ἢ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ ΤΟΥ Ἅ. . ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΕΛΗΣΑΒΒΑΣ Ἢ προϊσταμένη Καλοκαίρι, κοντὰ στὸ φθινόπωρο, μᾶς εἶχε στείλει ἡ ὑπηρεσία στὸ Νοσοκομεῖο τῆς ἐπαρχιακῆς πόλης Θ. Ἐκεῖ γνωρίσαμε τὴν προϊσταμένη. Ξένοι ἐμεῖς ἐκεῖ καὶ προ- σώρινοί, ἐνῶ ἐκείνη παλιά. Μέναμε ὅλοι μαζί στὸν ξενῶνα τοῦ Νοσοκομείου, ἕνα διόροφο χτήριο μὲ κῆπο καὶ δέντρα, χτι- σμένο στὴν αὐλή του, πλάϊ στοὺς θαλά- μους. Δίπλα - δίπλα τὰ δωμάτιά μας --- θα- λάμους τὰ λέγαμε καὶ αὐτά. Καὶ σὰν προ- σωρινοὶ καὶ καινούργιοι ὀργανώσαμε ὅπως - ὅπως τὴ ζωή µας; ἐδῶ τὸ κρεβάτι, πλάϊ τὸ κομοδῖνο, ἐκεῖ τὸ τραπέζι, ἕνα καμινέττο, μιὰ στίβα βιβλία στὸ ντουλάπι. Γιὰ ὅλα εἷ- χε φροντίσει ἡ προϊσταμένη μὲ φωνὲς πολ- λές --- στριµµένη τὴν ἔλεγαν, μὰ δὲν ἦταν - κι ἀκόμα πιὸ πολλὲς διαταγές. “Ὅταν καταλάγιασαν κάποτε ὅλα τοῦτα, κάναμε παρέα, ἀπόγευμα - βράδυ, ἐμεῖς κι ἐκείνη καὶ ἀνταλάξαμε ἐπισκέψεις μὲ τὴν εὐκολία ποὺ κάνουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ τοὺς συνδέει ἡ ἀναγκαστικὴ μοναξιά. Ἔτσι πα- ρακολουθήσαμε ἀπὸ κοντὰ τὴ ζωή της καὶ κάποιες ἄλλες λεπτομέρειες ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Νοσοκομείου ἐκεῖνο τὸ φθινόπωρο. Νωρὶς τὸ ἀπόγευμα, ὅταν δὲν εἶχε ὑπηρε- σία, ἡ προϊσταμένη τάϊζε τὸ φλῶρο της. Ἔπαιρνε τὸ κλουβί του ἀπὸ τὸ περβάζι τοῦ παράθυροῦ της, ὅπου τὄβαζε κάθε πρωΐ, καὶ τό) φερνε νυχοπατώντας ἀπὸ τὸ διά- δροµα στὸ λουτρό. Τό᾽ πλενε, τὸ καθάριζε, τοῦ πέρναγε φύλλα μαρούλι στὰ σύρματα καὶ μιλοῦσε στὸ πουλί. -- Ἔλα, ἔλα, χαζοπούλι, τό µάλωνε. Μετά, γρήγορα - γρήγορα σὰ νά) χε κά- νει κλεψιά, προστατεύοντάς το ἀπὸ τὶς µα- τιές τοῦ διαδρόµου, ποὺ πάντοτε πίστευε πὼς ἐνέξ γευαν, ἔφερνε τὸ κλουβί στὸ δω- µάτιό της κι ἀπὸ 'εἴ στὸ περβάζι. - Ἔλα, βρέ, τοῦ μιλοῦσε καὶ πάλι φέρ- νοτας τὸ κέντημα στὴ βεράντα, ἄντε νὰ σ᾽ ἀκούσουμε λοιπόν. Ανοιξε τὸ στόμα, κά- νε κόρτε στὴν ἀπέναντι, βρέ μπουνταλά... Τὸ πουλί δὲ φαινόταν νά ᾿χει συνηθίσει ἀ- κόμα αὐτὴ τὴν κουβέντα τῆς προϊσταμέ- νης, ποὺ γινόταν, ποιὸς ξέρει πόσον καιρό τώρα. Πηγαινοερχόταν πηδώντας τὰ κα- λαμάκια κι ἔστρεφε τὸ κεφάλι δεξιὰ - ζερ- βὰ γεμᾶτο ὑποψία. Μιὸ τσιμποῦσε τὸ κα- ναβοῦρι, μιὰ τὸ φύλλο δίπλα του. Μὰ τὸ μυαλό του ἐκεῖ, νὰ γαντζώνεται στὰ σύρ- ματα ἀπελπισμένα καὶ νὰ τροχίζει τὴ μύτη του ἀνάμεσά τους. Αὐτὸ ἀπέλπιζε τὴν προϊσταμένη. ---Ὅλο νὰ φύγεις πολεμᾶς, κουτέ, κου- τεντέ, τοῦ μιλοῦσε τότε θυμωμένη. Ποῦ θὰ πᾶς, βρέ; Σὲ λίγο θ᾽ ἀρχίσει ὁ χειμώνας καὶ θὰ χιονίζει ἔξω, κακομοίρη. Ξέρεις, μωρέ, τί κρύο θὰ κάνει καὶ τί παγωνιά; Δὲ σ᾽ ἀφή- νω, γιατὶ θὰ ψοφήσεις ἕξω, νὰ τὸ ξέρεις... Βρῆκες ἐδῶ φαΐ, βρῆκες ἐμένα νὰ σὲ φρον- τίζω, τί ἄλλο θέλεις; ᾿Αλλὰ μήπως μπορεῖς νὰ ἐκτιμήσεις κι ἐσὺ τίποτα; Ποῦ νὰ κατα- λάβεις ἐσὺ ἀπὸ τέτοια, χαζοπούλι... Ὃ φλῶρος ὅλα τὰ ἀπογέματα ἐκείνου τοῦ φθινόπωρου, ποὺ πέρναγαν τὰ πουλιὰ κοπάδια - κοπάδια πάνω ἀπὸ τὸ Νοσοκο- μεῖο καὶ τὸ μικρό του κῆπο μὲ τὰ πλατά- νια, χάλαγε τὸν κόσμο. Κοίταζε τὰ κοπά- δια νὰ περνοῦν ἀπὸ πάνω του καὶ νὰ φεύ- γοῦν, καὶ πέθαινε νὰ τὰ κρατήσει κελατ- δώντας. ”Αλλαζε τὴ φωνή, ἔκανε τρίλιες, τὰ καλοῦσε μὲ ἐκεῖνο τὸ χαρακτηριστικό του σφύριγμα, τὸ ἐρωτικό, ποὺ κάνει μὲ τὸ βουητὸ ποὺ κάνει ὁ ἀέρας περνώντας μέσα ἀπὸ ξερὲς καλαμιές. ταν ἀνήσυχος ὅλο ἐκεῖνο τὸ φθινόπωρο καὶ τὸ στῆθος του ἔ- τρεμε νὰ σπάσει ἀπὸ τὸ κελάηδημα. Κάτι πουλιὰ ξεμοναχιασμένα ποὺ τὸν ἄ- κουγαν, σταματοῦσαν στὶς κορφὲς τῶν γύ- ρω δέντρων κι ἀπὸ κεῖ γινόταν ἕνας διάλο- γος γεμᾶτος παρακάλια, ἀπελπισμένος, ὥ- σπου νὰ τὰ φοβίσει κάτι ἀπὸ τὸ δρόμο καὶ νὰ φύγουν. Κάποιος θόρυβος ἤ κάποια κί- νηση ἀνάμεσα στὰ δέντρα τοῦ κήπου -- πολὺ συχνὰ τώρα τελευταῖα -- σούρουπο συνήθως. Ἡ προϊσταμένη πολλὲς φορὲς εἶχε σκύ-