ΣΠΥΡΟΣ -- ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Μὲ πιράνχα Ἡ εἴδησι, σφαίρα ἀπὸ γκρά, τὸν ηὖρε κατάστηθα: «Στὴ Γερμανία ἡ ὄξινη βροχὴ ἔεραίνει τὰ δάσή...». Στὴ Γερμανία! Ὃ Μέλας Δρυμός! Πῶς νὰ τὸ χωρέ- σει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου; "Ἠταν δὲν ἦταν χρόνος ποὺ πῆρε τὸ πρῶτο χαμπέρι ἀπ᾽ τὴν ΄Ασσο. «Οὔὕλη: ἡ Ἔρυσσο, Κάτου κι ᾿Αειπάνου, ξεραίνεται», τοῦ ᾿γραφε ὁ Μπραούνης. «Τὰ κυ- παρίσσια σου, ποὺ καµάρωνες Μαλλιαροῦ κι ᾿Αγριόσυκο, Σκαρτάδο καὶ Περιστε- ριώνα, κλάφτα. Μόνε βιάσου, βάλε µέσο δελέγκου γι’ ἄδεια νὰ καρβουνιάσουµε. Μπονώρα ἀρχίζω νὰ κόβω, πρόλαβε πρὶ κοτζεριστοῦνε οἱ δασικοί, πριχοῦ ἀνα- νοηθεῖ ὁ κόσμος. Νὰ πιάσουµε τιµή...». Οἱ πληροφορίες ἦταν πὼς τὸ δέντρο ἀλλαξοχρωμάτιζε ξαφνικὰ κι ὕστερα ἡ κορφή του ἔπαιρνε νὰ γράφει ὑποτυπώδεις µαιάνδρους. Στοὺς δύο, στοὺς τρεῖς μῆνες ἦταν νεκρό. Στοχαστικὸς καὶ φρόνιμος ἄνθρωπος ὁ κύρ Γερασιμάκης: διαβασμένος καὶ πολυκάτεχος. Δὲν γελιόταν, δὲν εἶχε αὐταπάτες. «ἼΑν τὰ μαζέψεις οὖλα», σκε- φτότανε, «βγάζεις τὸ σωστὸ συμπέρασμα. Ποὺ θὰ εἰπεῖ, πάει ἡ Ζωή, τέλειωσε, αὐτὸ ἤτανε.... "Αντε νὰ ζήσουν κάνας Δευκαλίωνας, καμμιὰ Πύρρα. Μὰ γιὰ τώρα τέλειωσε, πάει». --Γερασιµάκη, κόπιασε στὸ τραπέζι κι ἄσε τὴ συλλογή. Εὐτυχῶς ἐμεῖς θὰ πεθάνουμε ὀγλήγορις. Δὲν προλαβαίνουµε τὰ χειρότερα. Ψιλή, βεργολυγερή, δουλευταροῦ ἡ γυναίκα. Σοφὴ καὶ γνοιαστικὴ κουµαν- τάριζε τὴ γνοιάσι της. Τὴν ἔκανε αὐγολέμονο μὲ κότα ἀπ᾽ τὸ κοτέτσι της, πίττα ἀπ᾿ τὸν κῆπο της; τσιγαρίδια ἀπ᾿ τὰ µυριστικά της. Τσοῦ ζιλέδες καὶ τὰ τσουρά- πια τοῦ Γερασιμάκη τὰ Ἴπλεκε μόνη της. Κι ἄν πεῖς γιὰ βελόνι, ντρόπιαζε τσοὺ µόδιστρους τῶν Παρισιῶνε -- γιὰ παλιὰ λέμε. --Ε, ἀρχόντισσα, τῆς ἔλεγε ὁ ἄντρας της, ἐσὺ μάτια µου ἔπρεπε νὰ κυβερ- νᾶς τὴν ὑφήλιο κι ὄχι ΓΚορμπατσώφ καὶ Ρήγκαν: Θὰ χόρταινες οὕλους τσοὺ πεινασμένους κότα αὐγολέμονο... Ἔκατσε στὸ τραπέζι ὁ γέρος καὶ περίμενε τὴν αὐγόκοψι. Ὃ ἄνθρωπος εἶναι τὸ ἐπιστέγασμα, σκέπτονταν. Ἐπιστέγασμα, ποὺ ἀντὶ νὰ προστατεύει τὴν οἶκο- ᾿δομή, τὴν καταστρέφει --- βαρὺ φορτίο, δὲν τὸ κραταίνει ἡ τοιχοποιία, ὁ πλανή- της ἀστόχησε, ἡ πλάσι γέννησε τὸν Κρόνο της! -- Ὁ Σπυράγγελος τοῦ Κουρεμένου πῆρε γράμμα ἀπ᾽ τὰ κορίτσια, Γερασι- μάκη, δὲν στὸ ᾽πα πρέπει; Ἔρχονται. -- Καὶ τί πὰ᾽ νὰ πεῖ «ἔρχονται»; Πότε ἔρχονται; Ποῦ; ᾿Εδῶ στὴ ᾿Αθήνα; --- Ὦγιεσκε, μάτια µου. "Αλλο καὶ περὶ ᾿Αθήνα! Μὲ τὸ νέφος! Στὸ χωριό, λέω. Θὰ ᾽ρτουνε πρῶτα οἱ Κοκολέοι καὶ πούλιο ὕστερις οἱ Χαροκοπαῖοι. Θέλου- νε νὰ πεθάνουνε ἐδῶ, μαζί μας. ᾿Απόφαγαν, εἴπανε μερικὰ ἀκόμα. Στὸ τέλος σηκώθη ἡ κυρία ᾿Αγγελική. «΄ας κοιτάξω τὴν κουζίνα μου», εἶπε μὲ τὴν τραγουδιστὴ φωνή της. « Ἐσὺ Γερα- σιμάκη μου, κάτσε στὴν κουνίστρα σοὺ νὰ ξεκουραστεῖς». Ὁ κύρ Γερασιμάκης ἔπιασε τὴν ἐφημερίδα. "Ολο ἔλεγε νὰ μὴν ξαναπάρει, μὰ πάλι ἔπαιρνε. Στὴν ᾿Αγγλία εἶχε ἐκραγεῖ ἕνας «Πέρσινγκ» ἀπ᾿ τοὺς καινούρ-