| ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Κοινοβουλευτισμός: ̓Ολιγαρχία χωρὶς εὐθύνες «Στὴ Βουλὴ ἐκφράζεται ὃ λαὸς μὲ τὴ φωνὴ τῶν βουλευτῶν του. Αν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ κάνεις παιδιὰ δικά σου μὲ ἀντιπρόσωπο». ̓Αργύρης Μαρνέρος Τὸ πολιτικὸ καὶ πολιτειακὸ σύστημα τῆς Ἔμμεσης ̓Αντιπροσωπευτικῆς Δημοκρατίας, ποὺ κυριαρχεῖ στὸν πλανήτη μας ἐδῶ καὶ 20 περίπου χρόνια, ὑπενθυμίζω ὅτι στηρίζεται σὲ τρεῖς ἀρχές: α) Στὸ γραπτὸ σύνταγμα, β) στὴ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν καὶ γ) στὸν Κοινοβουλευτισμό. Οἱ πρῶτες δύο ἀρχὲς ἀναπτύχθηκαν στὸν «4αυλό» στὰ τεύχη 38 καὶ 39. Μὲ τὴν ἀνάλυση στὴ συνέχεια τῆς ἔννοιας τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ ὁλοκληρώνεται ἣ ἀνάπτυξη καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἔμμεσης ̓Αντιπροσωπευτικῆς Δημοκρατίας. Μὲ τὴν κατάλυση τῶν 'Ελληνικῶν πόλεων, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς τῆς «"Αμεσης Δημοκρατίας», στὸ παγκόσμιο προσκήνιο ἔπεσε ἢ βαρειὰ σκιὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ ἐξουσιαστικοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο ἐφεῦρε καὶ καθιέρωσε τὴν σιδηρᾶ ἐξουσία, ποὺ μὲ παραλλαγὲς ἔφθασε νὰ ἰσχύει καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Τὰ πεντακόσια χρόνια τῆς Ρωμαιοκρατίας ἦσαν ἀρκετά, γιὰ νὰ περάσει τὸ μήνυμα τῆς μὴ συμμετοχῆς τοῦ πολίτη στὰ κοινὰ καὶ νὰ καθιερωθεῖ ἢ ἔμμεση διαχείριση, ὡς ἢ ἐνδεδειγμένη καὶ μοναδικὴ πρακτικὴ διοικήσεως τῶν πολιτικῶν πραγμάτων. Τὴν στυγνὴ Ρωμαιοκρατία ἀκολούθησε ἡ Παπικὴ ἐξουσία, ποὺ γιὰ 1300 περίπου χρόνια εἴτε μὲ ἀφορισμοὺς εἴτε μὲ συγχωροχάρτια εἴτε μὲ δικό της στρατό, καὶ κυρίως μὲ τὰ δικά της λεφτά, ἐπεβλήθη τῶν διαφόρων βασιλίσκων, μοναρχῶν, φεουδαρχῶν καὶ κηδεμόνων, γιὰ νὰ κατισχύσει τὸ δικό της ἐξουσιαστικὸ κράτος πάνω στὰ κοπάδια τῶν λαῶν, ποὺ βεβαίως οὐδεμία ἀνάμιξη εἶχαν στὴν πολιτική. Ἣ παρέμβαση τῶν Λουθηρανῶν καὶ τῶν Καλβινιστῶν δὲν ἄλλαξε τὰ πράγματα, ἁπλῶς ὑπογράμμισε τὴ συμμετοχή τους (καὶ μαζί τους τὴ συμμετοχὴ τῆς ἀνερχόμενης τάξης τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν ἀστῶν) σπάζοντας τὸ ἐξουσιαστικὸ μονοπώλιο τοῦ Παπισμοῦ. Τὸ παιχνίδι ποὺ παίχτηκε στὶς πλάτες τῆς ἀνθρωπότητας (καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ παίζεται πάνω στὸ θέμα τῆς διαιώνισης τῆς ἐξουσίας, ὀφείλεται σὲ ὅλες τὶς ἀστικὲς ἐπαναστάσεις τῶν τελευταίων 200 ἐτῶν, ἐν ὀνόματι τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ μαρξισμοῦ. Ἢ Ρωμαῖκὴ καὶ ἢ Ἐκκλησιαστικὴ σὺν Φεουδαρχικὴ ἐξουσία ἤσαν ἔντιμες, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ἣ μὲν πρώτη κυριάρχησε ἐπὶ τῆς ἀνθρωπότητας διὰ τῶν ὅπλων, ἢ δὲ δεύτερη διὰ τῶν ὅπλων καὶ «ἐλέῳ θεοῦ». Ἣ ἐξουσία στὴν πρώτη της φάση (τῆς ἔμμεσης δημοκρατίας). δὲν ἔπεβλήθη διὰ τῆς βίας, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἐμπαιγμοῦ καὶ τῆς παραπλάνησης. Σ ̓ αὐτὴ τὴ φάση τὸ πέρασμα τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς φεουδάρχες στὰ νέα χέρια (ὀνομάστε: τα ὅπως θέλετε: μονάρχες, κλῆρο, φεουδαρχία, πολιτικούς, ἐπιχειρηματίες, νομενκουλτούρα, στρατιωτικούς, ἐἑργατοπατέρες, γραφειοκράτες, πολίτμπυρο), ἔγινε μὲ τὸ νὰ περιβληθεῖ ἢ ἐξουσία τὸν μανδύα τῆς συνταγματικῆς νομιμότητας μὲ τὴν σφραγίδα τῆς παλλαϊκῆς συναινέσεως. Καὶ ἔτσι γεννήθηκε ὃ ρατσισμός μὲ ἐξελιγμένες μορφὲς τὸν καπιταλισμό, τὸν μαρξισμὸ καὶ τὸν τριτοδρομισμό. ̓Αλλὰ γιατὶ οἱ λαοὶ τῆς γῆς ἔσπευσαν νὰ δεχτοῦν ἀμέσως τὰ ἐπιχρυσωμένα δεσμά τους, ποὺ χάλκευσε ἣ καινοτόμος ἐξουσία τοῦ ἀστισμοῦ καὶ τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας. Δὲν θὰ πιστέψω, ὅτι τοὺς παρέσυραν οἱ θεωρητικοὶ τοῦ ἁστισμοῦ μὲ τὰ περίτεχνα καὶ ψευδεπίγραφα ἐγκεφαλικά τους κατασκευάσματα -- ἀπὸ τὸν Μοντεσκιὲ μέχρι τὸν Μάρξ. Οχι, τίποτα ἀπὸ αὐτά. Οἱ λαοὶ μαγεύτηκαν, ὀνειρεύτηκαν, παρασύρθηκαν ἆπὸ τὶς ὑποσχέσεις καὶ ψευδαισθήσεις ποὺ κουβάλαγε ἣ δημοκρατία. Ἣ ἔννοια δημοκρατία στοὺς λαοὺς τῆς γῆς (πλὴν τῶν Ἑλλήνων, ποὺ τὴν ἔχουν στὸ αἷμα τους ὡς ἄμεση δη-