ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝΊΔΕΩΝ ἵ ΚΙΟΠΑΚΕΡ ΒΑΓΗ, Ὁ Γλάρος Ἰωανάθαν Τὸ βιβλίο αὐτό, ποὺ τόσο πολὺ ἀγαπῶ, μοῦ ἦρθε ξανὰ στὰ χέρια, ἐτούτη τὴ φορὰ γιὰ κριτική. ̓Αντὶ ὅμως κριτικῆς, ὅπου ἴσως θὰ ἐπανελάμβανα «ἐπαινετικὰ λόγια» γιὰ τὸ πολύπλευρο νόημα τοῦ βιβλίου, σκέφθηκα νὰ κάνω ἕνα «πρόλογο» γιὰ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ θὰ θελήσουν νὰ διαβάσουν τὸν «Γλάρο Ἰωνάθαν» καὶ νὰ προβληματιστοῦν προσπαθώντας μὲ τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ νὰ φθάσουν σὲ ἄλλα ὕψη ἄγνωστων κόσμων καὶ αἰνιγματικῶν. Τὸ πέταγμα ἜἜφθασαν πάλι κοντὰ στὴν ἄκρη τοῦ βράχου, ποὺ πρόβαλλε μαῦρος στὸν ἀτμώδη ὁρίζοντα. Σπίθες ἀπὸ φῶς ἀντανακλοῦσαν οἱ ὑγρές του κορφὲς ἀπὸ τὶς ἀχτῖνες τοῦ πρωΐνοῦ ἥλιου. Πέρα ἡ καταγάλανη πινελιὰ τοῦ «οἴνοπος πόντου» ἔδειχνε ἤρεμη, παρ ̓ ὅλο ποὺ αἰγοπηδοῦσε μὲ μικρὰ ἀργυρόχρωμα κύματα. Εἶχαν ἑτοιμάσει πατέρας καὶ γιός, χῶρὶς νὰ τοὺς πάρει εἴδηση κανεὶς στὸ παλάτι τοῦ Μίνωα - Ταύρου, μιὰ νέα πτητικὴ μηχανή. Τούτη τὴ φορά, ὄχι γιὰ νὰ πετᾶ πάνω ἀπ ̓ τὴν Κρήτη γιὰ ἄμυνα τοῦ νησιοῦ μὲ ὁδηγὸ τὸν Τάλω, τὸν ἀνεψιὸ τοῦ Δαίδαλου. Ἐτούτη ἡ μηχανὴ θ ̓ ἀνέβαινε ψηλά, πολὺ ψηλά, θὰ ταξίδευε στὸν «ἀστερόεντα Οὐρανόν», καὶ ὁ Δαίδαλος θὰ ἔβλεπε ἀπὸ κοντὰ τὴ δημιουργία τοῦ ρηγματικοῦ συμβάντος, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν οἱ ἱερεῖς τοῦ Δελφικοῦ Κέντρου. Τὸ Χάος! Ἔτσι ἐτούτη ἡ ἡμέρα ἦταν ἡ πρώτη καὶ ἡ τελευταία, ποὺ ἡ γῆ καὶ οἱ κάτοικοί της θὰ ἔβλεπαν στὸν οὐρανὸ κάτι σὰν μιὰ σφαῖρα ἀργυρὴ νὰ πετᾶ καὶ νὰ φεύγει μὲ ἀπροσδιόριστη ἀκόμη ταχύτητα πρὸς τοὺς αἰθέρες. Καὶ νὰ ὁ Δαίδαλος μπροστὰ στὴν ἀπέραντη, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἱερεῖς, δημιουργία, ἕνα ὄν μέσα σ ̓ ἕνα ἀργυρόχρουν κέλυφος, ἕνα ὢὸν ποὺ ταξιδεύει στὸ σύμπαν μὲ οἴακα τὸν ὁφθαλμὸ τῆς σκέψης καὶ μὲ ταχύτητα ἴση μὲ τὴν ἀνθρώπινη νόηση. Χρόνος ἱκανότητας τῆς μηχανῆς μία ἀνθρώπινη μέρα. Ἔτσι εἶχε ὑπολογιστεῖ. Ἢ σφαῖρα ἔφυγε, ἄστραψε στὸ φῶς τοῦ ἤλιου καὶ χάθηκε. Περνοῦσε τώρα πάνω ἀπ ̓ ὅλα, μέσα ἀπ ̓ ὅλα, ἀπὸ γαλαξίες, συστροφὲς ἀστέρων καὶ ἄλλα ἄγνωστα, ποὺ τοῦ προκαλοῦσαν δέος. Καὶ ξάφνου τὸ ἀπέραντο τέλειωσε. Ὃ Δαίδαλος τρόμαξε. Ἕνα Ἔρεβος φάνηκε νὰ διαδέχεται τὴν νύχτα τῶν ἀστεριῶν. Ὁ οἴακας - ὀφθαλμός, σὰν ἀπὸ ἔνστικτο, ἔστρεψε τὸ κέλυφος πρὸς τὸ φῶς. --- Εἶναι ἀδύνατον νὰ προχωρήσω πρὸς τὰ ἐκεῖ. Δὲν μπορῶ νὰ δῶ, θὰ γυρίσω στὴ γῆ, ψιθύρισε ὁ Δαίδαλος καὶ βρέθηκε ἀμέσως στὴ γῆ, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησε τὸ πρωϊνὸ ἐκεῖνο, στὴν Κρήτη. Ὁ Ἴκαρος τὸν περίμενε. -- Ἧρθες πολὺ γρήγορα, πατέρα, γιατὶ δὲν εἶδες τὸ σύμπαν; -- Τὸ εἶδα. - Λοιπόν; ὋὉ Δαίδαλος τοῦ ἐξήγησε μὲ δυὸ λόγια ὅσα εἶχε δεῖ. -- ὍὭστε αὐτὸ εἶναι τὸ σύμπαν; - Ναί, νομίζω αὐτό, τίποτε ἄλλο. --- Καὶ τὸ ἔρεβος; Γιατὶ δὲν προχώρησες στὸ ἔρεβος; Φοβήθηκες;