «ἡ μοναδικὴ Δυστυχῶς δὲν θὰ ταν ὑπερβολή, ἄν λέἐλπίδα», ἀφήνοντας τὶς «μοναδικὲς ἐλπίγαμε ὅτι ἡ ἡγεσία (μὲ τὴ γενικὴ ἔννοια τοῦ δες» καὶ τὶς «μοναδικὲς ἀλήθειες» στὰ ὅρου) αὐτοῦ τοῦ τόπου ποτὲ δὲν ἀξιοποίησε δόγματα καὶ 2) ἀναφερόμενος στὸν Ἕλληὅσο θὰ ἔπρεπε τὶς δυνάμεις αὐτές. Τὸ Ἕλνισμὸ δὲν ἔχω κατὰ νοῦν οὔτε «περιούσιο λαδικὸ κράτος ἄλλοτε σχεδὸν τὶς ἀγνοοῦλαό» οὔτε «περιούσιο ἔθνος», ἄλλοι εἶναι οἱ κατὰ φαντασίαν ἤ σκοπιμότητα: «πεσε, ἄλλοτε περιοριζόταν σὲ φραστικὲς μεγαλοστομίες γιὰ στενὴ οἰκονομικίστικη ἐριούσιοι». Ὁ Ἑλληνισμός, εἴτε τὸ θέλουμε κμετάλλευσή τοὺς ἤ χρησιμοποίησή τοὺς εἴτε ὄχι, ὑπῆρξε τρόπος ζωῆς, εἶναι Πολιτισὲ δύσκολες καταστάσεις καὶ ἄλλοτε τὶς σμός, πέραν ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς φυλῆς, τοῦ ἀντιμετώπιζε μὲ μυωπικά, γραφειοκρατικὰ γένους καὶ τοῦ ἔθνους, ὅρια ποὺ τοῦ ἐπιἤ καὶ δογματικὰ κριτήρια, ποὺ εἰδικώτερα βλήθηκαν εἴτε ἀπὸ ὕποπτες σκοπιμότητες στὸν τομέα τῆς ναυτιλίας ἔτειναν νὰ ἀγγίεἴτε ἀπὸ ἀνάγκες ἅμυνάς του). Μιὰ ἐλπίδα λοιπὸν γιὰ νὰ βγεῖ ἡ ἀνθρωζουν τὴν ἐχθρότητα. Γνωρίζοντας τὴ σοβαρότητα τοῦ θέμαπότητα ἀπὸ τὸ χάος ποὺ τὴν ἔχουν ρίξει οἱ » Ὁ κ. Λευτέρης Μαρματσούρης εἶναι πλοίαρχος τοῦ Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ καὶ γνωστὸς ποιητὴς (ἔχει ἐκδόσει ἕως τώρα τρεῖς ποιητικὲς συλλογές).