ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝΊΔΕΩΝ ἵ ΚΙΟΠΑΚΕΡ ΒΑΓΗ, Ὁ Γλάρος Ἰωανάθαν Τὸ βιβλίο αὐτό, ποὺ τόσο πολὺ ἀγαπῶ, μοῦ ἦρθε ξανὰ στὰ χέρια, ἐτούτη τὴ φορὰ γιὰ κριτική. ᾿Αντὶ ὅμως κριτικῆς, ὅπου ἴσως θὰ ἐπανελάμβανα «ἐπαινετικὰ λόγια» γιὰ τὸ πο- λύπλευρο νόημα τοῦ βιβλίου, σκέφθηκα νὰ κάνω ἕνα «πρόλογο» γιὰ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ θὰ θελήσουν νὰ διαβάσουν τὸν «Γλάρο Ἰωνάθαν» καὶ νὰ προβληματι- στοῦν προσπαθώντας μὲ τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ νὰ φθάσουν σὲ ἄλλα ὕψη ἄγνω- στων κόσμων καὶ αἰνιγματικῶν. Τὸ πέταγμα ἜἜφθασαν πάλι κοντὰ στὴν ἄκρη τοῦ βράχου, ποὺ πρόβαλλε μαῦρος στὸν ἀτμώδη ὁ- ρίζοντα. Σπίθες ἀπὸ φῶς ἀντανακλοῦσαν οἱ ὑγρές του κορφὲς ἀπὸ τὶς ἀχτῖνες τοῦ πρωΐ- νοῦ ἥλιου. Πέρα ἡ καταγάλανη πινελιὰ τοῦ «οἴνοπος πόντου» ἔδειχνε ἤρεμη, παρ᾽ ὅλο ποὺ αἰγοπηδοῦσε μὲ μικρὰ ἀργυρόχρωμα κύματα. Εἶχαν ἑτοιμάσει πατέρας καὶ γιός, χῶ- ρὶς νὰ τοὺς πάρει εἴδηση κανεὶς στὸ παλάτι τοῦ Μίνωα - Ταύρου, μιὰ νέα πτητικὴ μηχανή. Τούτη τὴ φορά, ὄχι γιὰ νὰ πετᾶ πάνω ἀπ᾽ τὴν Κρήτη γιὰ ἄμυνα τοῦ νησιοῦ μὲ ὁδηγὸ τὸν Τάλω, τὸν ἀνεψιὸ τοῦ Δαίδαλου. Ἐτούτη ἡ μηχανὴ θ᾽ ἀνέβαινε ψηλά, πολὺ ψηλά, θὰ τα- ξίδευε στὸν «ἀστερόεντα Οὐρανόν», καὶ ὁ Δαίδαλος θὰ ἔβλεπε ἀπὸ κοντὰ τὴ δημιουργία τοῦ ρηγματικοῦ συμβάντος, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν οἱ ἱερεῖς τοῦ Δελφικοῦ Κέντρου. Τὸ Χάος! Ἔτσι ἐτούτη ἡ ἡμέρα ἦταν ἡ πρώτη καὶ ἡ τελευταία, ποὺ ἡ γῆ καὶ οἱ κάτοικοί της θὰ ἔβλεπαν στὸν οὐρανὸ κάτι σὰν μιὰ σφαῖρα ἀργυρὴ νὰ πετᾶ καὶ νὰ φεύγει μὲ ἀπροσδιό- ριστη ἀκόμη ταχύτητα πρὸς τοὺς αἰθέρες. Καὶ νὰ ὁ Δαίδαλος μπροστὰ στὴν ἀπέραντη, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἱερεῖς, δημιουργία, ἕνα ὄν μέσα σ᾽ ἕνα ἀργυρόχρουν κέλυφος, ἕνα ὢὸν ποὺ ταξιδεύει στὸ σύμπαν μὲ οἴακα τὸν ὁ- φθαλμὸ τῆς σκέψης καὶ μὲ ταχύτητα ἴση μὲ τὴν ἀνθρώπινη νόηση. Χρόνος ἱκανότητας τῆς μηχανῆς μία ἀνθρώπινη μέρα. Ἔτσι εἶχε ὑπολογιστεῖ. Ἢ σφαῖρα ἔφυγε, ἄστραψε στὸ φῶς τοῦ ἤλιου καὶ χάθηκε. Περνοῦσε τώρα πάνω ἀπ᾿ ὅλα, μέσα ἀπ᾿ ὅλα, ἀπὸ γαλαξίες, συστροφὲς ἀστέρων καὶ ἄλλα ἄγνωστα, ποὺ τοῦ προ- καλοῦσαν δέος. Καὶ ξάφνου τὸ ἀπέραντο τέλειωσε. Ὃ Δαίδαλος τρόμαξε. Ἕνα Ἔρεβος φάνηκε νὰ διαδέχεται τὴν νύχτα τῶν ἀστεριῶν. Ὁ οἴακας - ὀφθαλμός, σὰν ἀπὸ ἔνστικτο, ἔστρεψε τὸ κέλυφος πρὸς τὸ φῶς. --- Εἶναι ἀδύνατον νὰ προχωρήσω πρὸς τὰ ἐκεῖ. Δὲν μπορῶ νὰ δῶ, θὰ γυρίσω στὴ γῆ, ψιθύρισε ὁ Δαίδαλος καὶ βρέθηκε ἀμέσως στὴ γῆ, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησε τὸ πρωϊνὸ ἐκεῖ- νο, στὴν Κρήτη. Ὁ Ἴκαρος τὸν περίμενε. -- Ἧρθες πολὺ γρήγορα, πατέρα, γιατὶ δὲν εἶδες τὸ σύμπαν; -- Τὸ εἶδα. - Λοιπόν; ὋὉ Δαίδαλος τοῦ ἐξήγησε μὲ δυὸ λόγια ὅσα εἶχε δεῖ. -- ὍὭστε αὐτὸ εἶναι τὸ σύμπαν; - Ναί, νομίζω αὐτό, τίποτε ἄλλο. --- Καὶ τὸ ἔρεβος; Γιατὶ δὲν προχώρησες στὸ ἔρεβος; Φοβήθηκες;