ΚΑΕΙ, ΙΑΣΡΕΚΣ Ἢ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ µας (Δέκατη τέταρτη συνέχεια) 3. Τὸ ἀκατανόητο τοῦ ὅλου "Αν τὸ ὅλο θεωρηθεῖ σὰν μιὰ παγκόσμια πραγματικότητα, τότε ἀποκτᾶ κύρος ἡ ἀν- τίληψη μιᾶς γενικῆς κατάστασης, ὅλων τῶν ἀνθρώπων (ἤ περιορισμένων ἀνθρωπίνων µα- ζῶν) σὰν γενικοῦ συμφέροντος. Στὰ διάφορα σχέδια τὸ γενικὸ αὐτὸ συμφέρον ἐκδηλώνε- ται σὲ ἐξαιρετικὰ ἑτερογενεῖς μορφές: σὰν ἡ οὐτοπία ἑνὸς ὑγιοῦς συστήµατος γιὰ τὴν πα- ροχὴ τῶν στοιχειωδῶν ἀναγκῶν τῆς ζωῆς γιὰ τὶς µάζες, ὑπὸ τοὺς ὅρους μιᾶς μόνιμης εἰρήνης σὰν ἡ μεταφυσικὴ ἑνὸς πολιτειακοῦ καθ’ ἑαυτοῦ εἶναι, ποὺ τὸ κάθε τι ἄλλο πρέ- πει νὰ ὑπηρετήσει' σὰν ἕνα πλαίσιο τοῦ πνεύματος, ὅπου δίδεται ἡ γενικὴ ἐπιδοκιμασία στὴν ἰδέα ἑνὸς κινήματος, ποὺ θὰ μεταβάλλει τὸν κόσμο μὲ τὴν λειτουργία δυνάμεων ἐρ- γαζοµένων σ᾽ αὐτό, χωρὶς καμμιὰ προσπάθεια πρόβλεψης τοῦ μέλλοντος (καθὼς οἱ τά- σεις τοῦ κινήματος θὰ ἀποκαλυφθοῦν µόνο σ᾽ ἕνα ἀπρόβλεπτο μέλλον)" σὰν τὸ πλαίσιο τοῦ πνεύματος γιὰ αὑτοπεριορισμὸ ἐκ µέρους τῆς πολιτείας καὶ τῆς κοινωνικῆς κατα- σκευῆς χάριν ἀπαράβατων ἀνθρώπινων δικαιωμάτων καὶ χάριν ἑνὸς κενοῦ ποὺ θ᾽ ἀφήσει ἔδαφος γιὰ τὴν δυνατὴ ἑαυτότητα τοῦ ἀτόμου στὰ πολλαπλὰ ἀναπτύγματά της! σὰν ἡ ἱ- στορικὴ ζωὴ ἑνὸς ἐθνικοῦ λαοῦ. Οἱ μορφὲς αὐτὲς συγκρίνονται στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο, καὶ ὑπάρχει ἔδαφος γιὰ τὴν ἐ- νεργοποίηση σκοτεινῶν προηγουμένως κινήτρων. Τὸ καθένα ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἐσφαλ- µένο, στὸ μέτρο ποὺ ἀξιώνει ὅτι εἶναι ἔγκυρο σὰν ἀφηρημένη γενικότητα. Ἣ πολιτικὴ δραστηριότητα, ἀντίθετα, φαίνεται νὰ πραγματοποιεῖται πάντοτε σὰν τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς συγκεκριμένης ἱστορικῆς κατάστασης σ᾽ ἕνα ἀνεξιχνίαστο σύνολο’ κάθε πρόσωπο, κάθε ὁμάδα καὶ κάθε πολιτεία, ὑπάρχει σὲ κάποια ἰδιαίτερη θέση καὶ ὄχι παντοῦ καὶ ἀμέσως: ὁτιδήποτε συμβαίνει, ἔχει µόνο τὴν ἰδιαίτερη δυνατότητά του καὶ ὄχι ἐκείνη τοῦ εὐρύτερου ἀνθρώπινου γένους. Ἣ πολιτικὴ δραστηριότητα εἶναι ἡ πραγματικότητα, ποὺ τὸ ὅλο θέλει καὶ ἀποφασίζει. Πρόκειται γιὰ ἕνα ὄρο ἔσχατης ἐξάρτησης, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει σ᾽ αὐτὸ ἀκατανόητο, εἴτε σὰν σύνολο τῆς πραγματικότητας εἴτε σὰν Ὑπέρ- βαση. Αὐτὸ ὅμως ποὺ καθιστᾶ τὴν μεταμόρφωση ἀπὸ τὴν ἀόριστη στὴν γνήσια ἀποτελε- σματικὴ θέληση γιὰ πολιτικὴ δράση ἐξαιρετικὰ δύσκολη, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ μέτωπα πολέμου στὴν πολιτεία καὶ στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν ποικίλων κρατῶν εἶναι σήµερα ἐξαι- ρετικὰ ἀόριστα. Π.χ., οἱ ἄνθρωποι σὰν σύνολο, ποὺ γι’ αὐτοὺς ἐνδιαφέρεται ἡ πολιτικὴ δράση, ἀμφισβητεῖται σήµερα καὶ ἐν τούτοις δὲν ἔχει συνολικὰ ἐκτοπισθεῖ ἀπὸ τὴν σκη- νή. Τὰ ἐθνικιστικὰ κινήματα σ᾽ ὅλον τὸν κόσµο γίνονται ὅλο καὶ περισσότερο µισαλλό- δοξα παρὰ ποτέ, κι ἐν τούτοις σ᾽ αὐτὰ τὸ «ἔθνος» δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὴν ὕ- παρξη κοινῆς γλώσσας, σὲ συνδυασμὸ μ᾽ ἕνα ἐξισοπεδωτικὸ τύπο. Τὸ Ἔθνος παύει νὰ εἷ- ναι σύμμορφο μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἤ μὲ τὸν λαό, μὲ τὴν γνήσια ἔννοια τοῦ ὅρου, ὅταν ἐκ- βιάζεται στὴν ἀνελευθερία τοῦ εἴδους αὐτοῦ τῆς αὐτοσυνειδησίας. ᾽Αντίστροφα, πολλοὶ ᾱ- πορρίπτουν τὴν ἐθνικότητα σὰν ἕνα κίβδηλο μέτωπο συμφερόντων ποὺ συμμαχοῦν μ᾽ αὖ- τό, γιὰ νὰ προσκολληθοῦν στοὺς ἀνιστορικοὺς δεσμοὺς μεταξὺ τῶν ὁμοειδῶν μαζῶν, ποὺ πιστεύεται ὅτι ὑπάρχουν σ᾽ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Τόσο οἱ ἐθνικοποιημένοι ἄνθρωποι ὅσο καὶ ἡ ἀόριστη μάζα τοῦ κόσμου, ποὺ πρέπει νὰ τῆς ἱκανοποιοῦν τὶς στοιχειώδεις βιοτικὲς ἀνάγκες, καταπιέζουν τὴν ἑαυτότητα, ποὺ ἀρ- χικὰ συνδυάζετο μὲ τὰ σκοτεινὰ θεμέλια τοῦ λαοῦ. Ὃ καθένας ποὺ σκέφτεται μὲ διαύ- γεια, δὲν συμμετέχει πιὰ στὸ μέτωπο αὐτὸ πολέμου. Αὐτὸς ποὺ εἰλικρινὰ ἐπιθυμεῖ νὰ συμ- μετάσχει στὴ μοῖρα τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νὰ ἐπιδοθεῖ σ᾽ ἕνα βαθύτερο ἐπίπεδο ἔργου. Ἣ ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ ἴδιου τοῦ εἶναι μας στὴν πνευματικὴ παράδοση πάνω στὰ θεμέλια μιᾶς κληρονομικῆς διδαχῆς, δὲν ὑπάρχει σὰν ἁπλὸ δεδομένο, ἀλλὰ γίνεται πραγματικὸ