ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΝΤΟΣ. Ἡ ἀτομικὴ εὐθύνη στὴν δημοκρατία Στὴν ἀντιδημοκρατικὴ ἐποχή μας ὁ ἄνθρωπος, σὰν ἄτομο, ὅλο καὶ περισσότερο ὠθεῖται νὰ γίνει ἕνας τροχίσκος μικρὸς ἤ μεγάλος τῆς κοινωνικῆς μηχανῆς, ἕνα πιόνι τοῦ πολιτικοῦ παιχνιδιοῦ. Κάθε αὐτοθουλία ἀποθαρρύνεται, κάθε πρωτοθουλία καταπνίγεται. Ὁ μὴ ἐτικετοφορεμένος διαβάλλεται, ὁ μὴ ἐνταγμένος συκοφαντεῖται καί, ᾱφοῦ περιγραφεῖ μὲ πλῆθος ἀρνητικῶν χαρακτηρισμῶν, τοῦ ὑποδείχνεται μὲ σαφήνεια νὰ σιωπήσει ἤ νὰ ἀποσυρθεῖ στὸ περιθώριο. Ἡ ἀτομικότητα ἀπορρίπτεται καὶ ὁ καθένας μας σπρώχνεται στὸ «μάντρωμο» τὸ κομματικό, τὸ θρησκευτικό, τὸ «φιλοσοφικό. Κι ἄν καμμιὰ φορὰ ἡ πολιτεία, ποὺ θεωρητικὰ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀνάπτυξης τοῦ ἀτόμου, μιὰ. καὶ ἐπαγγέλλεται τὴ δημοκρατία, παρέχει κάποιο νομικὸ ὑπόθαθρο γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἀτομικότητας καὶ τῆς ἀτομικῆς εὐθύνης, ὅλοι οἱ ἐπίσημοι καὶ ἡμιεπίσημοι φορεῖς ἀποτρέπουν κατηγορηματικὰ κάτι τέτοιο ἤ δὲν ἐνθαρρύνουν παραπλήσιες προσπάθειες. Καὶ ὁ πολίτης γιὰ νὰ ἀποτολμήσει κάτι μόνος του, πρέπει νὰ εἷναι καὶ θαρραλέος καὶ πεισματάρης. Γιὰ παράδειγμα: Ὁ νόμος 344/76 ἐπιτρέπει τὴν ὀνοματοδοσία τοῦ νεογέννητου καὶ αἴρει τὴν ὑποχρεωτικό- τητα τῆς θάπτισης, καὶ ἑπομένως αἴρεται ἡ ὑποχρέωση νὰ ἀνήκει κανεὶς σὲ κάποιο θρήσκευμα. Ὁ νόμος 1329/83 καθιερώνει τὸν πολιτικὸ γάμο. Αὐτοὶ οἱ δύο νόμοι συνθέτουν τὸ νομικὸ πλαίσιο τοῦ διαχωρισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν Πολιτεία. ”Αν μάλιστα ἡ καύση τῶν νεκρῶν δὲν εἶναι ττοινικὸ ἀδίκημα, ὁ. διαχωρισμὸς αὐτὸς νομικὰ εἶναι πλήρης". Καὶ ἄν ὑπάρχουν ἽΕλληνες -- ἀπὸ ὅλες τὶς πολιτικὲς παρατάξεις καὶ κόμματα -- ποὺ δὲν καλύπτονται ἀπὸ τὸ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο ἑνὸς θρησκευτικοῦ δόγματος καὶ γενικὰ τῶν θρησκειῶν, δὲν μποροῦν νὰ ἀποσπασθοῦν ἀπὸ αὐτές. Καὶ ἐδῶ Φαίνεται ἡ ἀδυναμία τῶν ἀνθρώπων νὰ ἀναλάθουν τὴν ἀτομικὴ εὐθύνη καὶ νὰ συμπεριφερθοῦν στὴν καθημερινότητά τους σύμφωνα μὲ τὴν ἰδεολογία τους. Διστάζουν -- γιὰ νὰ μὴν πῶ: δὲν τολμοῦν, φοθοῦνται -- νὰ ἀναλάθουν τὶς εὐθύνες τους.ἀτομικά, μόνοι τους, χωρὶς τὴν προτροπὴ κάποιας κομματικῆς ἤ ἄλλης ἡγεσίας, νὰ ὑλοποιήσουν τὴν Ιδεολογία τους, ἀλλὰ εἶναι ἕρμαια ὑποκριτικῶν καταστάσεων, ποὺ δὲν τὶς πιστεύουν: γιατὶ βέβαια, ἄν τὶς πιστεύουν, ἡ γνώμη τους εἶναι σεθαστή, ὅπως εἶναι σεθαστὴ ἀπὸ κάθε δημοκράτη κάθε γνώμη καὶ ἄποψη 1. Βέθαια τὸ Σύνταγμα τοῦ 75 καθιερώνοντας ρητὰ τὸν ὅρκο τοῦ Προέδρου τὴς Δημοκρατίας, ἄρ. 33 παρ. 2, θεσπίζει ἀνισότητα -- κατὰ παράθαση τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἴδιου τοῦ Συντάγματος -- ἀνάμεσα στοὺς Ἕλληνες ὑπηκόους, γιατὶ Ἕλληνας ποὺ δὲν εἶναι χριστιανὸς ὀρθόδοξος -- ἄν δὲ μὲ γελοῦν οἱ γνώσεις μου περὶ τὰ δογματικὰ τῆς ̓Ανατολικο-ορθόδοξης ̓Εκκλησίας -- ἤ ἁπλὰ χριστιανός, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ γίνει Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ἐκτὸς ἐὰν θαφτισθεῖ ἤ ἀλλαξοπιστήσει, ΚάΤΙ ἀνάλογο συμβαίνει μὲ τοὺς θουλευτὲς. ̓Ο ὅρκος ποὺ καθιερώνει γι’ αὐτοὺς τὸ Σύνταγμα, ἄρ. 59 παρ. 1-2, προὐποθέτει ὅτι ὁ θουλευτὴς ἀνήκει σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ μονοθεϊστικὰ θρησκεύματα. "Ετσι οἱ Ἕλληνες, ποὺ δὲν ἀνήκουν σὲ μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες ἤ ποὺ δὲν ἀνήκουν σὲ κανένα θρήσκευμα, ἀποπέμπονται ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας. Καὶ θὰ περίμενε κανεὶς πὼς τώρα μὲ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος τὰ μαρξιστικὰ κόμματα θὰ ζητοῦσαν τὴν ἀναθεώρηση τῶν σχετικῶν ἄρθρων...