ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΝΤΟΣ Ἢ παιδεία στὸ ὀλιγαρχικὸ καθεστὼς Προοπτικἡ τῆς ὀλιγαρχικῆς ἐκπαίδευσης --- γιατὶ παιδεία μόνο στὴ δημοκρατία ὑπάρχει -- εἶναι νὰ διατηρήσει τὸ πολιτικὸ σύστημα. Ἔτσι δὲν προετοιμάζει τὸν πληθυσμό, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὶς τρεῖς λειτουργίες τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ τὸν διαιρεῖ σὲ ἐξουσιαστὲς καὶ ἐξουσιαζόμενους. Στὶς πιὸ φιλελεύθερες παραλλαγές της ἡ ὀλιγαρχία χρησιμοποιεῖ τὴν ἐκλογὴ παράλληλα μὲ τὸ διορισμὸ γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῶν ἀρχόντων της καὶ παραπλανᾶ τὸν πληθυσμό της ἐμβαπτίζοντάς τον ἀπὸ μικρὴ ἡλικία στὶς ἐκλογικὲς διαδικασίες, μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι αὐτὲς οἱ διαδικασίες εἶναι δημοκρατικές; γιατὶ βέβαια ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη. ποὺ διαπράττει ἡ ὀλιγαρχία εἶναι ὁ σφετερισμὸς τῶν δημοκρατικῶν ὁρολογιῶν, μὴν τολμώντας ποτὲ νὰ χρησιμοποιήσει τὸ ἀληθινὸ ὄνομα τῶν πραγμάτων. Ἢ ὀλιγαρχία προετοιμάζει κυρίως ὑπηκόους, ὑπαλλήλους, τεχνοκράτες κι ὄχι πολίτες ἐλεύθερους' ἀπαγορεύει τὸν ἐξοπλισμὸ τῶν ὑπηκόων της καὶ τοὺς μεταχειρίζεται, ὅπως μεταχειρίζονταν στὴν ἀρχαιότητα τοὺς δούλους ὡς πρὸς τὸ σημεῖο αὐτό’ δημιουργεῖ διάφορα κόμματα (στὴν πιὸ φιλελεύθερη μορφή της), γιὰ νὰ σταθεροποιεῖ καλύτερα τὴ διαίρεση τοῦ πληθυσμοῦ ταξινομώντας τον μέσα σὲ μαντριὰ μὲ πολιτικὴ ἐπίχρωση! καλλιεργεῖ τὸν ἐπαγγελματισμὸ ἤ ἡμιεπαγγελματισμὸ σ ̓ ὅλες τὶς λειτουργίες τῆς ἐξουσίας καὶ φυσικὰ καὶ στὸ στρατό. Τὰ ὁὀλιγαρχικὰ καθεστῶτα δίνουν πρωτεύουσα σημασία στὴν πρώτη διάσταση τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὑλική, κι ἔχουν μάλιστα τὴν τάση νὰ ἀμβλύνουν μέχρι τὴν ἐξαφάνισή τους τὶς ἄλλες, καὶ ἰδιαίτερα τὴν πολιτική. Ὃ ἄνθρωπος στὰ ὀλιγαρχικὰ καθεστῶτα διαπαιδαγωγεῖται, ἔτσι ὥστε νὰ καταναλώνει ὅσο τὸ δυνατὸ περισσότερα ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποκτᾶ ὅσο τὸ δυνατὸ περισσότερα περιουσιακὰ στοιχεῖα. Γιὰ νὰ ἐξισωθεῖ ἡ σπάταλη κατανάλωση, οἱ ὀλιγαρχίες ρίχνουν τὸ σύνθημα «αὔξηση τῆς παραγωγῆς». Κι ἐπειδὴ ἡ πρόοδος τῆς τεχνολογίας εἶναι τέτοια, ὥστε ἡ παραγωγὴ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπερκαλύπτει τὶς ἀνάγκες σὲ καταναλωτικὰ ἀγαθά, γι’ αὐτὸ οἱ ὀλιγαρχίες ἀποπροσανατολίζουν τὴν παραγωγὴ πρὸς τὴν κατασκευὴ ὅπλων, ἡ ὁποία ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ παρακωλύει τὴν παραγωγὴ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, κρατάει τὴν ἀνθρωπότητα ὑπὸ τὴν δαμόκλεια σπάθη τῆς ἀνασφάλειας καὶ τοῦ φόβου ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ φάσμα τῆς πείνας καὶ τῆς ἀνέχειας, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη κάνει ὑποχρεωτικὴ τὴν ἀ«νανέωση τῶν ὅπλων κάθε πέντε χρόνια τὸ ἀργότερο, γιατὶ τὰ νέα τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα τὰ καθιστοῦν ἀνεπαρκῆ. Ἡ ἐντελέχεια τῆς ὀλιγαρχικῆς διαπαιδαγώγησης εἶναι νὰ ἀποτρέψει μὲ κάθε τρόπο τοὺς ὑπηκόους της ἀπὸ τὴν πολιτική, τὴν ὁποία προορίζει μόνο γιὰ τοὺς ἐπαγγελματίες ὀλιγαρχικοὺς πολιτευτές:Ὀ). (1) Χαρακτηριστικὸ τῆς σύγχρονης μὴ δημοκρατικῆς σκέψης εἶναι τὰ στρουμφάκια. Ὅλα τους εἶναι ἀνίκονσο καὶ εὐτυχῶς ποὺ βρίσκεται ὁ ἀρχηγός --- ὁ μόνος ποὺ εἶναι ἀνόμοιος καὶ ἔχει προσωπικότητα καὶ φοράει διαφορετικοῦ χρώματος ροῦχα, ὅπως ὁ πέρσης βασιλιᾶς, ποὺ μόνο αὐτὸς φοροῦσε τὴν τιάρα ὄρθια -- καὶ τὰ σώζει στὶς δυσκολίες. Ἢ γυναίκα. ἡ στρουμφίτσα, παρουσιάζεται κούφια, ἀνόητη, κενή, ὅπως δηλ. προτιμόει ἡ σύγγρονη ὀλιγαρχία τὴ γυναίκα. (Πρβλ. περιοδ. «Δεκαπενθήμερος Πολίτης», τεῦχ. 42 τῆς 24-5-85 σ.σ. 40-41).