ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
6ΙΟΥΝΙΟΣ 1982
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Ιωάννης Μακρυγιάννης: το πορτραίτο του Ρωμιού — ΠΑΝΑΓΟΣ, ΣΑΡΑΝΤΟΣ
Κείμενο φύλλου
Ἰωάννης
Μακρυγιάννης:
τό πορτραίτο
στοὺς τελευταίους, ἀλλὰ προερχόταν
ἀπὸ τὸν ὑγιῆ κορμὸ τοῦ ἔθνους, γιὰ
χάρη τοῦ. ὁποίου ἀνάλωσε ὅλες του
τὶς δυνάμεις, κατὰ ποὺ ἀρεσκόταν
νὰ μνημονεύη. ́Πταν ὅμως πολὺ φιλόδοξος
καὶ ἀμοραλιστὴς καὶ ἐπιζητοῦσε
τὴ δύναμη μὲ κάθε τρόπο ἀπὸ
τὰ παιδικά του χρόνια. "Οταν οἱ ὁμήλικοί
του ἔπαιζαν κλεφτοπόλεμο, ὁ
Μακρυγιάννης εἴχιε' περάσει ἤδη. τὰ
στάδια τοῦ «χουσμοετιάρη» καὶ μικροπωλητῆ
καὶ ἤταν «φτασμένος»
Τοῦ
Σ. ΠΑΝΑΓΟΥ
τοῦ Ρωμιοῦυ
Ε νας ἀδιάκοπος ἀγῶνας γιὰ τὴν
ἐξουσιαστική του ἐπιδολὴ ἐπὶ
τῶν πάντων εἶναν ἡ ζωὴ τοῦ στρατηγοῦ
Μακρυγιάννη. ταν ἄνθρωπος
μὲ ὑπερθολικὰ ἔντονο χαρακτῆρα,
ποὺ ἀπέληξε -- δυστυχῶς -- σὲ ἑστία
ἀντίδρασης στὴν ἑλληνικότητα
καὶ στὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό Ἡ ὁρμὴ
ἐπιθολῆς καὶ ἡ ἐξουσιαστικὴ μισαλλοδοξία
τὸν ὡδήγησαν σέ «ὀλέθρια
λάθη, ὥστε ἀπέθη χρήσιμο ὄργανο
τῆς Λογοκρατίας, ἀλλὰ καὶ συνέτεινε
στὴν πολιτικο - κοινωνικὴ κακοδαιμονία,
ποὺ βασανίζει τὸν τόπο
μας μέχρι σήμερα, αὐτὸς ὁ αἱρεσίας
τῆς πνιξιυματικῆς καὶ πολιτιστικής
ταυτότητας τοῦ ὄθνους.
ἔμπορος. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο. δὲν ἔχιανε
ποτὲ καιρὸ σὰν παιδὶ ἢ, νέος, ἀλλὰ
μαθήτευε κοντὰ σ ̓ ὁποιονδήποτε
«δάσκαλο» καὶ ἐράνιζε κάθε γνώση
καὶ πληροφορία γύρω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ
παράδοση, Μυθολογία καὶ ἶστορία,
καθὼς ἐπίσης καὶ τὴ διεθνή
πολιτική. Δαιμόνιος καὶ ὀρθολογιστὴς
καθὼς ἦταν, ἔγινε μέλος τῆς «Φιλικῆς
Ἑταιρείας» μετὰ ἀπὸ πολὺ σκέψη
καὶ ὑπολογισμό. (1)
ὋὉ ξεσηκωμὸς τοῦ γένους ἄνοιξε
τὸ δρόμο γιὰ τὴν κοινώνικο - πολιτικὴ
ἀναρρίχηση τοῦ Μακρυγιάννη, ποὺ
ἀποτελοῦσε τὸ μεράκι του. ̓Αρχικὰ
Οὕτως ἢ ἄλλως ἡ Λογοκρατία ἤταν
ἀποφασισμένη νὰ ἀποτρέψη τὴν
ἑλληνοποίηση τοῦ ΡΒωμαίϊκου καί,
πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτό, θὰ εἶχε πλῆθος
μεθόδων καὶ συστημάτων, ἀλλ ̓ αὐτὰ
ἀφωροῦσαν τὴ Λογοκρατία καὶ τὰ
ὄργανά της, ντόπιους καὶ ξένους. Ὃ
Μακουγιάννης, ὅμως, δὲν ἀνῆκε
(1) «Πῆγα, οτοχάστηκα καὶ τᾶθαλα ὅλα ὀμπρὸς καὶ σκοτωμὸν καὶ κινδύνους καὶ
ἀγῶνες -- θὰ τὰ πάθω διὰ τὴν λευτερίαν τῆς πατρίδος μου καὶ τῆς θρησκείας
μου. Πῆγα καὶ τοῦ εἶπα (τοῦ κατηχητήη): Εἶμαι
ἄξιος. Τοῦ φίλησα τὸ χέρι,
166).
ὠρκίστηκα» (« ̓ Απομνημονεύματα», ἐκδ. Μέρμηγκα, τ. 1, σελ.