᾿ς ΜΕΤΕΩΡΣΝΟΙ ἢ :Μαζικότητα καὶ ἀντιδημοκρατικότητα Φυσικὰ ἡ μαζικότητα δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴ δημοκρατικότη- τα ἤ, ἄν ἔχη κάποια, εἶναι ἀρνητικὴ: ἡ μαζικότητα συνυπάρχει πάντοτε μὲ τὴν τυραννίδα καὶ ποτὲ δὲν συ- νεμφανίζεται μὲ τὴ δημοκρατία. Θὰ ἔλεγα ὅμως κάτι πολὺ πιὸ τολμηρό, ὅτι δηλ. μάζα καὶ τυραννίδα εἶναι ἕ- να πρᾶγμα, ἀφοῦ δὲν νοοῦνται τύ- ραννοι χωρὶς. ἀγελαίους ὑπηκόους (μαζανθρώπους), ὅπως δὲν νοοῦν- ται μαζάνθρωποι χωρὶς τυραννικοὺς αὐθέντες. Οἱ ἀποδείξεις, ἱστορικὲς καὶ πολιτικές, εἶναι ἄπειρες, ὅπως συντριπτικὴ εἶναι καὶ ἡ φιλοσοφικὴ ἀνάλυση τοῦ φαινομένου, ποὺ ἅπαξ διὰ παντὸς σὲ βαθμὸ ἀνυπέρβλητο ὁλοκληρώθηκε ἤδη στὰ χρόνια τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας: Ἡ ἀνατομία τῶν πολιτικῶν συστημάτων καὶ τῆς διαδικασίας ἐκφυλισμοῦ καὶ διαδο- χῆς τους, ποὺ ἔκαναν ὁ Πλάτων καὶ ὁ ᾿Αριστοτέλης, δὲν ἀφήνει καμμιὰ ἀμφιβολία γιὰ τὴν ἀντιδημοκρατικό- τητα τῆς μαζικότητας ἢ τὴν ἀντιμα- ζικότητα τῆς δημοκρατίας. Εἶπα, «δὲν ἀφήνει καμμιὰ ἀμφιβο- λία»... Ὅμως, ἄντε νὰ πῆς τὴν ὁλο- φάνερη κι ἀπὸ τὰ παμπάλαια χρόνια κατακτημένη πολιτικὴ αὐτὴν ἀλή- θεια σήμερα, τὴν ἐποχὴ τοῦ μαζι- σμοῦ καὶ τῆς λαϊκίστικης τυραννίας, τὴν ἐποχὴ τῆς ἀνελευθερίας καὶ τῆς ἀνδραποδωδέστατης κοινωνικῆς δομῆς, ποὺ ὅλοι ζοῦμε καὶ ὑφιστάμε- θα. Τύραννος καὶ μαζάνθρωπος, τὰ δυὸ αὐτὰ ζεμένα ἄλογα τῆς ἀντιδη- μοκρατικῆς ἔυνωρίδας, θὰ συμπέ- σουν --- ἄλλη μιὰ ἀπόδειξη τῆς ταυ- τότητάς τους ---, γιὰ ν᾿ «ἀποδεί- ἔουν» χωρὶς κανένα δισταγμὸ ὅτι κηρύττεις ἀντιδημοκρατικὲς ἰδέες, ὅτι ἔχεις ὁλοκληρωτικὲς τάσεις, ὅτι εἶσαι φασίστας. Καί, ἄν μποροῦν, θὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν μαξικοεξουσια- στικὴ τυραννική τους πνευματικὴ δοµή, ἐξοντώνοντάς σε κοινωνικὰ ἤ ἄλλως πως στὴν πρώτη εὐκαιρία. Στὴν παρακμιακὴ ἐποχὴ τῆς λαϊκί- στικης ἐξουσιαστικῆς παράνοιας ὅ- χι µόνο τὰ πράγματα ἔχασαν τὴ ση- µασία τους, ἀλλὰ καὶ οἱ ρόλοι κα- τάντησαν ψευδεπίγραφο!. Εἶναι ἄγρια καὶ πρωτόγονη ἡ «ψυ- χή» τῆς μάζας. Τὸ «φύσει ἀνδρα- ποδῶδες» πλῆθος τοῦ ᾿Αριστοτέλη διέπεται ἀπὸ ἕνα σαδομαζοχιστικὸ σύμπλεγμα, ποὺ στὴν ἐκδήλωσή του ἐναλλάσσονται ἡ οἱονεί πορνικὴ ὑ- ποταγὴ στὸν βιαστὴ καὶ ἡ θηριώδης ἀναλγησία γιὰ τὸν ἡττώμενο. Γύρω ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀντίθετους πό- λους τῆς δουλικότητας καὶ τυραννι- κότητας παίζεται τὸ βάρβαρο παι- χνίδι τῆς διαβουκολήσεως τῆς ἀγέ- λης, διαβουκολήσεως ποὺ χρησιμο- ποιεῖ ἐναλλάξ τὸ ὅπλο τοῦ φόβου καὶ τὸ δέλεαρ τῆς ἐλπίδας, τὸ χάδι