ΑΚΡΟΒΟΑΛΙΣΜΟΙ Ὀλίγα τινα περὶ φορολογίας Συνηθίσαµε στὸ τροπάρι «ὁ πολίτης κλέβει τὸ Κράτος»... Καὶ θεωροῦ- µε ντροπὴ νὰ ὑψώνουμε διαμαρτυρία κατὰ τῆς «δικαίας ὀργῆς» τοῦ κράτους στὸ θέµα τῆς φοροδιαφυγῆς... Εἶναι ὅμως τὰ πράγματα ἔτσι, ὅπως θέλουν νὰ τὰ παρουσιάζουν οἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις µας; ᾿Ας προσπαθήσουμε ν᾿ ἀντιληφθοῦμε, πῶς βλέπει ὁ ἁπλὸς πολίτης τὴν φορολογία. Ἡ φορολογία εἶναι τὸ ἀνεξέλεγκτο δικαίωµα τοῦ Κράτους νὰ κα- θορίζει (παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις) αὐθαίρετα (καὶ θὰ δοῦμε παρακάτω τὸ γιατί) ἀφ᾽ ἑνὸς τὴν ἀξία τῶν προσφερομένων ὑπ᾽ αὐτοῦ ὑπηρεσιῶν καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου τὸ κόστος των, ποὺ σχηματίζεται μὲ τὶς ἀμοιβὲς τῶν ὀργάνων του. Τὸ δικαίωμα, του αὐτὸ τὸ Κράτος τὸ διεκδικεῖ δι᾽ ἀμέσων καὶ ἐμμέσων (κατὰ προτίμηση) τρόπων [φόρων] καὶ τὸ εἰσπράττει ἀπὸ τοὺς ὑπηκόους του. Ξεκινᾶμε λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι: Οἱ κυβερνήσεις χρειάζονται πόρους, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ προγράμματά των, καὶ ἀκόμη τὶς ἐ- πιχειρηματικὲς ἐπιδόσεις τους (ποὺ ὁ πολίτης ἐκ πείρας διαπιστώνει ὅ- τι ὅλες εἶναι παθητικές)! Τοὺς πόρους οἱ κυβερνήσεις τοὺς ἀναζητοῦν ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ φορολο- γία ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν δανεισμό. Γιὰ τὸν δανεισμὸ καὶ τὶς συνέπειες ποὺ δημιουργεῖ, τὰ πράγματα εἶναι πιὸ μπερδεμένα καὶ θὰ μᾶς ἀπασχο- λήσουν κάποια ἄλλη φορά. "Ας δοῦμε ὅμως τὰ τῆς φορολογίας. ᾿ Εἶναι σαφὲς, ὅτι ὁ πολίτης ἀναγνωρίζει ὅτι πρέπει νὰ τηρεῖ τοὺς κα- νόνες τοῦ παιχνιδιοῦ καὶ νὰ ἐκπληρώνει τὶς ὑποχρεώσεις του πρὸς τὸ Κράτος (ὅταν μάλιστα αὐτὸ διαθέτει καὶ τὸν χωροφύλακα... ᾿Αναμένει, ὅμως, ὁ πολίτης, τὴν ἀνταπόκριση τοῦ Κράτους τόσο γιὰ τὴν Ἰσῆς ἀξίας πρὸς τὰ εἰσπραττόμενα προσφορὰ ὑπηρεσιῶν ὅσο καὶ γιὰ τὴν μέριμνα ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ὀρθὴ διαχείριση τοῦ ἱδρῶτος του. Τὴν σχέση αὐτὴ ὁ πολίτης ἔχει πεισθεῖ ὅτι-οἱ κυβερνῆτες του, ὅ- ποιοι κι ἂν εἶναι, ὄχι μόνο δὲν τηροῦν ἢ δὲν μποροῦν νὰ τηρήσουν, ἀλλὰ μὲ τὰ πειράµατα τῶν ἑκάστοτε νέων ὁραματισμῶν ἤ νέων πολιτικῶν θε- ωριῶν ἀποδιοργανώνονται, ἐξαθλιώνονται, χαλαρώνονται, ὑποβαμί- ζονται, ὀπισθοδρομοῦν καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ μέτριοι ἕως ὑποφερτοὶ µήχα- νισμοὶ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ διοικήσεως. Μηχανισμοί, ποὺ ὁ πολί- τῆς ἔχει ἤδη πληρώσει πανάκριβα [εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ δημόσιες ὑπη- ρεσίες στοῦ «κασίδη τὸ κεφάλι μάθανε μπαρμπέρηδες»] καὶ ποὺ τὸν χρεώνουν αὐτομάτως μὲ νέες ὑποχρεώσεις, ποὺ καλεῖται, χάριν ἑνὸς πάλι ἀβεβαίου μέλλοντος, νὰ ξαναπληρώσει. Καὶ μετὰ ἀπ᾿ ὅλα αὐτά,