Λευτέρης Ππαρματσούρης: ὁ πλοίαρχος, Ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ πολύτιμο φορτίο τοῦ ποντοπόρου σκάφους τοῦ Μαρματσούρη, φορτίο ποὺ κουθαλᾶ μαζί του σὰν ἅγιο τῶν ἁγίων γιὰ τρεῖς δεκαετίες ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, αὐλακώνοντας τοὺς ὠκεανούςο. Ἡ Ἑλλάδα σὰν ἰδέα, σὰν ὅραμα, ἀλλὰ καὶ σὰν καημός, σὰν ἁγιάτρευτη ἀνάμνηση. Ἡ Ἑλλάδα, κύρια, σὰν ἐλευθερωτικὴ καὶ ἐξαληθευτικὴ λύτρωση. Τρεῖς ποιητικὸς συλλογὲς ἀπὸ τὸ 1976 ἕως ἐφέτος, ἐνενήντα ἔξοχα πιοιήματα, εἶναι τὸ ἀκριθὸ γέννημα τῆς ἀκατασίγαστης ὀδύνης καὶ ὠδινος ποὺ προκαλεῖ στὸν ποντοπόριο νοσταλγὸ ἡ ἔκλειψη τῆς Ἑλλάδας ἀ- ὁ ποιπτής, ὁ Ἕλληνας Δὲν τὸν γνωρίζαμε τὸ Λθυτέρη Μαρματσούρη, δὲν εἴχαμε κἂν ἀκούσε: τ ̓ ὄνομά του, ὡσότου, πρὶν λίγες μόρες, τύχη ἀγαθὴ συνέκλινε τὶς τροχιὲς τῶν θημάτων μας καὶ διασταύσρωσε τοὺς δρόμους μας. "Ηρθε στὰ γραφεῖα μας, ἀντάλλαξε ἀπόψεις μὲ μερικοὺς συντάκτες τοῦ «Δαυλοῦ», καθὼς καὶ μὲ διάφορους φίλους τοῦ περιοδικοῦ. Σύμπλευση σὲ ἀπαγοριευμένες περιοχές, ἔτσι παρωμοίασε τὴ συγγένεια τῶν ἰδεῶν μας--τῶν Ιδεῶν του καὶ τοῦ «Δαυλοῦ» -- ὁ Μαρματσούρης, ὁ πλοίαρχος τοῦ ̓Εμπορικοῦ. Ναυτικοῦ, ὁ ποιητής, ὁ Ἓλληνας. «Εἶναι σὰν νὰ ταξιδεύης μέσα. σὲ πολεμικὴ ζώνη καὶ ξαφνικὰ νὰ Θλέπης δίπλα σου νὰ ἀναφαίνωνται μέσα στὴν ὁμίχλη, τὸ ζόφο τοῦ ὠκειαμοῦ, συμπλωτηρες φίλιοι, δικοί σου, καὶ νὰ πλόουν δίπλα σου, σχεδὸν κολλητά σου. Ἐάφνιασμα καὶ ἀγωνία. Ἐάφνιασμα γιὰ τὸ ἀνεπάντεχο ἀντάμωμα καὶ ἀγωνία μήπως τὰ ὄθύυθιἀδελφὰ σκαριὰ τρακάρουν, σθοῦν μαζὶ μὲ τὸ φορτίο τους». Τοῦ - ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΝΙΠΡΟΥ πὸ τὸν ἄθλιο κόσμο μας, ἀλλὰ καὶ ἡ δημιουργική, ἡ πολύτοκη, ἡ αἰωνίως ἰγόνιμη ἀνάμνηση τῆς ἄφθαρτης -- ποὺ αὐτὴ ποτέ δὲν ἐκλείδέας της πει, δὲν μεταβάλλιξπιαι, δὲν γερνα, δὲν ἀλλοιώνεται, δὲν καταπολεμιόται!, δὲν ἐνταφιάζεται, ὅσο κι ἂν ἀγωνίζωνται χιλιάδες χρόνια τώρα οἱ ᾱμέτρητοι θυσσοδόμοι νὰ τὴν δολοφονήσουν, νὰ τὴν ἐξορίσουν ἀπὸ τὸν πλανήτη μας. Θὰ ἔλεγε κανείς, ὅτι ὁ ζοφερὸς πόντος, ὁ ἄμετρος, ὁ χαώδης ὠκεανὸς εἶναι γιὰ τὸν Μαρματσούρη, ποὺ τὸν διασχίζει, ὁ ζοφερός, ὁ ἄμετρος, ὁ χαώδης κόσμος, ὁ ἀστοκαπιταλομαρξιστικός, λογοκρατικός, δογματικός, ἐξουσιαστικὸς