ΗΛΙΑΣ Δ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ. Γλωσσολογικὲς ἀποδείξεις τῆς συγγένειας τῆς σουμεριακῆς μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα Τὸ ̓Ασσυριακὸ κείμενο τῆς δίγλωσσης ἐπιγραφῆς αὐτῆς τοῦ βασιλιᾶ Ταρκονδήμου διαβάζεται κατὰ τὸν θᾶγος ὡς ἑξῆς: 4. Π. ΊΤαρ-ρικ-τιμ-με σαρ ματ Ερ-με-ε, δηλαδὴ “Ταρρικτιμμε βασιλεὺς τῆς χώρας Ερμδ» Εἰσερχόμεθα τώρα στὴν ἐξέταση τῶν Χετιτικῶν ἐπιγραφῶν πού, ὅπως ἀναλύσαμε στὸ προηγούμενο τεῦχος, ὁ 1. Θωμόπουλος συγκέντρωσε ἀπὸ πολλὲς δημοσιεύσεις, καὶ μὲ αὐτὰ τὰ ἁδιάψευστα στοιχεῖα, τὴ χρησιμοποίηση δηλαδὴ τῆς Πελασγικῆς --- Χιτιτικῆς γλώσσας, ἀπέδειξε τὴν ἱστορικὴ σχέση καὶ τὴν κοινὴ καταγωγὴ τῶν δύο γλωσσῶν. [Ἡ ᾱποψή μου, γνωστὴ στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ Δαυλοῦ, εἶναι ὅτι ἡ προελθοῦσα βαθμιαία μετάγγιση τοῦ πολιτισμοῦ, ἀρχικὰ ἀπὸ περιοχὴ σὲ περιοχή ἐκτὸς τοῦ μητροπολιτικοῦ χώρου, καὶ ἐν συνεχεία στὸν εὑρύτερο καὶ εὑρύτατο χῶρο τῶν λαῶν τῆς οἰκουμένης, ἔγινε καθ ̓ ὅμοιο τρόπο μὲ τὴν διαπήδηση τῶν ὑγρῶν ἤ ἀερίων, διὰ τῶν πόρων δηλαδὴ τοῦ χωρίζοντος αὐτὰ διαφράγματος καὶ ποὺ βέβαια ἐδῶ τὸ κορεσμένο διάλυμα τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου διαπήδησε ὁρμητικὰ στὸν ἀκόρεστο (παρθένο πολιτισμοῦ) χῶρο τοῦ μικροῦ καὶ μεγάλου περιγύρου: προὐπόθεση αὐτῆς τῆς διαπηδήσεως ἡ γλῶσσα]. ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ Ἔρχομαι τώρα στὶς ἀποδείξεις ποὺ ὁ ἀκάματος ἐρευνητῆς 1. Θωμόπουλος παραθέτει στὸ ἔργο του «Πελασγικά». Εἶναι νομίζω κατανοητὸ ὅτι ἐλάχιστο μέρος αὐτῶν τῶν ἀποδείξεων μπορῶ νὰ παραθέσω ἐδῶ («ἐξ ὄνυχος τὸν λέοντα»). Εἶμαι βέβαιος ὅμως ὅτι ὁ ᾱναγνώστης θὰ συλλάβει τὴν ἀλήθεια, δηλαδὴ τὰ πραγματικὰ ἱστορικὰ συμβάντα. Γιατί, ἄν τὰ γραπτὰ τῆς ΒΑΝ, Νιπούρ, Νινευί ἐλαλοῦντο σὲ ἰδίωμα Ἑλληνοπελασγικό, εἶναι πλέον φανερὸ ὅτι ὄχι μόνον ὑπῆρξε «ἐν δυνάμει» ὁ πολιτισμὸς τῶν ἀνθρώπων τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου κατὰ τὸ συμβάν τοῦ κατακλυσμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ Διὸς μεγάλος πολιτισμὸς τοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος ἤδη ἀποτελοῦσε παρελθὸν καὶ ἡ ἔναρχος τάξη εἶχεν περιέλθει τώρα [«ἀνδρῶν ἡρώων θεῖον γένος, οἵ καλέονται / ἡμίθεοι, προτέρη γενεὴ κατ ̓ ἀπείρονα γαῖαν»] στὸ γένος τῶν ἡρώων ποὺ ὀνομάζονται ἡμίθεοι καὶ ἀποτελοῦσαν «τὴ προηγούμενη γενιὰ στὴν ἀπέραντο γῆ» [Θεογ., στίχ. 159-160]. Αὐτὸς ὑπῆρξεν ὁ πρὸ τοῦ Δευκαλίωνος πολιτισμὸς ποὺ ἐτάφη κάτω ἀπὸ τὴν λάσπη, τοὺς σεισμοὺς καὶ τὶς ἡφαιστειακὲς ἐκρήξεις τοῦ Αἰγαίου. Αὐτὸν περιγράφει ἡ Θεογονία καὶ ὁ Ἡσίοδος καὶ αὐτὸν προσπαθῶ ν ̓ ἀναπλάσω στηριγμένος στὴν Θεογονία, στὸν Ἡσίοδο, στὸν "Όμηρο καὶ βέβαια στὴν «Τιτθύ» ὅλων αὐτῶν, τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. ̓Ιδοὺ λοιπόν τὶ γράφει ὁ ]. Θωμόπουλος («Πελασγικά», 630-]): « Ὑπὲρ πάντα ἄλλον προήγαγε τὴν ἑρμηνείαν τῶν Βανικῶν ἐπιγραφῶν (σημ. γρ.: εἰς Χετιτικὴν γλῶσσαν) ὁ σοφὸς Ἄγγλος ̓Ασσυριολόγος θαγοο|«7Η6 ομ/ΠΟΙΓΟΥΗΠ ἱπςεγὶρίίοης οί γα», 1ουΤΠΑΙ οἵ ἰῃ6 ΚογαΙ Αθίδίίο δοοΙείγ, τόμ. ΧΙ, 1882, σελ. 377-732]. Ἄριστος γνώστης τῆς ̓Ασσυριακῆς βοηθούμενος δὲ κυρίως ἐκ τῶν ἰδεογραμμάτων, ἅτινα τακτικῶς συνοδεύοντα καθορίζουσιν ἐν ταῖς Βανικαῖς ἐπιγραφαῖς τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν, ἀνδρῶν, χωρῶν, πόλεων, τὸν πληθυντικὸν ἀριθμόν, ἔτι δὲ λέξεις δηλούσας, λίθους ἤ ξύλινα πράγματα, ἄλλοτε δὲ πράξεις, οἷον τὸ καίειν κτλ., εἰσί δὲ ὅμοια πρὸς τὰ ̓Ασσυριακά, κατόρθωσεν, ἵνα ὀρίση