ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΦΔΡΒΗΤΟ Κατὰ τὰ σχολικἁ βιβλία ὁ Ὅμηρος «εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνη ἱστορικὴ πηγή» Σὲ μιὰ κατάμεστη ἀπὸ κοινὸ αἴθουσα ἔγινε στὶς 28 ̓Απριλίου ἡ «Δίκη τοῦ ̓Αλφφαβήτου» στὸ Μονομελὲς Πρωτοδικεῖο ̓Αθηνῶν μὲ πρόεδρο τὸν κ. Βασ. Κωστόπουλο καὶ ἐνάγοντα τὸν κ. Κ. Πλεύρη (Βλ.. Δαυλό, τ. 48, 51 καὶ 52). Μάρτυρας κατέθεσε ὁ μεταφραστῆς τῶν ἀρχαίων συγγραφέων στὶς ὌἜνοπλες Δυνάμεις ταξίαρχος ἐν ἀποστρατεία κ. Λιακόπουλος καὶ παρέστη ἡ βουλευτὴς Κα "Αννα Συνοδινοῦ. Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς δίκης ὑπῆρξε τόσο μεγάλο ὥστε 5-7 δικηγόροι αὐτοβούλως κατέθεσαν χαρτόσημα, γιὰ νὰ παρέμβουν στὴ διαδικασία. Στὶς προτάσεις του πρὸς τὸ δικαστήριο ὁ ἐνάγων κ. Πλεύρης ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: « Ἐπὶ τῆς συζητηθείσης, κατὰ τὴν δικάσιμον τῆς 2δης ̓Απριλίου 1986, ἀπὸ θης ̓Απριλίου 1986 αἰτήσεώς μου, τῆς ὁποίας αἰτοῦμαι καὶ αὖθις τὴν παραδοχὴν διὰ τοὺς εἰς ταύτην διαλαμβανομένους νομίμους, ἀληθεῖς καὶ βασίμους λόγους, ἐπάγομαι τὰ κάτωθι: » Ἐπειδὴ ἐπάγομαι ὅτι παραδεκτῶς ἐβελτίωσα, κατὰ τὴν ἐνώπιον' “μῶν διαδικασίαν, τὴν κρισιολογουμένην αἰτησίν μου μὲ τὴν προσθήκην τοῦ αἰτήματός μου ὅπως ὑποχρεωθῆ ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων νὰ ἐκδώση ἐπείγουσαν ἐγκύκλιον διορθωτικὴν τῆς εἰς τὸ σχολικὸν βιβλίον « Ὁμήρου Ὀδύσσεια» σελ. ὃ τῆς Α ́ Γυμνασίου διαλαμβανομένης ἀνακριβείας ὅτι «ἡ Ἰλιὰς καὶ ἡ Ὀδύσσεια ὡς ἱστορικὲς πηγὲς εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνες». » α) Ἢ ἀντίδικος πλευρὰ ἀπέφυγεν ἐπιμελῶς νὰ εἰσέλθη ἐπὶ τῆς οὐσίας καὶ νὰ ὑποστηρίξη, ἂν εἶναι ἐπιστημονικῶς ὀρθὸν νὰ γράφεται καὶ νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία ὃτι ὁ Ὅμηρος «εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνη ἱστορικὴ πηγή» ἢ ὅτι «τὸ Ἑλληνικὸ ̓Αλφάβητο προέρχεται ἀπὸ τὸ Φοινικικό». Εἶναι πράγματι λυπηρὸν ποὺ οἱ «εἰδικοὶ ἐπιστήμονες» τοῦ 'Ὑπουργείου δὲν ἐτόλμησαν νὰ ἐμφανισθοῦν στὸ Δικαστήριον ὡς ὤφειλαν ἠθικῶς καὶ ἀπὸ ἐπιστημονικὴν δεοντολογίαν καὶ ἄφησαν νὰ ὑπερασπίση τὰς ἀπόψεις των νομικὸς ἐκπβρόσωπος τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου. ̓ | » β) Γνωρίζομεν ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον ̓Εθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων διαθέτει ἐπιστημονικοὺς συμβούλους, ὑπηρεσίας, ἐπιστημονικοὺς συνεργάτας καὶ ἐν πάση περιπτώσει πλῆθος ἐμμίσθων ἁρμοδίων' διὰ ποῖον λόγον ὅλοι αὐτοὶ ἐξηφανίσθησαν καὶ ἔστειλαν στὴν δίκην ἕναν δικηγόρον, ὁ ὁποῖος εἰλικρινέστατα ἐδήλωσεν ὅτι δὲν γνωρίζει τὸ θέμα; Μήπως διότι ἐντρέποντο νὰ ὑβρίσουν τὸν Ὅμηρον, πρᾶγμα ποὺ ἀδιαντρόπως ἔκαναν στὰ σχολικὰ βιβλία, : » γ) ̓Ακόμη δὲν πιστεύω ὅτι τιμᾶ τοὺς προαναφερθέντας ἐπιστήμονας τοῦ Ὑπουργείου Εθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων ἡ φυγομαχία καὶ ἡ ἀπόκρυψίς των δίκην στρουθοκαμήλου. Οἱ ριψάσπιδες τῆς ἐπιστήμης ἀναζητοῦν σανίδα σωτηρίας εἰς κάποιον νομικὸν τύπον, ἐνῶ ἡ ἐπιστημονικὴ εὐθιξία ἀπαιτεῖ αὐτοπρόσωπον παρουσίαν, πρὸς ὑπεύθυνον ὑποστήριξιν τῶν ὅσων πιστεύουν καὶ ἰδία παραθέτουν σὲ κείμενα σχολικῆς διδασκαλίας. ὃ) Τὸ γεγονὸς ὅτι προσεκάλεσα σὲ ἐπιστημονικὸ διάλογο τοὺς θιασώτας τῆς φοινικικῆς προελεύσεως τοῦ ̓Αλφαβήτου μας δὲν δικαιώνει τὴ γνώμη τους. Ἐπειδὴ μάλιστα δὲν ἀπεδέχθησαν τὸν διάλογο σημαίνει ὅτι στεροῦνται στοιχείων καὶ συνεπῶς ἡ γνώμη των δὲν εἶναι ἐπιστημονική. Ἄλλως τε καὶ Ὑμεῖς, κ. Πρόεδρε, διερωτήθητε ἀπὸ τῆς ἕδρας: «Ποῦ στηρίζονται καὶ τὰ γράφουν,;». Διεπιστώσαμε δὲ ὅλοι μηδὲ τοῦ ἀντιδίκου διαφωνήσαντος ὅτι δὲν ὑπάρχουν πηγαί, παραπομπαΐί, στοιχεῖα κ.λ.π. Καὶ ἂν δεχθῶμεν ὅτι, κατὰ τὴν σκέψιν τῆς ἄλλης πλευρᾶς, τὰ ἐκπαιδευτικὰ βιβλία δὲν ἀποτελοῦν τὸν ἀποκλειστικὸν ὁδηγὸν «στὴ διαμόρφωση τῆς διδασκαλίας ἀλλὰ ἀποτελοῦν ἄξονα γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ στρέφεται ἡ διδασκαλία», τότε πῶς νὰ δεχθῶμεν ὡς «ἄξονα διδασκαλίας» τὸ ψεῦδος ὅτι ὁ Ὃ-