ΑΚΡΟΒΟΑΛΙΣΜΟΙ Ὀλίγα τινα περὶ φορολογίας Συνηθίσαμε στὸ τροπάρι «ὁ πολίτης κλέβει τὸ Κράτος»... Καὶ θεωροῦμε ντροπὴ νὰ ὑψώνουμε διαμαρτυρία κατὰ τῆς «δικαίας ὀργῆς» τοῦ κράτους στὸ θέμα τῆς φοροδιαφυγῆς... Εἶναι ὅμως τὰ πράγματα ἔτσι, ὅπως θέλουν νὰ τὰ παρουσιάζουν οἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις μας; ̓Ας προσπαθήσουμε ν ̓ ἀντιληφθοῦμε, πῶς βλέπει ὁ ἁπλὸς πολίτης τὴν φορολογία. Ἡ φορολογία εἶναι τὸ ἀνεξέλεγκτο δικαίωμα τοῦ Κράτους νὰ καθορίζει (παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις) αὐθαίρετα (καὶ θὰ δοῦμε παρακάτω τὸ γιατί) ἀφ ̓ ἑνὸς τὴν ἀξία τῶν προσφερομένων ὑπ ̓ αὐτοῦ ὑπηρεσιῶν καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου τὸ κόστος των, ποὺ σχηματίζεται μὲ τὶς ἀμοιβὲς τῶν ὀργάνων του. Τὸ δικαίωμα, του αὐτὸ τὸ Κράτος τὸ διεκδικεῖ δι ̓ ἀμέσων καὶ ἐμμέσων (κατὰ προτίμηση) τρόπων [φόρων] καὶ τὸ εἰσπράττει ἀπὸ τοὺς ὑπηκόους του. Ξεκινᾶμε λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι: Οἱ κυβερνήσεις χρειάζονται πόρους, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ προγράμματά των, καὶ ἀκόμη τὶς ἐπιχειρηματικὲς ἐπιδόσεις τους (ποὺ ὁ πολίτης ἐκ πείρας διαπιστώνει ὅτι ὅλες εἶναι παθητικές)! Τοὺς πόρους οἱ κυβερνήσεις τοὺς ἀναζητοῦν ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ φορολογία ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν δανεισμό. Γιὰ τὸν δανεισμὸ καὶ τὶς συνέπειες ποὺ δημιουργεῖ, τὰ πράγματα εἶναι πιὸ μπερδεμένα καὶ θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν κάποια ἄλλη φορά. "Ας δοῦμε ὅμως τὰ τῆς φορολογίας. ̓ Εἶναι σαφὲς, ὅτι ὁ πολίτης ἀναγνωρίζει ὅτι πρέπει νὰ τηρεῖ τοὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ καὶ νὰ ἐκπληρώνει τὶς ὑποχρεώσεις του πρὸς τὸ Κράτος (ὅταν μάλιστα αὐτὸ διαθέτει καὶ τὸν χωροφύλακα... ̓Αναμένει, ὅμως, ὁ πολίτης, τὴν ἀνταπόκριση τοῦ Κράτους τόσο γιὰ τὴν Ἰσῆς ἀξίας πρὸς τὰ εἰσπραττόμενα προσφορὰ ὑπηρεσιῶν ὅσο καὶ γιὰ τὴν μέριμνα ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ὀρθὴ διαχείριση τοῦ ἱδρῶτος του. Τὴν σχέση αὐτὴ ὁ πολίτης ἔχει πεισθεῖ ὅτι-οἱ κυβερνῆτες του, ὅποιοι κι ἂν εἶναι, ὄχι μόνο δὲν τηροῦν ἢ δὲν μποροῦν νὰ τηρήσουν, ἀλλὰ μὲ τὰ πειράματα τῶν ἑκάστοτε νέων ὁραματισμῶν ἤ νέων πολιτικῶν θεωριῶν ἀποδιοργανώνονται, ἐξαθλιώνονται, χαλαρώνονται, ὑποβαμίζονται, ὀπισθοδρομοῦν καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ μέτριοι ἕως ὑποφερτοὶ μήχανισμοὶ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ διοικήσεως. Μηχανισμοί, ποὺ ὁ πολίτῆς ἔχει ἤδη πληρώσει πανάκριβα [εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες στοῦ «κασίδη τὸ κεφάλι μάθανε μπαρμπέρηδες»] καὶ ποὺ τὸν χρεώνουν αὐτομάτως μὲ νέες ὑποχρεώσεις, ποὺ καλεῖται, χάριν ἑνὸς πάλι ἀβεβαίου μέλλοντος, νὰ ξαναπληρώσει. Καὶ μετὰ ἀπ ̓ ὅλα αὐτά,