ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Ἢ ἀνείπωτη ἀλήθεια γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση Εὰν ἀποσυνόέσεις τὴν Ἑλλάδα, στὸ τέλος θὰ δεῖς νὰ σοῦ ἀπομένουν: μιὰ ἐλιά, ἕνα ἀμπέλι κι ἕνα καράβι, ποὺ σημαίνει: μὲ ἄλλα τόσα τὴν ἔαναφτιάχνεις. [Οδυσσέας ̓Ελύτης] Τὸν τελευταῖο καιρὸ πολλὰ εἰπώθηκαν στὴν τηλεόραση εἴτε ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς εἴτε σὲ συζητήσεις τύπου « ̓Ανοιχτὰ χαρτιὰ» εἴτε σὲ ρεπορτάζ τοῦ δρόμου γύρω ἀπὸ τὴν κρίση . ποὺ περνάει ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία. ̓Ακόμη περισσότερα γράφτηκαν στὸν τύπο ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, Τέλος, εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε ἀπὸ τηλεόραση καὶ ραδιόφώνο ἐκτεταμένες συζητήσεις στὴ Βουλὴ γιὰ τὸ ζέον θέμα. Κι ὅμως ποτὲ καὶ ἀπὸ κανένα δὲν παρουσιάστηκε τὸ πρόβλημα καθαρὰ καὶ στὴν ὁλότητά του. Μισόλογα, μισοκρυμμένες ἀλήθειες, πολλὰ ψέμματα καὶ ὑπονοούμενα γράφονται καὶ λέγονται. Βέβαια ὁ εἰδικὸς περὶ τὰ οἰκονομικά, ἄν συρράψει τὰ ὅσα ἔχουν γραφτεῖ ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες καὶ ἔχουν εἴπωθεῖ ἀπὸ κυβέρνηση καὶ ἀντιπολίτευση, θὰ ἀλιεύσει τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ ὁ πολὺς κόσμος πλανᾶται, δὲν πληροφορεῖται σωστά, βρίσκεται σὲ κατάσταση συγχύσεως, ἄν καὶ πολλὰ ὑποψιάζεται γιὰ τὴν ἀληθινὴ οἰκονομική μας κατάσταση. Καὶ στὸ ἐρώτημα: γιατὶ δὲν λένε στὸν κόσμο τὴν ἀλήθεια, ἡ ἀπάντηση εἶναι: γιατὶ δὲν συμφέρει σὲ κανένα, οὔτε τολμάει κανεὶς νὰ πεῖ ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια. Πράγματι, ἡ κυβέρνηση δὲν τολμάει νὰ πεῖ τὴν ἀλήθεια, γιατὶ εἶναι ἄμεσα ὑπεύθυνη γιὰ τὸ οἰκονομικό μας χάλι. Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, αὐτὴ τὴ στιγμὴ βρίσκεται στὸ πηδάλιο τοῦ σκάφους. Ἣ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση λέει μέρος τῆς ἀλήθειας, γιατί, ἄν τὴν πεῖ ὁλόκληρη, θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσει μὲ τὰ μέτρα λιτότητας τῆς κυβέρνησης ἤ θὰ πεῖ πράγματα ποὺ δὲν συμφέρουν στὸ κόμμα, ἐκλογικά. (Δὲν μιλᾶμε γιὰ τὴ θέση τῆς δογματικῆς ἀριστερᾶς. Αὐτὴ δὲν ζεῖ στὴν ἐποχή μας. Εἶναι ἀπολιθωμένη). Οσον ἀφορᾷ τὸν τύπο, αὐτὸς ἀνάλογα μὲ τὴν πολιτική του τοποθέτηση εὐθυγραμμίζεται μὲ τὸ κόμμα ὅπου πρόσκειται. Καὶ κάτι παραπέρα: οἱ ἐφημερίδες, κι ἄν ἀκόμη θέλουν νὰ διαστείλουν τὴν θέση τους ἀπὸ τὸ κόμμα ποὺ ὑποστηρίζουν, δὲν τὸ τολμοῦν, γιατὶ κινδυνεύουν νὰ δυσαρεστήσουν ἀναγνῶστες τους καὶ νὰ τοὺς χάσουν ἀπὸ πελάτες. Τέλος οἱ συζητήσεις στὴν τηλεόραση εἶναι λίγο-πολὺ πολιτικὰ «στημμένες» καὶ ποτὲ δὲν ἀποκαλύπτουν ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια τοῦ οἰκονομικοῦ μας ἀδιέξοδου. Τὸ πρόβλημα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης τοῦ τόπου, μὲ λίγα λόγια, εἶναι: Τρῶμε περισσότερα ἀπὸ ὅσα βγάζουμε. Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι, πῶς φθάσαμε στὸ σημερινὸ χάλι, ποιοὶ «τὰ φάγανε», πόσα εἶναι τὰ φαγωθέντα, ποῦ βρεθήκανε τὰ λεφτὰ καὶ πῶς θὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν κρίση. ̓Ακόμη πρέπει νὰ διευκρινιστεῖ ποιὸς νέος ρυθμὸς σήμανε ξαφνικὰ στὰ μυαλὰ καὶ στὶς ὀρέξεις τῶν νεοελλήνων, ὥστε νὰ θέλουν νὰ τρῶνε περισσότερα ἀπὸ ὅσα παράγοῦν, ὅταν στὰ σχολικὰ θρανία κάποτε μαθαίναμε γιὰ τὸ λιτοδίαιτο τοῦ ἕλληνα, γιὰ τὴν «Ψωροκώσταινα» καὶ γράφαμε ἐκθέσεις γιὰ τὰ ἀγαθὰ τῆς ἀποταμίευσης. Θὰ ξεκινήσω τὴν ἀναζήτηση μὲ αὐτὸν τὸν ρυθμό, γιατὶ πιστεύω, ὅτι πολὺ θὰ βοηθήσει νὰ ἀντιληφθοῦμε τὰ χάλια μας (ὄχι μόνο στὸν οἰκονομικὸ τομέα, ἀλλὰ ὅπου ἀλλοῦ θέλετε). Αὐτὸς ὁ ρυθμὸς ἔχει ὄνομα καὶ λέγεται «σοσιαλισμός». Εἶναι ἡ νέα παγκόσμια θρησκεία, ποὺ ἐνεδύθη χλαμύδα ἄκρατου πλουτισμοῦ, χλιδῆς, καταναλωτισμοῦ, μαζισμοῦ, ζαμανφουτισμοῦ καὶ κάθε λογῆς «ισμοῦ», καπελώνοντας τὴν γηράσασα χριστιανικὴ θρησκεία (κατὰ τρόπον ταχυδακτυλουργικόν) πάνω στὸ αἰώνιο αἴτημα τῆς τεμπελιᾶς, τῆς ἀμεριμνησίας καὶ τῆς «ἤσσονος προσπάθειας», ποὺ ὁδηγεῖ τὴν μαζοποιημένη ἀνθρωπότητα στὸν παράδεισο. Τὸ ἔτος ἐγκαθιδρύσεως τῆς νέας θρησκείας στὸν τόπο μας: 1974. Κα-