ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Μὴ φοβᾶσαι, πάλαιψε] Αὐτὴ ἡ πληροφόρηση ὅτι ἡ τάδε ἢ ἡ δεῖνα ὀργάνωση ἀνέλαβε τὴν εὐ- θύνη τῆς α ἤ β «τρομοκρατικῆς» ἐνέργειας μοιάζει σὰν νὰ θέλει νὰ σκορπί- σει τὸ φόβο, ἀνεξάρτητα ἀπ᾿ τοὺς λόγους, ποὺ προκαλοῦν τὰ τρομοκρατι- κὰ συμβάντα, ΠΑΝΤΟΥ! Νὰ τὸ ἐπαναλάβουμε καὶ ἐδῶ, ὅτι ἐξουσία καὶ τρομοκρατία ἀλληλο- συμπληρώνονται; Εἶναι τὸ μόνο λογικὸ συμπέρασμα ποὺ μπορεῖ νὰ ἐξα- χθεῖ... Δὲν θὰ μὲ ἀπασχολήσει ἡ διεθνὴς τρομοκρατία, ὅσο κι ἄν «ὅλοι βρά- ζουμε στὸ ἴδιο καζάνι», ἀλλὰ ἡ «δική» µας, γιατὶ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε ὅμοια μὲ τοὺς ἄλλους προβλήματα. Τὰ δικά µας ἔχουν βάθος, ἔχουν ἱστορία, περι- κλείουν τὰ αἴτια τῆς δικῆς µας ἀλλὰ καὶ τῆς πανανθρώπινης δουλείας. Γι αὐτὸ ἡ δική µας τρομοκρατία ἔρχεται, ἄν ἡ ἴδια δὲν τὸ ξέρει, νὰ συμπληρώ- σει τὴν δολιοφθορὰ ποὺ γίνεται στὴ γλῶσσα, στὴ παιδεία, στὸν ἐδαφικὸ χῶρο, στὴν ἱστορία, στὴν «ψυχή» τοῦ Τόπου αὐτοῦ. Ὁ φοβισµένος καὶ ζαλισμένος, ποὺ δὲν βρίσκει ἑρμηνεῖες σ᾽ αὐτὰ ποὺ γύρω του γίνονται, εἶναι ξαρμάτωτος. Εἶναι ἕνα μορμολύκειο, ἕνα τίποτα. Αὐτὸ θέλουν, Ἔχουμε ἀσφαλῶς θέµατα «οἰκονομικὰ» --- καὶ ποιὸς ὅμως δὲν ἔχει; Σὲ ὁποιαδήποτε χώρα τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἄν ψάξετε, θὰ βρεῖτε νὰ ζεῖ καλὰ ἡ νομενκλατσύρά καὶ οἱ λαοὶ νὰ ἔχουν χειρότερα χάλια ἀπ᾿ τοὺς λαοὺς-τῶν μὴ σοσιαλιστικῶν κυβερνήσεων. Αὐτὲς οἱ διαπιστώ- σεις, ὅτι κάτι δὲν πάει καλὰ στὸν ὑπαρκτὸ σοσιαλισμό, ἔκανε πολλοὺς «ἠ- γέτες» νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν στάση τους καὶ ν᾿ ἀρχίσουν νὰ κάνουν «γλυ- κὰ μάτια» στὸ ἀντίπαλο στρατόπεδο. Ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ ἡ ἐξουσία σερβίρε- ται μὲ σαντιγὺ καὶ μὲ ρόκ μουσική. ᾿Αντελήφθησαν δηλαδὴ ὅτι τὸ Κράτος, ὅταν θέλει νὰ κάνει τὸν ἐπιχει- ρηματία, εἶναι ἀνικανότερο ἀπ᾿ τὸ Κράτος ποὺ κάνει παρέα μὲ τὸν ἱκανὸ ἐ- πιχειρηματία. Δηλαδὴ χωρὶς ἀνταμοιβὴ (δὲν θὰ ἐξετάσω ἐδῶ οὔτε τὸ «για- τὶ» οὔτε τὸ «πῶς) δὲν γίνεται. Γι᾿ αὐτὸ ἄρχισε παντοῦ μιὰ στροφή. Ὄχι «δεξιὰ» ἀλλὰ ἐπιδέξια! Γιὰ νὰ σωθοῦν τὰ προσχήματα... Ἔχουμε, ΝΑΙ, προβλήματα «οἰκονομικά», διαρθρωτικά, διοικητικὰἂ καὶ ἄλλα, κι᾿ ὅποιος τ᾽ ἀρνιέται ἢ τὰ παραποιεῖ ἤ τὰ ὑποβαθμίζει ἤ τὰ φουσκώνει δὲν βοηθάει σὲ τίποτα. ᾿Αλλὰ πρέπει νὰ κατανοήσουμε πὼς αὐτὰ τὰ προβλήματα εἶναι οἰκογενειακά μας, τοῦ σπιτιοῦ μας, καὶ θέλουν, ὅπως ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώ- νης, νὰ τὰ παλαίψουμε μὲ μυαλό. "Ας ἀκούσουμε καλύτερα, τί εἶπε ὁ ἴδιος στὸν Καποδίστρια: «Ὁ τόπος ἐτοῦτος ἦταν Τούρκικος καὶ πρέπει στὴν