ΣΗΦΗΣ Γ. ΚΟΛΛΙΑΣ Ὃ δρόμος τῆς φυγῆς Ἢ ἐχθρότητα τοῦ ἑαυτοῦ μας ἐναντίον τοῦ εἶναι μας εἶναι ἡ πιὸ ὀδυνηρὴ διάσπαση. Κυοφορεῖ τὴν τελικὴ ἀποσύνθεση τοῦ προσώπου --- χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὸ βοηθήσει νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ προσωπικότητα. Εἶναι μιὰ τραγικὴ περιπέτεια τοῦ «ἔσω» ἀνθρώπου, μιὰ συσσώρευση διαψεύσεων, ἀντινομιῶν, μεταπτώσεων. Ἢ ἐνόραση, γιὰ τέτοια ἄτομα, εἶναι μιὰ μακρυνή, ἄγνωστη χώρα. Εἶναι μιὰ φοβερὴ ἀπουσία, χάρις στὴν ὀξύτατη ἐσωτερικὴ κρίση ποὺ ἔχει ἐμπλακεῖ τὸ ἄτομο. Αὐτὴ ἡ διασπαστικὴ ἐσωτερικὴ ἀποξένωση, δημιουργεῖ μιὰ ὑπερτροφία τοῦ ἐγὼ καὶ μιὰ ἀρρωστημένη θέαση τοῦ βαθύτερου νοήματος τῆς ζωῆς. Ἢ λογικὴ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν μακρυὰ ἀπὸ τοὺς χώρους τοῦ πνέυματος τοὺς ὁδηγεῖ σ ̓ ἕνα ἀποσυνθετικὸ παραλογισμό, σὲ μιὰ συνεχῆ ἠθικοπνευματικὴ πτώση. 'Ἡ ζωή τους εἶναι μιὰ ἔκφραση μόνωσης --- αἰσθάνονται καὶ ζοῦν μόνοι, κατάμονο ---, γιατὶ ἔχει φυγαδευτεῖ μέσα στοὺς ἡ ὑψηλὴ ἀνθρώπινη ἰδέα τῆς φιλαλληλίας, ποὺ ἐξανθρωπίζει τὸ ἄτομο. Κι’ αὐτὴ ἡ ἱερὴ φιλαλληλία εἶναι ἡ μεγάλη ἀποῦσα ἀνάμεσα σ ̓ ἄτομα καὶ λαούς, καὶ γι’ αὐτὸ στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο ὑπάρχει ἰδιαίτερα αὐξάνουσα ἡ ψυχικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀγριότητα, σκεπασμένη μὲ τὰ ξεφτισμένα σκεπάσματα -- ὡς κενὰ συνθήματα τ ̓ ἀνθρωπισμοῦ. "Οταν ο ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἐσωτερικὲς διαστάσεις, ὅταν, ἔμμεσα καὶ ἄμεσα, ἀρνεῖται τὴν ἐσωτερική του ἀνέλιξη καὶ παραμένει μιὰ πλοκὴ σωματικῶν ὀργάνων, θὰ ζεῖ ἀνάμεσα στὴ Σκύλλα τῆς ἀσυνέπειας καὶ στὴ Χάρυβδη τῆς τραγικῆς ἀνασφάλειας. Νὰ γιατὶ σήμερα οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα «μισθὸ» εἶναι ἱκανοὶ νὰ φτύσουν τοὺς ἑαυτούς τους --- τὸν ἑαυτό τους, στὸν ὁποῖο, καὶ δίκαια, δὲν ἔχουν καμμιὰ ὑπόληψη. Μέσα τους δεσπόζει μιὰ ἠθικὴ ἀρρυθμία: καὶ ὁ πόθος τῆς ὕλης κατενίκησε τὴν ἔφεση πρὸς τὸ πνεῦμα, ποὺ ἀρνεῖται τὶς ψευδαισθήσεις καὶ ὁπλίζει τὰ ᾱτομα μὲ μιὰ ὑγιᾶ κοσμοαντίληψη. Φυγαδεύσαμε ἀπὸ τὴν ζωή μας τὴν ἀνθρωπότητα, τὸν ὑψηλὸ τόνο τῆς βιοτικῆς προσπάθειας καὶ στὸ βωμὸ τοῦ στιγμιαίου ἡδονισμοῦ ὁλοπρόθυμα θυσιάζουμε ὅ,τι ὑπάρχει στὸ ̓Εγώ μας, --- ὅ,τι ἔμεινε ἀπὸ την τραγικὴ αὐτοαλλοτρίώση. Ὃ ἄνθρωπος, κάθε μέρα, καὶ ἀποδυναμώνεται, γιατὶ δὲν ἔχει τὴν ψυχικὴ δύναμη νὰ «συγκρουσθεῖ» μὲ τοὺς ἐφήμερους πόθους, μὲ τὴν ροϊκὴ πραγματικότητα. 'Ηδονίζεται νὰ γεύεται τὴν τραγικὴ γεύση τῶν διαψεύσεων. Τὸ σήμερα εἶναι ἕνας ἐφιάλτης διαψεύσεων καὶ τὸ αὔριο μιὰ ἀνυποχώρητη ἠθικὴ ἀπειλή. ̓Ασωτεύει στοὺς δρόμους τῶν διαψεύσεων καὶ τρέφεται μὲ τὰ χαρούπια τῶν ἐνδοιασμῶν. Μήπως εἶναι «ἔκδουλος» καὶ δὲν μπορεῖ ν ̓ ἀπαλλαγἒι ἀπ ̓ αὐτὴ τὴν κατάρα; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁδηγεῖ συνεχῶς τὸ σύγχρονο ἄνθρωπο στὴν ὁδὸ τῆς βαρβαρότητος; Πρόδωσε τὴν αὐτογνωσία καὶ προδόθηκε τόσο σκληρὰ ἀπ ̓ τὴ ζωή. ̓Αγνόησε τὸ μεγαλεῖο της καὶ ζῆ μὲ διάτρητο τὸν μανδύα τῶν ἀπογοητεύσεων, ἐκτρέφει μέσα του μὲ σπουδὴ τὸ μῖσος καὶ λαφυραγωγεῖ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴ τὴν ἀλήθεια ᾱπὸ τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά του. Ἢ λατρεία τῆς ἐγκοσμιότητος τὸν κατέστησε ἕνα τραγικὸ φυγάδα τῆς ζωῆς. Δὲν μπορεῖ νὰ εὐαγγελισθεῖ τὸν ὑπέρτατο ἀνθρωπισμό, τὴν θυσία, καὶ καταφεύγει στὴν ἄρνηση ἀπὸ τὸν δρόμο μιᾶς ἐπαίσχυντης φυγῆς, τῆς τραγικῆς φυγῆς ἀπὸ τοὺς χώρους τοῦ πνεύματος. Οἱ τεχνολογικὲς