Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΕΡΙΤΖ--ΡΕΤΕΕΚ ΗΑΟΕΚ, ρῥίαϊο Ραράαροριις; Αμ/Σᾶΐσο σι’ (οτοΜςᾖι[ο μπῶ Αἰ Κίμα ἀϊ ος ράᾷαρορίςεβοη Ρίαϊοπίς πη (Πλάτων Παιδαγωγός: Πραγματεῖες στὴν ἱστορία καὶ στὴν πραγματικότητα τοῦ παιδαγωγικοῦ Πλατωνισμοῦ) Τὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Ελβετοῦ Καθηγητοῦ τῆς Φιλοσοφίας κ. Χάγκερ ἀναφέρεται στὴν οὐσιαστικὴ σημασία τῆς φιλοσοφίας γιὰ τὴν παιδαγωγικὴ ἐπιστήμη, ὅπως ἐτέθη στὴν σφαῖρα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας τῆς παιδαγωγικῆς γιὰ πρώτη φορὰ καὶ κατὰ τρόπο πρωτότυπο καὶ ἀποτελεσμυτικὸ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα. Ἣ αυλλογἡ αὐτὴ πραγματειῶν ἀποσκοπεῖ σὲ κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ διδαχὴ γιὰ τὴν παιδεία τοῦ Πλάτω-. να. Προτείνει τὴν βασικὴ σημασία γιὰ τὴν παιδαγωγική, στὶς διάφορες ἱστορικὲς φάσεις, τῆς μεταχείρισης τοῦ παιδιοῦ μὲ τὴν παράθεση κεντρικῶν παραδειγμάτων γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις τοῦ πλατωνικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι. Ὃ Πλάτων προβάλλεται στὸ σημεῖο μεταβολῆς στὴν ἱστορία τῆς παιδείας ἀπὸ τὸν Ζὰν-Ζὰκ Ρουσσὼ καὶ τὸν θεμελιωτὴ τῆς παιδαγωγικῆς σὰν ἐπιστήμης τοῦ πνεύματος ἀπὸ τὸν Ντίλτεῦ καὶ τὸν Νόλ, ποὺ ἡ παιδαγωγικὴ θεωρία τους ἐξακολουθεῖ νὰ διατηρεῖ τὴν ἀξία της, Στὴν [ πραγματεία του «Διαλογισμοὶ γιὰ τὸν χαρακτῆρα τῆς ἱστορικῆς καὶ τῆς φιλοσοφικῆς διάστασης τῆς παιδαγωγικῆς» ὁ Καθηγητὴς Χάγκερ ὑποστηρίζει τὴν ἄποψη ὅτι ἡ ἱστορικὴ θεώρηση τῆς παιδαγωγικῆς διαδηλώνει τὴν ἀπαραίτητη θέαση τῆς συγκεκριμένης παιδαγωγικῆς πραγματικότητας στὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξή της, ἐνῶ ἡ φιλοσοφικὴ σημασία της ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπιτυγχάνει τὴν πραγμάτωση αἰώνιων θεμελιωδῶν ἀξιῶν τοῦ εἶναι του, ὅταν ξεκινήσει ἀπὸ τὴν μοναδικὴ ἐκείνη παιδεία καὶ ἀγωγὴ ὅπου βρίσκει τὸ πραγματικό του νόημα. Στὴν Η πραγματεία του «Τὸ εἶδος τῆς παιδαγωγικῆς θεωρίας τῆς ἀρχαιότητας σύμφωνα μὲ τὸ παράδειγμα τῆς παιδαγωγικῆς τοῦ Πλάτωνα» ὁ συγγραφέας ἐπισκοπώντας τὶς μεταπλατωνικὲς παιδαγωγικὲς θεωρίες τῆς ἀρχαιότητας διατείνεται ὅτι καμμιὰ ἀπὸ αὐτὲς δὲν ἄγγιξε τὸ ὕψος τῆς πλατωνικῆς παιδαγωγικῆς, ποὺ διασφαλίζει στὸ παιδί, μὲ τὴν παιδεία τῆς ἀνάμνησης καὶ τῆς ἠθικῆς πειθαρχίας, τὶς παραδόσεις τοῦ πολιτικοῦ βίου καὶ γίνεται ὅλο καὶ σαφέστερα ὁ κανόνας μιᾶς ὁριστικῆς γνώσης. Στὴν ΠῚ πραγματεία του «Δύο ρίζες τῆς εἰκόνας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Ρουσσὼ καὶ τὰ δύο εἴδη τῆς σύμφωνα μ ̓ αὐτὸν παιδείας», ὅπως καὶ στὴν {Ν πραγματεία του « Ἢ φιλοσοφικὴ θεμελίωση τῆς παιδαγωγικῆς ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸ πρόβλημα τῆς αὐτονομίας Γιὰ μιὰ θεωρία τῆς Ἑλληνικότητας / Ὁ «Δαυλός» εἶναι τὸ μόνο ἔντυπο στὴ χώρας μας ποὺ ἔχει βάλει ἀπὸ καιρὸ γιὰ λύση τὸ πρόβλημα τοῦ ἰδεολογικοῦ χαρακτήρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ --- δηλαδὴ τῆς Ἑλληνικότητας. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καμπάνιας αὐτῆς, ποὺ ἐπανελήφθη σὲ πολλὰ τεύχή του, τονίστηκαν ἀπὸ διάφορους τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς: ἀπουσία δόγματος --- ἕλλειψη ἐξουσιαστικότητας --- πνευματικὴ αὐτοτέλεια καὶ ἐλευθερία - ἀλήθεια. Στὶς διακριβώσεις αὐτὲς θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω ὁρισμένες συμπληρωματικὲς ὄψεις, πιὸ συγκεκριμένες ἱστορικὰ - ἰδεολογικά. Γιατὶ ὁ πρακτικὸς χαρακτήρας ὅλης αὐτῆς τῆς προσπάθειας ποὺ καταβάλλεται ἀπὸ τὸ περιοδικὸ εἶναι κολοσσιαῖος: Νὰ βροῦμε ἀκόμα περισσότερο τὸν ἑαυτό μας οἱ νεοέλληνες, ἀντὶ νὰ γινόμαστε θύματα ὅλων τῶν προπαγανδῶν (καμουφλαρισμένων ἢ ξεκάθαρωγ) καὶ ὅλων τῶν ξενικῶν ἐπιδράσεων. Ἢ «ἐθνικὴ ἀνεζαρτησία», σύνθημα ποὺ εἶναι πολὺ τῆς μόδας σήμερα, δὲν ἐννοε]-