ΔΕΙΝΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ̓Ανάξια γλῶσσα ἴσον ἀνάξιος λόγος . ̓Αφοῦ τὰ λογοτεχνήματα εἶναι ἀγαθὰ [δηλαδὴ (ὑποτιθέμενα κάποτε) θετικὰ γιὰ τὴ Ζωὴ πράματα (γι ̓ αὐτὸ καὶ προτιμώμενα ὄχι στὴν ἐλάχιστη ποσότητα καὶ χείριστη ποιότητά τους, ἀλλὰ στὴ μείζοντα καὶ ἄριστη --- ὄχι μιὰ τρώγλη ἀλλὰ πολλὰ ἀνάκτορα)), κι ἀφοῦ, ὁσηδήποτε ποσότης μὴ ἀγαθῶν δὲν παράγει ὁσηδήποτε ποσότητα ἀγαθῶν [τὸ ἀγαθὸ «λογοτέχνημα» εἶναι προϊόν, ἐπακολούθημα, τοῦ ἀγαθοῦ «λόγος» --- λόγος ἴσον λέξεις, ἀκολούθία λέξεων), γίνεται φανερὸ πὼς οἱ τυχὸν βεβαιούμενες, σὲ λογοτέχνημα, ἐλάχιστη (μικρότερη) ποσότης καὶ χείριστη (κατώτερη) ποιότης αὐτοῦ ὑπο-. γραμμίζονται ἀνεπάρκεια κι ἀναξιότης τοῦ λογοτέχνου: Σὲ καμμιὰ περίπτωσι δὲν μποροῦν νὰ συνιστοῦν προτίμησιν, στοχαστικὴ ἐπιλογή, αἵρεσιν, «γοῦστο», αὐτογνωμία... ̓«Τὰ ὅρια τῆς γλώσσας μου εἶναι τὰ ὅρια τοῦ κόσμου μου...» [Λούντβιχ Βιττγκεστάϊν] Μὲ δεδομένα καὶ ἀναντίρρητα: α) πὼς ὁ λογοτέχνης (τεχνίτης τοῦ λόγου) εἶναι λογοτέχνης μόνον, ἐπειδή, σκοπεύὧν στὸν αἰσθητικῆς ἀξίας λόγον, ἐντέχνως ἐπιλέγει - χειρίζεται - διακινεῖ λέξεις, τουτὲστι ὀνόματα «πραγμάτων τοῦ κόσμου»), β) πὼς (τὸ ἀναφερθέν) «ἐντέχνως» σημαίνει τὴν οὐκ ἄνευ φροντίδα τοῦ λογοτέχνου νὰ ἐπιλέγει - χειρίζεται - διακινεῖ κάλλιστα (ἄριστα, ὄχι πλημμελῶς) αὐτὰ τὰ «ὀνόματα» --- ἔτσι ποὺ ἡ τυχὸν μὴ ἀρίστευσί του νὰ βεβαιώνεται ὀφειλόμενη ὄχι στὴν... ἄρνησί του ν ̓ ἀριστεύει ἀλλὰ στὴν ἀδυναμία του νὰ τὸ κάνει), γ) πὼς «ἡ ἀγανάκτησις (δίκαιη ὀργή) ποιεῖ τὸν στίχον» (“, δ) πὼς ἡ συνεχὴς ἀναγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου (ἀτόμου) σὲ χῶρο καὶ χρόνο, ἐκμηδενίζουσα τὸ ἱστορικὸ ἀτομικὸ «στίγμα», φέρει τὸν λογοτέχνη στὴν πέρα τῶν εὐθέων (ἐφήμερῶν, βιοποριστικῶν) στόχων πλαγιότητα --- ἐμμεσότητα, ἤτοι ἀκεραιωτήν, ἤτοι ἐπεμβαίνοντα στὴν «τάξι τοῦ κόσμου», ἤτοι ἐξουσιαστήν/) καί, τέλος, ε) πὼς τὰ «πράγματα τοῦ κόσμου» (βεβαίως καὶ τὰ ὀνόματά τους) χωρίζονται ἀφ ̓ ἑνὸς σ ̓ αὐτὰ τῆς καθημερινότητας/β κι ἀφ ̓ ἑτέρου στὰ πέραν αὐτῆς, μποροῦμε: μετρώντας καὶ μελετώντας τὸ «λεξιλόγιο» τοῦ λογοτέχνου, τὸ γλὠσσικό του ἕκταμα καὶ ποιόν, νὰ μετρήσουμε καὶ σταθμίσουμε ὅλα ὅσα τὸν καταδεικνύουν διαπιστώνοντα, ᾱπορρίπτοντα, τεκμηριώνοντα, προτείνοντα αὐτὰ κι ὄχι ἄλλα -- δηλαδὴ συστάσεις, ἱδιότητες, ἐνέργειες, καταστάσεις καὶ πάθη τοῦ κόσμου, ποὺ τὸν «πονοῦν», ποὺ τὸν ᾱπασχολοῦν καίρια καὶ πρωταρχικά. Λέμε λοιπόν, πὼς μποροῦμε νὰ μετρήσουμε καὶ σταθμίσουμε: στὰ μέν οὐσιαστικὰ τοῦ λογοτέχνου τὸ μέρος καὶ τὸ σθένος τῶν «πραγμάτων τοῦ κόσμου», στὰ ὁποῖα, ἐπαρκῶν ἤ λείπων, ἑστιάζει τὸ ἐνδιαφέρον του, δηλαδὴ ἀντιλαμβάνεται καθόριστικὴ συνιστῶσα τὴν φύσει ἐπιδραστικότητά τους), στὰ δὲ ἐπίθετα, μετοχές, ρήματα κι ἐπιρρήματά του τὸ μέρος καί ἔντασιν (ἡ διάρκεια περιέχεται) τῶν ἰδιοτήτων, ἐνεργειῶν, κατάστασεων καὶ παθῶν τοῦ κόσμου, πού, κι ἐδῶ ἐπαρκῶν ἤ λείπων, ἀναγνωρίζει, προσδιορίζει κι ἐπισημαίνει θέσει δυναμικὴ τῶν συστάσεων. Αἴτια καὶ αἰτιατὰ παναπεῖ, πού, χῶρος, χρόνος, διαδικασία, μέγεθος, σκοπιμότης (ἤ απουσία σκοπιμότητας --- τὸ ἴδιο εἶναι) καθορίζουν ἀντιθετικὴ τὴ σχέσιν Ζωῆς --- Συνείδησης, διφυῆ τὴν φύσιν, διμερὲς τὸ ὁλοφυές: τὸν ἄνθρωπο (ἄτομο) νὰ θέλει νὰ ζήσει, κι ὅμως νὰ διοργανώνει ἄφευκτο τὸ χαμό του --- διττῶς: καὶ ὀλετήρ ἐνσυνείδητος (ἔκρηξις ακτινοβολία) καὶ Ἐπιμηθεύς... προμμηθεϊκότατος (καθολικὴ μόλυνσις). Ἔξω ἀπ ̓ τὰ δόντια: Μποροῦμε νὰ μετρήσουμε τὴν ἀντίληψι καὶ κρίσιν τοῦ λογοτέχνου, τὰ «σκάγια ποὺ κάνει», ἐπὶ τοῦ τί (ποιὸ εἶδος), ποῦ, πότε, πῶς, πόσο καὶ γιατὶ κάνει νὰ συγκροτεῖται τὸ