| ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Κοινοβουλευτισµός: ᾿Ολιγαρχία χωρὶς εὐθύνες «Στὴ Βουλὴ ἐκφράζεται ὃ λαὸς μὲ τὴ φωνὴ τῶν βουλευτῶν του. Αν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ κάνεις παιδιὰ δικά σου μὲ ἀντιπρόσωπο». ᾿Αργύρης Μαρνέρος Τὸ πολιτικὸ καὶ πολιτειακὸ σύστημα τῆς Ἔμμεσης ᾿Αντιπροσωπευτικῆς Δημοκρα- τίας, ποὺ κυριαρχεῖ στὸν πλανήτη μας ἐδῶ καὶ 20 περίπου χρόνια, ὑπενθυμίζω ὅτι στηρί- ζεται σὲ τρεῖς ἀρχές: α) Στὸ γραπτὸ σύνταγμα, β) στὴ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν καὶ γ) στὸν Κοινοβουλευτισμό. Οἱ πρῶτες δύο ἀρχὲς ἀναπτύχθηκαν στὸν «4αυλό» στὰ τεύχη 38 καὶ 39. Μὲ τὴν ἀνάλυση στὴ συνέχεια τῆς ἔννοιας τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ ὁλοκληρώνεται ἣ ἀνάπτυξη καὶ τὸ περιεχόµενο τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἔμμεσης ᾽Αντιπροσωπευτικῆς Δημοκρα- τίας. Μὲ τὴν κατάλυση τῶν 'Ελληνικῶν πόλεων, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς τῆς «"Αμεσης Δημο- κρατίας», στὸ παγκόσμιο προσκήνιο ἔπεσε ἢ βαρειὰ σκιὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ ἐξουσιαστικοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο ἐφεῦρε καὶ καθιέρωσε τὴν σιδηρᾶ ἐξουσία, ποὺ μὲ παραλλαγὲς ἔφθασε νὰ ἰσχύει καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν µας. Τὰ πεντακόσια χρόνια τῆς Ρωμαιοκρατίας ἦσαν ἀρ- κετά, γιὰ νὰ περάσει τὸ μήνυμα τῆς μὴ συμμετοχῆς τοῦ πολίτη στὰ κοινὰ καὶ νὰ καθιερω- θεῖ ἢ ἔμμεση διαχείριση, ὡς ἢ ἐνδεδειγμένη καὶ μοναδικὴ πρακτικὴ διοικήσεως τῶν πολι- τικῶν πραγμάτων. Τὴν στυγνὴ Ρωμαιοκρατία ἀκολούθησε ἡ Παπικὴ ἐξουσία, ποὺ γιὰ 1300 περίπου χρόνια εἴτε μὲ ἀφορισμοὺς εἴτε μὲ συγχωροχάρτια εἴτε μὲ δικό της στρατό, καὶ κυρίως μὲ τὰ δικά της λεφτά, ἐπεβλήθη τῶν διαφόρων βασιλίσκων, μοναρχῶν, φεου- δαρχῶν καὶ κηδεμόνων, γιὰ νὰ κατισχύσει τὸ δικό της ἐξουσιαστικὸ κράτος πάνω στὰ κοπάδια τῶν λαῶν, ποὺ βεβαίως οὐδεμία ἀνάμιξη εἶχαν στὴν πολιτική. Ἣ παρέμβαση τῶν Λουθηρανῶν καὶ τῶν Καλβινιστῶν δὲν ἄλλαξε τὰ πράγματα, ἁπλῶς ὑπογράμμισε τὴ συμμετοχή τους (καὶ μαζί τους τὴ συμμετοχὴ τῆς ἀνερχόμενης τάξης τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν ἀστῶν) σπάζοντας τὸ ἐξουσιαστικὸ μονοπώλιο τοῦ Παπισμοῦ. Τὸ παιχνίδι ποὺ παίχτηκε στὶς πλάτες τῆς ἀνθρωπότητας (καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ παίζε- ται πάνω στὸ θέμα τῆς διαιώνισης τῆς ἐξουσίας, ὀφείλεται σὲ ὅλες τὶς ἀστικὲς ἐπαναστά- σεις τῶν τελευταίων 200 ἐτῶν, ἐν ὀνόματι τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ μαρξισμοῦ. Ἢ Ρωμαῖ- κὴ καὶ ἢ Ἐκκλησιαστικὴ σὺν Φεουδαρχικὴ ἐξουσία ἤσαν ἔντιμες, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ἣ μὲν πρώτη κυριάρχησε ἐπὶ τῆς ἀνθρωπότητας διὰ τῶν ὅπλων, ἢ δὲ δεύτερη διὰ τῶν ὅπλων καὶ «ἐλέῳ θεοῦ». Ἣ ἐξουσία στὴν πρώτη της φάση (τῆς ἔμμεσης δημοκρατίας). δὲν ἔπε- βλήθη διὰ τῆς βίας, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἐμπαιγμοῦ καὶ τῆς παραπλάνησης. Σ᾽ αὐτὴ τὴ φάση τὸ πέρασμα τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς φεουδάρχες στὰ νέα χέρια (ὀνομάστε: τα ὅπως θέλετε: μονάρχες, κλῆρο, φεουδαρχία, πολιτικούς, ἐπιχειρηματίες, νοµενκουλ- τούρα, στρατιωτικούς, ἐἑργατοπατέρες, γραφειοκράτες, πολίτμπυρο), ἔγινε μὲ τὸ νὰ περι- βληθεῖ ἢ ἐξουσία τὸν μανδύα τῆς συνταγματικῆς νομιμότητας μὲ τὴν σφραγίδα τῆς παλ- λαϊκῆς συναινέσεως. Καὶ ἔτσι γεννήθηκε ὃ ρατσισμός μὲ ἐξελιγμένες μορφὲς τὸν καπιτα- λισµό, τὸν μαρξισμὸ καὶ τὸν τριτοδρομισμό. ᾿Αλλὰ γιατὶ οἱ λαοὶ τῆς γῆς ἔσπευσαν νὰ δεχτοῦν ἀμέσως τὰ ἐπιχρυσωμένα δεσμά τους, ποὺ χάλκευσε ἣ καινοτόμος ἐξουσία τοῦ ἀστισμοῦ καὶ τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δη- µοκρατίας. Δὲν θὰ πιστέψω, ὅτι τοὺς παρέσυραν οἱ θεωρητικοὶ τοῦ ἁστισμοῦ μὲ τὰ περί- τεχνα καὶ ψευδεπίγραφα ἐγκεφαλικά τους κατασκευάσματα -- ἀπὸ τὸν Μοντεσκιὲ µέχρι τὸν Μάρξ. Οχι, τίποτα ἀπὸ αὐτά. Οἱ λαοὶ μαγεύτηκαν, ὀνειρεύτηκαν, παρασύρθηκαν ἆ- πὸ τὶς ὑποσχέσεις καὶ ψευδαισθήσεις ποὺ κουβάλαγε ἣ δημοκρατία. Ἣ ἔννοια δηµοκρα- τία στοὺς λαοὺς τῆς γῆς (πλὴν τῶν Ἑλλήνων, ποὺ τὴν ἔχουν στὸ αἷμα τους ὡς ἄμεση δη-