ΓΡΗΓ. ΦΙΛ. ΚΟΣΤΑΡΑΣ (τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν) Πυρφόρος ἀξιῶν τὸ Εἰκοσιένα «Διοτίμα! Δὲν θὰ ἤθελα νὰ ἀνταλλάξω τὴν αὐξουσα αὐτὴ εὐτυχία οὔτε μὲ τὴν ὁμορφότερη περίοδο ζωῆς τῆς ἀρχαίας Ελλάδας. Καὶ ἡ πιὸ μικρὴ ἀπὸ τὶς νίκες αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα μοῦ εἶναι πιὸ ἀγαπητὴ ἀπὸ τὸν Μαραθῶνα, τὶς Θερμοπύλες καὶ τὶς Πλαταιές». (Χαίλντερλιν)) |. Ἢ πολυώδυνη κυοφορία Ἢ ἐπανάσταση τοῦ ̓2] εἶναι μέγιστο γεγονός. Γιατί, ἀπὸ τὴν ἄβυσο μιᾶς πολυαίωνης δουλείας, ἀ' έβασε ξανὰ τὴν 'Ελλάδα ἐπάνω στὴ Σκηνὴ τῆς “Ἱστορίας καὶ χάρισε στὸ λαό της τὴν ἐθνική του ὀντότητα. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ 25η Μαρτίου 1821! εἶναι ἣ γενέθλια ἡμέρα τῆς πο) ιτικῆς μας ἐλευθερίας καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ ὅτι ἀνέτειλεν αὐτή, «ἡμέρα, ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος» καὶ ὃ Ἑλληνισμός, ὕστερα ἀπὸ μακρόχρονη καὶ πολυώδυνη κυοφορία μέσα στὴν ἀκατάλυτη ψυχὴ τοῦ Γένους. κ Ἢ ἠἡφαιστειακὴ ἔκρηξη αὐτῆς τῆς ψυχῆς μετουσίωσε σὲ ἀδυσώπητο, τιμωρὸ ἔῖφος τὶς βαρειὲς ἁλυσίδες τῆς δουλείας, γιὰ νὰ ἐκπηδήση ἔτσι ἣ Ἑλλάδα ἀπὸ τοὺς μυστικοὺς κόλπους τοῦ ἱστορικοῦ Γίγνεσθαι καὶ νὰ γίνη ἀπὸ «4εσμῶτις» «Λυομένη» καὶ πάλι «Πυρφόρος»Ά Πυρφόρος ἀτίμητων ἀξιῶν ἣ ἡμέρα αὐτὴ φανέρωσε τὴν ἀγέραστη δύναμη τοῦ πνεύματος τῶν Ἑλλήνων, ποὺ αἰῶνες τώρα γεωργοῦσε τὸν πανανθρώπινο πολιτισμό, ὑπηρετοῦσε τὴν ἐλεύθερη Ζωὴ καὶ κοινωνοῦσε τὸν "Ανθρωπο μὲ τὴν οὐράνια δρόσο τῆς Γνώσεως, τῆς ἠθικῆς Ιδέας καὶ τῆς ̓Αρετῆς. Ιδού, τὶ ἑορτάζομε σήμερον: τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον... - ̓Αλλὰ ἣ ἐθνική μας σωτηρία δὲν ἐπισυνέβη αὐτόματα. Οἰκοδομήθηκε μὲ πνεῦμα καὶ μὲ αἷμα καὶ στηρίχθηκε σὲ διαιώνια ἑτοιμασία τῶν συνειδήσεων. Τὶς ὁποῖες σφυρηλάτησαν ἀθόρυβα, πρὶν ἀπὸ τὸν ἔνοπλο ἀγώνα, μὲ τὴν εἰρηνικὴ καὶ φωτισμένη πνευματική τουςἐπανάσταση οἱ πρωτομάστορες καὶ πρωτομάρτυρες τοῦ Εἰκοσιένα, οἱ Διδάσκαλοι τοῦ Γένους καὶ ἢ Ἐκκλησία. Βιβλία, Μοναστήρια καὶ κρυφὰ Σχολειά μεταλάβαιναν τοὺς σκλαβωμένους μὲ τὰ προγονικὰ νάματα, μὲ τὴ θεία κοινωνία τῆς ἑλληνικῆς μας παραδόσεως καὶ παιδείας’ ξερίζωναν ἔτσι ἀπὸ τὶς ψυχές τους τὴ δουλεία καὶ τὸ σκότος’ σμίλευαν σ ̓ αὐτὲς τὸ ποθεινὸ ἄγαλμα τῆς ἐλευθερίας. Ἢ Παναγία, βρεφοκρατοῦσα, ταν «πάντων τῶν χριστιανῶν τὸ καταφύγιο» καὶ κάτῶ ἀπὸ τὸ παρήγορο βλέμμα τῆς τὸ Γένος ὁλόκληρο γονάτιζε σὲ μιὰ τραγικὴ μεγαλειώδη σκηνὴ ἀνάβοντας τὸ καντήλι τῆς Ἐλπίδας σὲ μιὰν ἐθνικὴ ἀναγέννηση. Πίστη στὴ θρησκεία καὶ πόνος στὴν πατρίδα ἔγιναν γιγάντειος πόθος ἐλευθερίας, λαχτάρα «γιὰ τὴ νίκη ἢ τὴ θανή»!