ἵ]υδος - Λόγος. ἡ οἰώνια ἀστείρευτη αίσθησης. Οἱ ἀρχαιοέλληνες, οἱ δημιουργοὶ τῆς Μυθολογίας, χωρὶς ἄλλο εἶναι φυσικοὶ καὶ ἀνδρικοί τύποι, ποὺ ἔμειναν κοντὰ στὴ Θεὰ Φύση, σπουδάζοντας καὶ μελετώντας τὰ σημάδια της μὲ σόθας καὶ εὐλάθεια, ἀποφεύγοντας πεισμαπικὰ νὰ παρέμθουν στὴν ἐξέλιξη τῆς διαδικασίας τους. Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν κοντὰ στὴ φύση οἱ γνωστικὲς δυνάμεις ἐμφανίζονται καὶ ἀνατιτύσσονται κανονικά, μὲ ἀποτέλεσμα. ἡ γνώση σ ̓ αὐτοὺς νἄρχιειτα!: ἄμεσα καὶ φυσικά, σὰν προϊὸν καὶ ἐπακόλουθο Τοῦ Π. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ διπλοπηπγἡ Α ́ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ «Ὅ ἸΜῦθος κι ὁ Λόγος ἀπὸ ἕνα σπόρο ἐκεῖ (μὰ καὶ μ ̓ ἕνα κορμὸ) πρωτοὔψώὠθηκαν ! κι ἔτσι, ὄχι ἄναιμος ὁ Λόγος -- καὶ γι αὐτὸ ὄχι ἄνεμος -- κι ὄχι ἄλογος ὁ Μῦθος, κτηνοποιός, μαζοποιός! ». (1) Ἡ Ἑλληνικὴ Μυθολογία εἶναι ἡ πιὸ ρωμαλόα κατάκτηση τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος ὅλων τῶν ἐποχῶν, μιὰ πλατειὰ λεωφόρος, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ἄλλη ἰδεολογικὴ σφαίρα, τὴν περιοχὴ τοῦ Λόγου καὶ τῆς ̓Ελευθερίας. Μὲ ἀξεπόραστη δύναμη καὶ ἀπαράμιλλη τέχνη ἐκφράζει πράγματα, ποὺ ἀδυνατεῖ νὰ ἐκφράση. ἡ ἀφηρημένη σκέψη καὶ ἀπολήγει σὲ ὁριακὸ σημεῖο τῆς πνευματικῆς κατακτήσεὡς τῆς Ἑλλάδας. Σὰν μεγάλο καὶ ὑψηλὸ δημιούργημα θρίσκαται πάνω ἀπὸ τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὶς θεωρίες τους καὶ πάνω ἀπὸ τὴ λογική, γιατὶ μέσα της Πεοριόχει πάμπολλα ἐξωλογικὰ στοιχεῖα, δημιουργήματα της φαντασίας, τῆς προαΐσθησης καὶ δι- τῆς φυσικῆς αἴσθησης τοῦ ὀρθοῦ. Οἱ “Ἕλληνες σὰν ἔθνος οὐδέποτε μπόρεσαν νὰ πιστεύσουν, ὅπως οἱ ὀρθολογιστές, ὅτι τὰ ὅρια τῆς ἀλήθειας ταυτίζονται μὲ τὰ στενὰ καὶ πεπερασμένα ὅρια τῆς λογικῆς ἀπεναντίας πίστευαν καὶ πιστεύουν, ὅτι οἱ μεγάλες ἀλήθειες δὲν μποροῦν νὰ ἀποδειχθοῦν μὲ ἐπιστημονικὲς ἀρχὲς καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ ὑπάρχουν αὐτοδύναμα καὶ ἐπιθάλλονται μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις καὶ πρόπους. (2) "Ἔπσι καὶ τῆς Μυθολογίας οἱ ἀλήθζιες ἐμφανίζονται σιωπηρὰ καὶ ξαφνικὰ καὶ συμπληρώνουν τὸ Λόγο, ὁσάκις κινδυνεύει νὰ ἀκινητοποιηθή σ. 589. (4) Ρένος ̓ ̓Αποστολίδης, εἰς ιπθριοδικό «Τετράμηνα», Τόμος Α ́, (2) «Σίδυλλα φαινομένῳ «οτόματι ἀγέλαστα καὶ ὀκαλλώπιστα καὶ ἀμύριστα ΦΘΕΥΥΟμένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεόν. Ὁ "Αναξ οὗ τὸ μαντεῖον ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς οὔτε λέγει, οὔτε κρύπτει, ἀλλὰ σημαίνει». (ἩΠράκλειτος).