ΚΑΕΙ, ΙΑΣΡΡΕΕΣ Ἢ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ μας (Ἕνατη συνέχεια) Ἢ ζηλοτυπία ἐξουδετερώνεται ἀπὸ τὶς ἀμοιβαῖα ἀνεκτικὲς μεταβολὲς στὶς ἀπασχολήσεις, ἐνῶ καταβάλλεται προσπάθεια μετριασμοῦ τῆς σοβαρότητας τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν ἴδια σύνθεση κάθε δυνατότητας. Ἣ δικαιοσύνὴ καθίσταται ἀνυπόστατη, ἀνακριβὴς ὡς ἐὰν ὁ καθένας μποροῦσε νὰ καταταγεῖ στὸ ἴδιο ἐπίπεδο μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἣ ἐπιδίωξη μιᾶς ἀπόφασης δὲν ση'μαίνει πιὰ νὰ κἀταπιαστεῖ κανεὶς μὲ τὴν μοῖρα, ἀλλὰ νὰ δρᾶ βίαια σὲ μιὰν ἴσχυρὰ ἐξουσιαστικὴ θέση. “Ὅταν ὅμως συμβαίνει κάποια ἐξέγερση γιὰ αὐτό, φαίνεται ἐπίσης νὰ μὴν ἐλαύνει σὲ καμμιὰν ἀπόφαση, γεγονὸς ποὺ ὀφείλεται στὴν ἐπιτηδευμένη διαστροφἠ τῆς γνώμης καὶ τῆς συμπεριφορᾶς καὶ ὁδηγεῖ μόνο σὲ μία καταστροφικὴ ἀνατροπὴ τῶν πραγμάτων πού, ἐὰν δὲν ἐλεγχθοῦν ἀπὸ τὴν ζωϊκὴ τάξη, πρέπει νὰ ὁδηγήσουν στὸ χάος ἀνάπόφευκτα. Τὸ πνεῦμα σὰν μέσο Στὸ μέτρο ποὺ τὸ κάθε τι ἔχει ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπολυτοποίηση τῆς ζωϊκῆς τάξης, στὸ μέτρο ποὺ οἱ οἰκονομικὲς δυνάμεις καὶ καταστάσεις, οἱ ἐνδεχόμενες δυνάμεις ἐπιδιώκουν τὸν σκοπὸν αὐτό, κατευθύνεται καὶ ἡ πνευματικὴ δραστηριότητα, σὰν νὰ ἦταν τὸ μόνο πράγμα ποὺ εἶχε σημασία. Τὸ πνεῦμα ἔχει παύσει νὰ πιστεύει στὸν ἑαυτό του σὰν αὐτοτελὴς ἐξέγερση, καὶ καθίσταται μέσο γιὰ ἕνα σκοπό. Καθὼς ἔχει ἔτσι ἀναπτυχθεῖ σὰν ἁπόλυτα εὐκίνητο ὄργανο σοφιστείας, μπορεῖ νὰ ὑπηρετήσει κάθε θέμα. ̓Ανακαλύπτει δικαιολογίες γιὰ κάθε κατάσταση πραγμάτων, εἴτε συγκεκριμένη εἴτε θεωρουμένη σὰν ἐπιθυμητὴ ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε δυνάμεις. Τὸ πνεῦμα ὅμως γνωρίζει πάντα ὅτι ἡ λειτουργία του δὲν μπορεῖ σοβαρὰ νὰ ἐκτιμηθεῖ στὸν βαθμὸ ποὺ κινεῖται στὶς γραμμὲς αὐτὲς καὶ σημαδεύει τὴν μυστικὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπὸ τὸν συγκινησιακὸ χαρακτήρα μιᾶς ὑπότιθέμενης πειθοῦς. Καθὼς ἡ συνειδητοποίηση τῶν πραγματικῶν δυνάμεων τῆς ζωῆς δὲν ἀξιώνει μόνο τὴν ἀνειλικρίνεια, ἀλλὰ ἀρνεῖται νὰ συγκαλύψει τὴν οὐσιώδη ἐξάρτηση κάθε ζωῆς, ἀναφύεται πράγματι μιὰ νέα εὐθύτητα στὴν γνώσῃ τοῦ ἀναπόφευκτου. Ταυτόχρονα, τὸ αἴτημα γιὰ μιὰ νηφάλια αἴσθηση τῆς πραγματικότητας καθίσταται τὸ ἐπιτηδευμένο μέσο γιὰ τὸ κάθε τι ποὺ δὲν εἶναι τελείως φανερό, καὶ ἐρειπώνεται ἔτσι ἡ ἀληθινὴ θέληση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀνειλικρίνεια αὐτή, στὴν ἀπίστευτη πολυμορφία της, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ προκύψει ἀπὸ τὴν διὰαστροφὴ τῶν ἀνθρώπινων δυνατοτήτων, ἐὰν ἡ ζωὴ συνεχίζει νὰ θεωρεῖται σὰν ἡ τάξη ἤ τὸ σύστημα προσφορᾶς στὶς μάζες τῶν ἀναγκαίων μέσων τῆς ζωῆς. Ἢ κριτικὴ κατάσταση τῆς ζωικῆς τάξης τοῦ παρόντος Ἐπικείμενη φαίνεται ἡ κατάρρευση ἐκείνου ποὺ γιὰ χιλιετίες ἀποτελοῦσε τὸ σύμπαν τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ νέος κόσμος ποὺ ἀνεφύη σὰν μιὰ κατασκευὴ γιὰ τὴν παροχὴ τῶν ἀναγκαίων μέσων τῆς ζωῆς ἀναγκάζει τὸ κάθε τι καὶ τὸν καθένα νὰ τὸν ὑπηρετεῖ. Ἐκμηδενίζει τὸ κάθε τι ποὺ δὲν ἔχει θέση σ ̓ αὐτόν. .Ο ἄνθρωπος φαίνεται νὰ ἀπορροφεῖται σ ̓ αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ μέσο