ΛΑΝΠΙΡΟΣ ΝΤΟΚΑΣ (τοῦ Πανεπιστηµίου Πατρῶν) Κατάργηση τῆς Τεχνολογίας ἢ κατάργηση τῆς τυραννίας; Τὸ τελευταῖο τραγικὸ δυστύχημα τοῦ ΤσερνόμπιΛ ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσει τὸν ἐγκληματικὸ παραλογισμὸ τῆς σημερινῆς μορφῆς Ἐξ-ουσίας. Ἡ µαρξιστι- κὴ τυραννικὴ νομενκλατούρα θυσιάζει ἀδίστακτα καὶ αὐτὸ τὸ θεῖο δῶρο της ζωῆς, προκειµένου νὰ συντηρήση ἕναν ἀνέλπιδο ἀγώνα μιᾶς χρεωκοπηµένης πολιτικῆς. Σήµερα δὲν περιορίζεται στὰ ἐπιστημονικὰ σκάνδαλα, ὅπως τοῦ 4υσένκο καὶ τῆς Μπολσεβίκας. Ἔξαλλη ἀπὸ τὰ μηνύματα τῆς καθυστέρησης τοῦ ὑπόδουλου µαζανθρώπου καὶ τῆς ἀνεπάρκειας τοῦ τυραννικοῦ κοινωνι- κοῦ συστήµατος, ἐξευτελίξει τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, γιὰ νὰ παρατείνει τὴ ψευδαίσθηση ἑνὸς πεθαμένου ὀνείρου: Ὁ «ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς» ὄχι µόνον δὲν ἔχει καμμιὰν ἐλπίδα νὰ ὁδηγήση στὸν «παράδεισο» τῆς «ἀταξικῆς κοινω- νίας», ἀλλοῦ συνεχῶς γίνεται καὶ περισσότερο ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ἀσφάλεια τοῦ Κόσμου. Ἡ ὑποκρισία τοῦ ἀνύπαρκτου ἀνθρωπισμοῦ δὲν εἶναι πλέον σὲ θέση νὰ ἀποκρύφψφη τὶς παρανοϊκὲς προθέσεις μιᾶς ἀσυνείδητης ἐξουσιαστικῆς ὁμάδας: Κινητοποιοῦν τοὺς ἀφελεῖς καὶ «πιστούς» τους γιὰ χάρη τῆς εἰρήνης, ἐνῶ συγχρόνως προσπαθοῦν ἀδίστακτα μὲ κυνικὴ περιφρόνηση τῆς ἀνθρώπι- γης νοημοσύνης νὰ ἑτοιμάσουν ὕπουλα τὸν ὄλεθρο. Ὅταν ἡ καταστροφὴ φέρη τὸν ἐφιάλτη τοῦ ἀργοῦ θανάτου καὶ τὸ νέφος τῆς δαντικῆς κολάσεως ἀγκαλιά- σει τὴ γῆ, σιωποῦν εἰς δόξαν μιᾶς ἠλίθιας ὑποκρισίας. Οἱ ἀδίσταχτοι προπαγανδιστὲς ἐπιστρατεύουν τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν µω- ρία, γιὰ νὰ καθησυχάσουν τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης τῶν θρησκολή- πτων ὀπαδῶν τους. Καὶ ἐπειδὴ ὁ θάνατος ἀπὸ τὴ ραδιενέργεια εἶναι ἀθέατος, ἡ μωρία κυριαρχεῖ, εὐτυχῶς, ἴσως, σὲ λίγους. ᾿Αναφέρονται περιπτώσεις ἀνοῖ- κῶν ἐπισκεπτῶν τοῦ Κιέβου, οἱ ὁποῖοι περιφρονοῦν τὸν ὄλεθρο, γιὰ νὰ γίνουν ὁλοκαυτώματα τοῦ τέλειου κρετινισμοῦ. Οὲ εἰρηνιστικὲς ὀργανώσεις τῆς σο- σιαλιστικῆς ὑποκρισίας ὡς διὰ μαγείας ἕνωσαν τὶς κραυγαλέες διαμαρτυρίες τους, γιατὶ φαίνεται πὼς ἡ μπολσεβικικὴ ραδιενέργεια καλλιεργεῖ τὴ διατεταγ- μένη ἠλιθιότητα. Ἕνα δονκιχωτικὸ σύνθημα προβάλλει: νὰ καταργήσουµε ᾱ- μέσως ὅλα τὰ ἀτομικὰ ἐργοστάσια, δηλαδὴ νὰ ἐγκαταλείψωμε τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τοῦ τεχνολογικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ νὰ γυρίσουμε πίσω... αὐτὴ ἡ σκέψη ὄχι µόνον εἶναι οὐτοπιστικὴ ἀλλὰ καὶ ἀντιανθρωπιστική, γιατὶ σήµερα ὁ πληθυσμὸς τῆς γῆς ἔχει τόσο διογκωθή, ὥστε, ἄν περιορίσωµε τὶς ἐνεργεια- κὲς ἀπαιτήσεις του, θὰ ἔχουμε σὰν ἀναγκαῖο ἀποτέλεσμα τὸν ὁραματικὸ περιο- θισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου πληθυσμοῦ. Πράγμα ἀπάνθρωπο, ἀλλὰ καὶ ἀδύνατο. Ἡ ζωὴ ἀπὸ τὴ φύση της συνυπάρχει μὲ τὸν κίνδυνο καὶ βιάζεται νὰ κατα- πτήσει, ποτὲ δὲν ὑποχωρεῖ, γιατὶ συνεχῶς προσαρμόζεται γενικὰ στὶς δυσκο- λίες. Ἡ διαδρομή της εἶναι ἕνας ἀγώνας γεμᾶτος κινδύνους. Μιὰ µόνο σκέψη ὀρθολογιστικὴ μπορεῖ νὰ κυριαρχήση: Οἱ καθυστερήµενοι τεχνολογικὰ νὰ πα- ραδεχθοῦν τὴν ἀνεπάρκειά τους, οἱ παρανοὶϊὶκοὶ ἐξουσιαστὲς νὰ τεθοῦν ἐκπο- δὼν καὶ οἱ νεοφώτιστοι ἀμαθεῖς μάγοι νὰ παραµερίσουν μπροστὰ στὴν προηγ- µένη ἐπιστήμη ποὺ περιορίζει τοὺς κινδύνους. Καὶ νὰ ἐπιβληθὴ διεθνὴς ἔλεγ- χος, ποὺ νὰ ἐξασφαλίζη τὴν ὑψηλότερη δυνατὴ ἀσφάλεια, μὲ τὴν βοήθεια τῆς ή- Λεκτρονικῆς τεχνολογίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἐλπίδα τοῦ κόσμου. δὲν ἔ- χομε τὸ δικαίωμα σὲ τόσο κρίσιμες ἑστορικὲς στιγμὲς νὰ ἐπιτρέπουμε στοὺς πα- ράφρονες τυράννους, στοὺς δημαγωγοὺς καὶ στοὺς προπαγανδιστὲς νὰ μᾶς παρασύρουν σὲ ὑποκριτικοὺς παραλογισμούς.