ἵ]υδος - Λόγος. ἡ οἰώνια ἀστείρευτη διπλοπηπγἡ Α΄ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ «Ὅ ἸΜῦθος κι ὁ Λόγος ἀπὸ ἕνα σπόρο ἐκεῖ (μὰ καὶ μ᾽ ἕνα κορμὸ) πρωτοὔψώὠθηκαν ! κι ἔτσι, ὄχι ἄναιμος ὁ Λόγος -- καὶ γι αὐτὸ ὄχι ἄνε- μος -- κι ὄχι ἄλογος ὁ Μῦθος, κτη- νοποιός, µαζοποιός! ». (1) Ἡ Ἑλληνικὴ Μυθολογία εἶναι ἡ πιὸ ρωμαλόα κατάκτηση τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος ὅλων τῶν ἐποχῶν, μιὰ πλατειὰ λεωφόρος, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ἄλλη ἰδεολογικὴ σφαίρα, τὴν περιοχὴ τοῦ Λόγου καὶ τῆς ᾿Ελευθερίας. Μὲ ἀξεπόραστη δύναμη καὶ ἀπα- ράμιλλη τέχνη ἐκφράζει πράγματα, ποὺ ἀδυνατεῖ νὰ ἐκφράση. ἡ ἀφηρη- μένη σκέψη καὶ ἀπολήγει σὲ ὁριακὸ σημεῖο τῆς πνευματικῆς κατακτήσε- ὡς τῆς Ἑλλάδας. Σὰν μεγάλο καὶ ὑψηλὸ δημιούργημα θρίσκαται πάνω ἀπὸ τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὶς θεωρίες τους καὶ πάνω ἀπὸ τὴ λογική, γιατὶ µέσα της Πεοριόχει πάμπολλα ἐξωλο- γικὰ στοιχεῖα, δημιουργήματα της φαντασίας, τῆς προαΐσθησης καὶ δι- (4) Ρένος ᾽᾿Αποστολίδης, εἰς ιπθριοδικό «Τετράµηνα», Τόμος Α΄, αίσθησης. Οἱ ἀρχαιοέλληνες, οἱ δη- μιουργοὶ τῆς Μυθολογίας, χωρὶς ἄλ- λο εἶναι φυσικοὶ καὶ ἀνδρικοί τύποι, ποὺ ἔμειναν κοντὰ στὴ Θεὰ Φύση, σπουδάζοντας καὶ μελετώντας τὰ σημάδια της μὲ σόθας καὶ εὐλάθεια, ἀποφεύγοντας πεισμαπικὰ νὰ παρέμ- θουν στὴν ἐξέλιξη τῆς διαδικασίας τους. Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν κοντὰ στὴ φύση οἱ γνωστικὲς δυνά- μεις ἐμφανίζονται καὶ ἀνατιτύσσον- ται κανονικά, μὲ ἀποτέλεσμα. ἡ γνώ- ση σ᾽ αὐτοὺς νἄρχιειτα!: ἄμεσα καὶ φυσικά, σὰν προϊὸν καὶ ἐπακόλουθο Τοῦ Π. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ τῆς φυσικῆς αἴσθησης τοῦ ὀρθοῦ. Οἱ “Ἕλληνες σὰν ἔθνος οὐδέποτε μπόρεσαν νὰ πιστεύσουν, ὅπως οἱ ὀρθολογιστές, ὅτι τὰ ὅρια τῆς ἀλή- θειας ταυτίζονται μὲ τὰ στενὰ καὶ πεπερασμένα ὅρια τῆς λογικῆς ἀπε- ναντίας πίστευαν καὶ πιστεύουν, ὅτι οἱ μεγάλες ἀλήθειες δὲν μποροῦν νὰ ἀποδειχθοῦν μὲ ἐπιστημονικὲς ἀρ- χὲς καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ ὑπάρχουν αὐτοδύναμα καὶ ἐπιθάλλονται μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις καὶ πρόπους. (2) "Ἔπσι καὶ τῆς Μυθολογίας οἱ ἀλή- θζιες ἐμφανίζονται σιωπηρὰ καὶ ξα- φνικὰ καὶ συμπληρώνουν τὸ Λόγο, ὁσάκις κινδυνεύει νὰ ἀκινητοποιηθή σ. 589. (2) «Σίδυλλα φαινομένῳ «οτόματι ἀγέλαστα καὶ ὀκαλλώπιστα καὶ ἀμύριστα ΦΘΕΥΥΟ- μένη χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεόν. Ὁ "Αναξ οὗ τὸ μαντεῖον ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς οὔτε λέγει, οὔτε κρύπτει, ἀλλὰ σημαίνει». (ἩΠράκλειτος).