ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Παχυδερμία Ἢ ἀναισθησία ὅλων ἔναντι ὅλων, ποὺ τὴν καλλιεργεῖ ἡ μὲ κάθε τρόπο ἐπι- διωκόμενη δημοσιότητα τῆς βίας, τοῦ ἐγκλήματος, τῆς πείνας, τῆς ἀρρώστιας καὶ ὅλων τῶν ἄλλων, ἔτσι ποὺ νὰ μᾶς προκαλεῖται ἡ βεβαιότητα ὅτι «τίποτε δὲν μᾶς προστατεύει ἅμα ἔρθη καὶ ἡ δική μας σειρά», καταστρέφει συνεχῶς, σὰν τὸ 410», τὰ ἀμυντικὰ ἀνοσιογόνα συστήματα τοῦ κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ. Ὁ φόβος ὅτι ὅ- λοι μας, ξαφνικά, μπορεῖ νὰ βρεθοῦμε στὴ θέση τοῦ θύματος χωρὶς καμμιὰ προ- στασία, μᾶς παρασύρει σὲ μιὰ ἀντικοινωνικὴ στάση καὶ παραμένουμε σιωπηλοὶ θεατὲς στὰ συμβαίνοντα γύρω μας. Αὐτὸν τὸ σατανικὸ τρόπο τῆς καταστροφῆς τοῦ ἀμυντικοῦ κοινωνικοῦ συστήματος ὁ ἐξουσιασμὸς τὸν ἔβαλε σήμερα, μὲ τὴν τηλεόραση, καὶ μέσα στὸ σπίτι μας. Ἡ σκέψη δῆθεν ὅτι μὲ τὴν εἰς «βάθος πληρο- φόρηση», π.χ. τῆς βίας, τοῦ ἐγκλήματος, τῶν διαστροφῶν, τῶν χιτλερικῶν βασα- νιστηρίων, τῶν ἐκτελέσεων τῶν ἀγωνιστῶν καὶ πολλῶν ἄλλων ἀθλιοτήτων, ποὺ μὲ αὐτὲς γεμίζουν σχεδὸν τὰ τηλεοπτικὰ προγράμματα, θὰ λάβουμε τὰ μέτρα μας, ἔτσι ὥστε νὰ ἀποφευχθοῦν στὸ μέλλον (πάντα γιὰ τὸ μέλλον μιλᾶμε) τὰ ἴδια φαινό- μενα, εἶναι ἀπάτη, σὲ βάρος ὅλων μας. ᾿Απάτη, γιατὶ ξέρουν ὅτι εἴμαστε ἄοπλοι καὶ ἀδύναμοι, ὅταν καθισμένοι ἀπὸ τὸν κάματο τῆς ἡμέρας, φορώντας τὶς παντό- φλες ἢ ἔυπόλυτοι, χαζεύουμε λίγο τὸ κουτί, γιὰ νὰ ἔεχάσουμε ἤ γιὰ νὰ γελάσουμε λίγο, πρὶν πᾶμε γιὰ ὕπνο. Ὁ φόβος γεννάει φόβο καὶ ὁ φοβισμένος κυττάει νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ μείνει ἀ- παρατήρητος, γιὰ νὰ γλυτώσει. Εἶναι ἀδύνατο νὰ σκεφθεῖ τὸν διπλανό του, γιατὶ κι᾽ αὐτὸν τὸν φοβᾶται!.. Ἡ διδασκαλία εἶναι ἀρνητική. Μᾶς θεωροῦν κάφρους, ὅ- ταν μᾶς λένε, ὅτι μὲ γρυλλισμοὺς καὶ ξελαρυγγίσματα, μὲ θόρυβους ἐκπυρσοκρο- τήσεων καὶ ντενεκέδων καὶ μὲ ὑπνωτικὲς καταστάσεις παραισθήσεων θὰ φθάσου- µε (στὸ μέλλον!) νὰ καταλαβαίνουμε Μπετόβεν! Κάποτε ἡ «παχυδερμία», ποὺ εἶναι τὸ πραγματικὸ ὄνομα τῆς ἀρρώστιας, σὰν τερατώδης ἀμοιβάδα, τῶν τηλεοπτικῶν ἔργων ἐπιστημονικῆς φαντασίας, θὰ ξα- πλωθεῖ παντοῦ κατατρώγοντας κι᾽ αὐτοὺς τοὺς «σοφοὺς» ἐπιστήμονες, ποὺ τὴν κατασκεύασαν. Θὰ τὸ ἐπαναλάβω καὶ ἐδῶ, ὅτι ἡ καταστροφὴ ποὺ μᾶς ἀπειλεῖ δὲν εἶναι ὁ πυ- ρηνικὸς ὄλεθρος (ποὺ δὲν ἀποκλείεται κι᾿ αὐτὸς νὰ ἔλθει), ἀλλὰ ἡ πώρωση, ποὺ μεταβάλλει τοὺς ἀνθρώπους σὲ ἀγέλη «ἀμνῶν πρὸς θυσίαν» ---καὶ μὴν βιαστοῦμε νὰ διαμαρτυρηθοῦμε, ἐπικαλούμενοι τὶς μαζικὲς διαδηλώσεις: εἶναι ἐνταγμένες κι᾽ αὐτὲς στὸ ἴδιο παιχνίδι, καὶ θὰ ἐξηγήσω ἀμέσως γιατί. Α. Ἔχουμε δεχθεῖ ὅλοι ὅτι ὁ πόλεμος μᾶς ἀπειλεῖ. Γιὰ νὰ μπορέσουμε, λέμε, νὰ τὸν σταματήσουμε, πρέπει συνεχῶς νὰ ἐξοπλιζόμαστε... Αὐτὸ τὸ ἔχουμε ἀπο- καλέσει ἰσορροπία τρόμου! Μπράβο μας. | Ἔχουμε ὅμως ὀργανώσει τὴν Βιομηχανία γενικῶς πάνω σὲ βάσεις ποὺ ὑπη- ρεῖ τὸν πόλεμο. Ἐὰν τώρα πόλεμος δὲν γίνει, θὰ πάψουν νὰ δουλεύουν οἱ βιομηχανίες καὶ θὰ