Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΕΡΙΤΖ--ΡΕΤΕΕΚ ΗΑΟΕΚ, ρῥίαϊο Ραράαροριις; Αμ/Σᾶΐσο σι’ (οτοΜςᾖι- [ο μπῶ Αἰ Κίμα ἀϊ ος ράᾷαρορίςεβοη Ρίαϊοπίς πη (Πλάτων Παιδαγωγός: Πραγματεῖες στὴν ἱστορία καὶ στὴν πραγμα- τικότητα τοῦ παιδαγωγικοῦ Πλατωνισμοῦ) Τὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Ελβετοῦ Καθηγητοῦ τῆς Φιλοσοφίας κ. Χάγκερ ἀναφέ- ρεται στὴν οὐσιαστικὴ σημασία τῆς φιλοσοφίας γιὰ τὴν παιδαγωγικὴ ἐπιστήμη, ὅπως ἐτέ- θη στὴν σφαῖρα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας τῆς παιδαγωγικῆς γιὰ πρώτη φορὰ καὶ κατὰ τρόπο πρωτότυπο καὶ ἀποτελεσμυτικὸ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα. Ἣ αυλλογἡ αὐτὴ πραγματειῶν ἀποσκοπεῖ σὲ κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ διδαχὴ γιὰ τὴν παιδεία τοῦ Πλάτω-. να. Προτείνει τὴν βασικὴ σημασία γιὰ τὴν παιδαγωγική, στὶς διάφορες ἱστορικὲς φάσεις, τῆς μεταχείρισης τοῦ παιδιοῦ μὲ τὴν παράθεση κεντρικῶν παραδειγμάτων γιὰ τὶς ἐπιπτώ- σεις τοῦ πλατωνικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι. Ὃ Πλάτων προβάλλεται στὸ σημεῖο μεταβολῆς στὴν ἱστορία τῆς παιδείας ἀπὸ τὸν Ζὰν-Ζὰκ Ρουσσὼ καὶ τὸν θεμελιωτὴ τῆς παιδαγωγικῆς σὰν ἐπιστήμης τοῦ πνεύματος ἀπὸ τὸν Ντίλτεῦ καὶ τὸν Νόλ, ποὺ ἡ παιδαγωγικὴ θεωρία τους ἐξακολουθεῖ νὰ διατηρεῖ τὴν ἀξία της, Στὴν [ πραγματεία του «Διαλογισμοὶ γιὰ τὸν χαρακτῆρα τῆς ἱστορικῆς καὶ τῆς φιλοσο- φικῆς διάστασης τῆς παιδαγωγικῆς» ὁ Καθηγητὴς Χάγκερ ὑποστηρίζει τὴν ἄποψη ὅτι ἡ ἱ- στορικὴ θεώρηση τῆς παιδαγωγικῆς διαδηλώνει τὴν ἀπαραίτητη θέαση τῆς συγκεκριµέ- νης παιδαγωγικῆς πραγματικότητας στὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξή της, ἐνῶ ἡ φιλοσοφικὴ σημασία της ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπιτυγχάνει τὴν πραγμάτωση αἰώνιων θεµελιω- δῶν ἀξιῶν τοῦ εἶναι του, ὅταν ξεκινήσει ἀπὸ τὴν μοναδικὴ ἐκείνη παιδεία καὶ ἀγωγὴ ὅπου βρίσκει τὸ πραγµατικό του νόημα. Στὴν Η πραγματεία του «Τὸ εἶδος τῆς παιδαγωγικῆς θεωρίας τῆς ἀρχαιότητας σύμφω- να μὲ τὸ παράδειγµα τῆς παιδαγωγικῆς τοῦ Πλάτωνα» ὁ συγγραφέας ἐπισκοπώντας τὶς µε- ταπλατωνικὲς παιδαγωγικὲς θεωρίες τῆς ἀρχαιότητας διατείνεται ὅτι καμμιὰ ἀπὸ αὐτὲς δὲν ἄγγιξε τὸ ὕψος τῆς πλατωνικῆς παιδαγωγικῆς, ποὺ διασφαλίζει στὸ παιδί, μὲ τὴν παι- δεία τῆς ἀνάμνησης καὶ τῆς ἠθικῆς πειθαρχίας, τὶς παραδόσεις τοῦ πολιτικοῦ βίου καὶ γί- νεται ὅλο καὶ σαφέστερα ὁ κανόνας μιᾶς ὁριστικῆς γνώσης. Στὴν ΠῚ πραγματεία του «Δύο ρίζες τῆς εἰκόνας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Ρουσσὼ καὶ τὰ δύο εἴδη τῆς σύμφωνα μ᾽ αὐτὸν παιδείας», ὅπως καὶ στὴν {Ν πραγματεία του « Ἢ φιλο- σοφικὴ θεμελίωση τῆς παιδαγωγικῆς ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸ πρόβλημα τῆς αὐτονομίας Γιὰ μιὰ θεωρία τῆς Ἑλληνικότητας / Ὁ «Δαυλός» εἶναι τὸ µόνο ἔντυπο στὴ χώρας µας ποὺ ἔχει βάλει ἀπὸ καιρὸ γιὰ λύση τὸ πρόβλημα τοῦ ἰδεολογικοῦ χαρακτήρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ --- δηλαδὴ τῆς Ἑλ- ληνικότητας. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καμπάνιας αὐτῆς, ποὺ ἐπανελήφθη σὲ πολλὰ τεύ- χή του, τονίστηκαν ἀπὸ διάφορους τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς: ἀπουσία δόγματος --- ἕλ- λειψη ἐξουσιαστικότητας --- πνευματικὴ αὐτοτέλεια καὶ ἐλευθερία - ἀλήθεια. Στὶς διακριβώσεις αὐτὲς θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω ὁρισμένες συμπληρωματικὲς ὄψεις, πιὸ συγκεκριμένες ἱστορικὰ - ἰδεολογικά. Γιατὶ ὁ πρακτικὸς χαρακτήρας ὅλης αὐτῆς τῆς προσπάθειας ποὺ καταβάλλεται ἀπὸ τὸ περιοδικὸ εἶναι κολοσσιαῖος: Νὰ βροῦμε ἀ- κόμα περισσότερο τὸν ἑαυτό µας οἱ νεοέλληνες, ἀντὶ νὰ γινόμαστε θύματα ὅλων τῶν προπαγανδῶν (καμουφλαρισμένων ἢ ξεκάθαρωγ) καὶ ὅλων τῶν ξενικῶν ἐπιδράσε- ων. Ἢ «ἐθνικὴ ἀνεζαρτησία», σύνθημα ποὺ εἶναι πολὺ τῆς μόδας σήµερα, δὲν ἐννοε]-