̓ς ΜΕΤΕΩΡΣΝΟΙ ἢ :Μαζικότητα καὶ ἀντιδημοκρατικότητα Φυσικὰ ἡ μαζικότητα δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴ δημοκρατικότητα ἤ, ἄν ἔχη κάποια, εἶναι ἀρνητικὴ: ἡ μαζικότητα συνυπάρχει πάντοτε μὲ τὴν τυραννίδα καὶ ποτὲ δὲν συνεμφανίζεται μὲ τὴ δημοκρατία. Θὰ ἔλεγα ὅμως κάτι πολὺ πιὸ τολμηρό, ὅτι δηλ. μάζα καὶ τυραννίδα εἶναι ἕνα πρᾶγμα, ἀφοῦ δὲν νοοῦνται τύραννοι χωρὶς. ἀγελαίους ὑπηκόους (μαζανθρώπους), ὅπως δὲν νοοῦνται μαζάνθρωποι χωρὶς τυραννικοὺς αὐθέντες. Οἱ ἀποδείξεις, ἱστορικὲς καὶ πολιτικές, εἶναι ἄπειρες, ὅπως συντριπτικὴ εἶναι καὶ ἡ φιλοσοφικὴ ἀνάλυση τοῦ φαινομένου, ποὺ ἅπαξ διὰ παντὸς σὲ βαθμὸ ἀνυπέρβλητο ὁλοκληρώθηκε ἤδη στὰ χρόνια τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας: Ἡ ἀνατομία τῶν πολιτικῶν συστημάτων καὶ τῆς διαδικασίας ἐκφυλισμοῦ καὶ διαδοχῆς τους, ποὺ ἔκαναν ὁ Πλάτων καὶ ὁ ̓Αριστοτέλης, δὲν ἀφήνει καμμιὰ ἀμφιβολία γιὰ τὴν ἀντιδημοκρατικότητα τῆς μαζικότητας ἢ τὴν ἀντιμαζικότητα τῆς δημοκρατίας. Εἶπα, «δὲν ἀφήνει καμμιὰ ἀμφιβολία»... Ὅμως, ἄντε νὰ πῆς τὴν ὁλοφάνερη κι ἀπὸ τὰ παμπάλαια χρόνια κατακτημένη πολιτικὴ αὐτὴν ἀλήθεια σήμερα, τὴν ἐποχὴ τοῦ μαζισμοῦ καὶ τῆς λαϊκίστικης τυραννίας, τὴν ἐποχὴ τῆς ἀνελευθερίας καὶ τῆς ἀνδραποδωδέστατης κοινωνικῆς δομῆς, ποὺ ὅλοι ζοῦμε καὶ ὑφιστάμεθα. Τύραννος καὶ μαζάνθρωπος, τὰ δυὸ αὐτὰ ζεμένα ἄλογα τῆς ἀντιδημοκρατικῆς ἔυνωρίδας, θὰ συμπέσουν --- ἄλλη μιὰ ἀπόδειξη τῆς ταυτότητάς τους ---, γιὰ ν ̓ «ἀποδείἔουν» χωρὶς κανένα δισταγμὸ ὅτι κηρύττεις ἀντιδημοκρατικὲς ἰδέες, ὅτι ἔχεις ὁλοκληρωτικὲς τάσεις, ὅτι εἶσαι φασίστας. Καί, ἄν μποροῦν, θὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν μαξικοεξουσιαστικὴ τυραννική τους πνευματικὴ δομή, ἐξοντώνοντάς σε κοινωνικὰ ἤ ἄλλως πως στὴν πρώτη εὐκαιρία. Στὴν παρακμιακὴ ἐποχὴ τῆς λαϊκίστικης ἐξουσιαστικῆς παράνοιας ὅχι μόνο τὰ πράγματα ἔχασαν τὴ σημασία τους, ἀλλὰ καὶ οἱ ρόλοι κατάντησαν ψευδεπίγραφο!. Εἶναι ἄγρια καὶ πρωτόγονη ἡ «ψυχή» τῆς μάζας. Τὸ «φύσει ἀνδραποδῶδες» πλῆθος τοῦ ̓Αριστοτέλη διέπεται ἀπὸ ἕνα σαδομαζοχιστικὸ σύμπλεγμα, ποὺ στὴν ἐκδήλωσή του ἐναλλάσσονται ἡ οἱονεί πορνικὴ ὑποταγὴ στὸν βιαστὴ καὶ ἡ θηριώδης ἀναλγησία γιὰ τὸν ἡττώμενο. Γύρω ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀντίθετους πόλους τῆς δουλικότητας καὶ τυραννικότητας παίζεται τὸ βάρβαρο παιχνίδι τῆς διαβουκολήσεως τῆς ἀγέλης, διαβουκολήσεως ποὺ χρησιμοποιεῖ ἐναλλάξ τὸ ὅπλο τοῦ φόβου καὶ τὸ δέλεαρ τῆς ἐλπίδας, τὸ χάδι