ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Αὐτὴ ἡ διάκριση μεταξὺ «καλοῦ» καὶ «κακοῦ» καὶ ἡ κατ᾽ ἀκολουθίαν κήρυξη ἀδυσώπητου καὶ ἀληγοῦς πο- λέμου μεταξύ τους εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τῆς γενέσεως τῆς ἱστορικῆς ἐκτροπῆς στὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπινου πολιτι- σμοῦ. «Καλὸ» --ἄῶδς τὸ ποῦμε καθαρὰ--- εἶναι ὅ,τι μοῦ πάει καὶ «κα- κὸ» ὅ,τι δὲν μὲ συμφέρει, ὅπως «κα- λὸς» εἶναι ὁ ὅμοιός μου καὶ «κακὸς» ὁ διαφορετικὸς ἀπὸ μένα. Ὅλες οἱ ἀ- πόπειρες τῶν θεμελιωτῶν τοῦ δυῖΐ- σμοῦ τῶν δύο αὐτῶν ἐννοιῶν νὰ προσδώσουν «ἀντικειμενικὴ» ὑπό- σταση στὸ ἐφεύρημά τους ἔδωσαν ἀ- ποτελέσματα εἴτε ὄχι γενικὰ παραδε- κτὰ εἴτε τόσο διαφορετικὰ μεταξύ τους ὅσο διαφορετικὰ ἦταν καὶ τὰ πνεύματα ἐκείνων ποὺ τὸ ἀποπειρά- θηκαν. Τελικὰ ἔχουμε ἰσάριθμες ἔν- νοιες «καλοῦ» καὶ «κακοῦ» μὲ ἐκεί- νους ποὺ τὶς συλλαμβάνουν ---καὶ τοῦτο ἀποτελεῖ τὴν συντριπτικὴ ἀπό- δειξη ὅτι ἡ διάκριση αὐτὴ δὲν ἀπορ- ρέει ἀπὸ τίποτ᾽ ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν (ἐ- ξουσιαστικὴ) ὁρμὴ ἑνὸς ἀτόμου νὰ ἑ- ξομοιώνη τὰ ἄλλα μὲ τὸν ἑαυτό του--- καὶ φυσικὰ μ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο νὰ τὰ ἐ- ξαρτᾶ καὶ νὰ τὰ ὑποτάσση. Τοῦτο ἐ- πιεικῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθῆ ὡς «φυσιολογικὸ» γνώρισμα τοῦ προσώ- που σὰν αὐτοτελοῦς «κόσμου», ποὺ ἐν τῇ µοναδικότητίτου νομιμοποιεῖται νὰ θέλη νὰ αὐτοεπιβεβαιώνει αὐτὴ τὴν ἀναντίρρητη µοναδικότητά του δη- μµιουργώντας ἕνα πλαστικὸ κοσµοεί- δωλο µέσα στὸ ὁποῖο νὰ «χωρᾶνε» ὅ- λοι οἱ ἄλλοι. ᾿Αλλὰ τὸ πρᾶγμα δὲν σταματάει ἐδῶ: ἐκτρέπεται πρακτικὰ σ᾽ αὐτὸ ποὺ τελικὰ καταντᾶ νὰ εἶναι ἄρση τῆς ἐλευθερίας ---τῆς ἐλευθερίας τοῦ «ἐξομοιουμένου» μὲ τὸ πρότυπο κάποιου ἄλλου, τῆς ἐλευθερίας δηλα- δὴ καὶ τοῦ ἐξουσιαστῆ καὶ τοῦ ἐξου- σιαζόμενου. «Νόμῳ καλόν, νόμῳ κακόν», ἔλε- γαν οἱ τόσο βαθεῖς ἀλλὰ καὶ τόσο πα- ρεξηγημένοι καὶ ἀναθεματισμένοι Σο- φιστές, κι ἐννοοῦσαν βέβαια ὅτι τὸ «καλὸ» καὶ τὸ «κακὸ» εἶναι ἁπλῶς αὐθαίρετες συμβατικὲς ἔννοιες, ποὺ σήμερα μιὰ ἐξουσιαστικὴ τάξῃ τὶς προσδιορίζει ἔτσι κι αὔριο ἡ ἴδια ἤ ἄλ- λη ἐξουσιαστικὴ τάξη τὶς προσδιορί- ζει ἀλλιῶς. Ἔτσι τοποθετεῖται ἡ γένε- ση τῆς ἑκάστοτε ἠθικῆς, τοῦ πρώτου αὐτοῦ ἰσχυροῦ βραχίονος ἐπιβολῆς τῆς κρατούσης ἑκάστοτε τάξεως πραγμάτων, ἑνὸς βραχίονος πρωτεϊ- κοῦ, ποὺ τροποποιεῖ τόσο συχνὰ τὴ λαβή του πάνω στὸ πνεῦμα τῶν ἐξου- σιαζόμενων, ὅσο συχνὰ ---δηλαδὴ τα- χύτατα καὶ συνεχῶς--- ἀλλάζουν οἱ ἡ- θικὲς «ἀξίες» καὶ ἀντιλήψεις διὰ μέ- σου τῶν ἐποχῶν. Ἡ ἀεναα μεταμορ- φούμενη ἠθικὴ δὲν περιορίζεται βέ- βαια στὸ ἐπίπεδο τῆς καθημερινῆς ζωῆς, γιὰ ν᾿ ἀσκήση τὴν ἐξουσιαστι- κή της ἐπήρεια στὴν σκέψη καὶ τὴν πρακτικὴ τῶν ἐξουσιαζόμενων, ἀλλὰ μεταπηδᾶ κι ἐμποτίζει ἀνώτερες µορ- φὲς ὁμαδικῆς καὶ ἀτομικῆς συνειδή- σεως, ὅπως αὐτὲς ἐκφράζονται μὲ τὴ φιλοσοφία, π.χ., ἤ τὴν θρησκεία. Πά- ρα πολλοὶ κι ὄχι ἀσήμαντοι φιλόσο- φοι δὲν κάνανε τίποτ) ἄλλο ἀπὸ τὸ ἀ- ναλίσκωνται στὴν διατύπωση ἑνὸς ἀντιπαραθετικοῦ ὁρισμοῦ τοῦ «ἀγα- θοῦ» - «κακοῦ», ὅπως καὶ στὴν ἀνα- κάλυψη τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο θὰ «βασιλεύση» τὸ πρῶτο ἐπὶ Γῆς ἐξον- τώνοντας ὁλοσχερῶς τὸ δεύτερο. [Ἐννοεῖται, ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐ- νασχολήσεώς τους αὐτῆς ἧταν ἆ- πλῶς ὄχι µόνο νὰ χάνουν τὸν καιρό τους προσπαθώντας νὰ «συλλάβουν» καὶ περιγράψουν ἀνύπαρκτα φαντά- σµατα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπιτυγχάνουν