ΜΕ ΕΞΑΝΤΑΙ ΚΑ] 4ΑΣΤΡΟΙΛΊΙ4ΒΟΝ ̓Εγὼ δὲ λέξω δεινά μέν, δίκαια δέ. Τὶ εἶναι ὁ θάνατος; (Ἢ μιὰ μέρα τῆς αἰωνιότητας) Ὄση σοφία κι ἄν ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι σχεδὸν κανόνας νὰ μὴ αἰσθάνεται ἄνετα σκεπτόμενος τὸ θάνατο. Πού, ἐν τούτοις, κατὰ τὴν ταπεινή μου ἄποψι εἶναι ἡ μέγιστη ἠδονὴ (5ϊ0) --- ἐννοῶ ἀπ ̓ τὴ στιγμὴ τῆς ὁριστικῆς κάμψης τῆς συνείδησης [ἀπ ̓ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐνδίδουμε, ποὺ «τὸ παίρνουμε ἀπόφασι» πὼς πεθαίνουμε)] ὡς τὴ στιγμὴ τῆς καίριας ἀποσύνδεσής τῆς ἀπ ̓ τὸ Πνεῦμα, ποὺ δηλαδὴ παύει ὑφισταμένη... Ὁ θάνατος, ὡς μὴ ἔδει, εἶναι τὸ μεῖζον πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ μέγα του δέος, ὁ πανικὸς φόβος του --- παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνεργεῖ σὰν ἀθάνατος ἀκόμα καὶ στὰ βαθειά του γεράματα! Ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι δειλοὶ οἱ ἐλάχιστοι (ὅσο κι ἄν μοιάζει παράξενο) ἡλικιωμένοι, ποὺ (περισσότερο ἢ λιγότερο) φοβοῦνται τὸ θάνατο. Ἂν ἐξετάσουμε σοβαρὰ περὶ τίνος πρόκειται, δηλαδὴ τὶ ἀκριβῶς εἶναι ὁ θάνατος (φυσικὸς ἢ «πνευματικός» --- «ἄνθρωπος φυτό»), θὰ ἰδοῦμε πὼς δὲν πρόκειται παρὰ γιὰ τὴν ἀποδιοργάνωσι (ἀποσύνθεση, ἀνυπαρξίαν) τῆς συνείδησης [ὲκ διακοπῆς (ἀλλοίωσης, δυσλειτουργίας, ἐκφυλισμοῦ, καταστροφῆς...) τῆς κυτταρικῆς δομῆς ποὺ τὴν παράγει] -- κατὰ κάποιο τρόπο ὅσων συνιστοῦν τὴ συνείδησι. Ενόσω αὐτὸ δὲν ἀνασκευάζεται - ὑποκαθίσταται στὴν κρίσι μας ἀπὸ πλέον ἀκριβῆ, ἐνόσω ὑποχρεούμεθα νὰ τὸ παραδεχθοῦμε, εἶναι φανερὸ πὼς εὑρισκόμεθα πολὺ κοντὰ στὴν κατανόησι τῆς ἀπόλυτης εὐτυχίας [ἐφ ̓ ὅσον, αὐτονόητο, δὲν συντρέχουν συνθῆκες Μείζονος Πόνου], τουτέστι στὴν κατάστασι τῆς ἴδιας μας πλήρους εὐδαιμονίας: ̓Αργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐννοήσουμε πὼς πεθαίνοντας (μετὰ θάνατον) θὰ εἴμεθα τόσο δυστυχεῖς ὅσον (ἐνθυμούμεθα νά) εἴμεθα πρὶν γεννηθοῦμε.. Πιὸ ἁπλά: Ἡ γνῶσις [καὶ συνεπῶς ἡ κρίσις --- ἡ τελευταία εἶναι ἡ συνισταμένη ἐξ ἐπεξεργασίας βασανισμένων πληροφοριῶν ποὺ ἔχουμε ἀναζητήσει κατὰ τὸ βίο μας ἐπίμονα, ἀτέλειωτα, ἐρωτικὰ] ἐκμη δενίζει τὸ φόβον τοῦ θανάτου --- εὐλόγως, ἀφοῦ ἡ μετὰ θάνατον κατάστασις (ἀνάλογη τῆς πρὸ τῆς γεννήσεως) πιστώνεται μαθηματικά... προτιμότερη! Μ ̓ ἄλλα λόγια, ἡ ἀποκοπή, ἡ ἀποσχέτισίμου ἀπ ̓ τὴν κατάστασι ζωῆς (ὠργανωμένης συνείδησης) εἶναι ὅ,τι εὐτυχέστερον μπορεῖ νὰ μοῦ συμβεῖ! Ὅτι, ἀκόμα κι ἄν μετέχω στὴν κατάστασι τῶν πραγμάτων ὡς πνεῦμα, ἄν, δηλαδὴ, μὲ τὴν ἀποδιοργάνωσι τῆς συνείδησής μου τὸ πνεῦμα «ΜΟΥ» συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ὡς Πνεῦμα (ἀφομοιωμένο στὸ Διάχυτον Πνεῦμα), ἤτοι ὡς ἐπιδραστικότης τοῦ ἑαυτοῦ της (πέραν, ἐρήμην τῆς συνείδησης), θὰ ἐπιδρῶ στὴν κατάστασι τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ δὲν θὰ δέχομαι τὶς δικές τῆς ἐπιδράσεις") Καταλήγομε συνεπῶς πὼς δὲν μπορῶ νὰ φαντασθῶ καλύτερη προσδοκία γιὰ τὸν ἑαυτό μου ἀπὸ ἕναν γρήγορο κι ἀνώδυνο θάνατο (ἄλλος θάνατος, ἄλλο καταταλαιπώρησις καὶ ὀδύνη ἀπὸ Μείζονα πόνον)... --- Καὶ γιατὶ λοιπὸν δὲν... αὐτοκτονεῖς; | - Ππατὶ ἡ φύσις ἔφτιαξε τὴ Ζωὴ νὰ μὴ εἶναι θάνατος, γιατὶ ἡ συμμετοχή μου στὴν κατάστασι τῶν πραγμάτων δὲν εἶναι ἀρνητικὴ (ἡ ζωή μου εἶναι ὡραία ὡς τὴ μεγάλη ἁπλότητα...), γιατί, ἐπὶ τέλους, ἀσκοῦμαι μεθοδικὰ κι ἐπίμονα γιὰ τὴ στιγμὴ τῆς ἀλήθειας - μιὰ καὶ δὲ ζῶ γιὰ τὴ ζωή, μὰ γιὰ τὴ μυστική τῆς, πρώτη ἀξία: εν γιατὶ μονάχα ἐκεῖνοι ποὺ ἀγαπᾶνε . τὴ ζωή, στὴ μυστική της, πρώτη ἀξία, μποροῦνε νὰ θερίσουνε μονάχοι τῆς ὕπαρξής τους τὸ μεγάλο ἀστάχυ ποὺ γέρνει πιά, μὲ θείαν ἀταραξίαν.. .̓Ασύνετα, ἀδικαιολόγητα τραγικὴ κατὰ συνέπειαν ἡ ἀγωνία γιὰ ἐπιμήκυνσι τοῦ βίου