ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ τ. ΥΠΟΥΡΤΟΥ κ. Α. ΦΩΤΗΛΑ ̓Απὸ τὸν δικηγόρο, πρώην βουλευτὴ καὶ ὑπουργὸ Ἐδωτερικῶν κ. Ασημάκη Φωτήλα πήραμε καὶ δημοσιεύομε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: Κύριε Διευθυντά, Παρακολουθῶ, διαβάζω, γιὰ τὴν ἀκρίβεια μελετῶ τὸν «4αυλὸ» ἀπὸ τὸ πρῶτο φύλλο της ἐκδόσεώς του, ὄχι ἁπλῶς μὲ ἓνδιαφέρον, ἀλλὰ μὲ ἀληθινὴ ἔκπληξη, κνρίως γιὰ ἕνα ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό του: τὴ διαύγεια, τὴν σαφήνεια καὶ πρὸ πάντων τὴν ἐσωτερικὴ συνέπεια τῶν κειμένων ποὺ ἐμφανίζονται σ ̓ αὐτόν, πράγμα ποὺ συμβάλλει στὴν διάλυση συγχύσεων πάσης φύσεως: ἰδεολογικῶν, ἐννοιολογικῶν, ἀκόμη καὶ φραστικῶν. Αὐτὲς οἱ συγχύσεις, ἄλλοτε ἀθέλητες, ἀλλὰ καὶ συχνὰ ἐσκεμμένες, ἔχουν καταντήσει ἡ πνευματικὴ μάστιγα τῶν καιρῶν μας. Τὸ φαινόμενο δὲν εἶναι χωρὶς ἐξήγηση: Μετὰ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ἀγκύλωση ποὺ εἶχε ἐπιβάλει στὸ λαό μας ἡ ἑπταετῆς δικτατορία, οἱ Ἕλληνες ὥρμησαν ξαφνικὰ στὸν στίβο τῆς διανόησης, σὰν ἄτακτα στίφη, καταναλώνοντας ἁμάσητη, σὲ δύπεπτες δόσεις, τὴν πνευματικὴ τροφή, ποὺ τοὺς πρόσφεραν ἀνεπεξέργαστη οἱ χονδρέμποροι τοῦ εἴδους. Ἔτσι, ξαφνικά, οἱ Ἕλληνες μεταμορφώθηκαν, ὅλοι σχεδὸν ἀνεξαιρέτως, σὲ οἰκονομολόγους, τεχνοκρίτες, κοινωνιολόγους, στρατηγούς, οἰκολόγους καὶ πρὸ πάντων πολιτικοὺς ἰνστρούχτορες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐμφανισθεῖ κρίση στὶς εἰδικότητες ὑδραυλικῶν, ἠλεκτροτεχνιτῶν, μαραγκῶν, περιβολαραίων καὶ πάσης ἐν γένει εἰδικότητος, ἀπὸ τὴν ὁποία περιμένει κανεὶς εὐλόγως τὴν παραγωγὴ συγκεκριμένου καὶ ἁπτοῦ προϊόντος, πλὴν λόγων «ἀρρήτων καὶ ἀθεμίτων». Σ ̓ ἕνα πνευματικὸ βῆμα τόσο ἀξιοθαύμαστα ἀδέσμευτο, ὅπως στὸν «Δ4αυλό», ἔχουν φυσικὰ θέση, καὶ τὴν βρίσκουν πράγματι ἀνεμπόδιστα, ἀπόψεις, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι μεταξύ τους διαμετρικὰ ἀντίθετες. Ἡ πολύτιμη ὅμως καὶ ἀδιάσπαστη ἀρχὴ τῆς ἐσωτερικῆς συνέπειας καὶ συνακόλουθα τῆς σαφήνειας κάθε ἄποψης, ἦταν τὸ κύριο γνώρισμα ποὺ χαρακτήριζε τὰ κείμενα τοῦ «Δαυλοῦ», ὡς τὴν ὥρα ποὺ διάβασα στὸ προηγούμενο τεῦχος τὸ σχόλιο τῆς πρώτης σελίδας μὲ τὸν τίτλο «Τσερνομπὶλ» καὶ εἷδα τὸ ἐξώφυλλό του. Ἣ γενικὴ σύγχυση, ποὺ ἐπικράτησε μετὰ τὸ Τσερνομπίλ, δὲν ἄφησε οὔτε καὶ στὸν σχολιογράφο τὰ περιθώρια γιὰ μία ἀπολύτως νηφάλια ἐκτίμηση τῶν ἐπιβαλλόμενων συμπερασμάτων. κ Στὸ παραπάνω σχόλιο διάβασα, κατὰ σειρὰ καταχώρησης, τὶς ἀκόλουθες παρατηρήσεις, ποὺ δὲν μοῦ φαίνονται συμβιβάσιμες μεταξύ τους: Α) «...Τὸ μήνυμα τοῦ Τσερνομπὶλ εἶναι σαφές: Εἶναι ὁ προάγγελος τῆς μεγάλης καταστροφῆς ποὺ ἡ ἐξ-ουσιαστικὴ παρανοϊκότητα ἀπεργάζεται...». Καὶ ἀμέσως μετά: «...4ὲν θὰ ἐξετάσουμε ἐδῶ τὸ κατὰ πόσον ὁ ἀντιδραστήρας τοῦ Τσερνομπίλ... δὲν διέθετε (λόγω κόστους | δισ. δολλ. ἐπὶ ἑνὸς γενικοῦ κόστους 1.300 δισ. δολλ... [.]) οοΜμίαἰἱπηιθΠί, δηλ. προστατευτικὸ σύστημα (ποὺ ὁνρᾶ, ὅταν κάτι δὲν πάει καλὰ καὶ χαθεῖ ὁ ἔλεγχος τοῦ πυρήνα)... Καὶ διερωτῶμαι: Μὰ ἄν δὲν ἐξετάσουμε εἰδικὰ αὐτό, δηλαδὴ τὴν παράλειψη κατασκευῆς οοηίΒἰηππΙεΠί, ποὺ μάλιστα σὲ κόστος εἶναι μόνο τὸ 171300 (;) τῆς ὅλης ἐπένδυσης ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ τὴν κατασκευὴ ἕνὸς παρόμοιου ἀντιδραστῆρα, τότε μὲ ποιό κριτήριο θὰ ὁδηγηθοῦμε στὴ συναγωγὴ ὁποιουδήποτε συμπεράσματος, ὄχι μόνο σχετικὰ μὲ τὶς εὐθῦνες τοῦ συγκεκριμένου Τσερνομπίλ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐν γένει σκοπιμότητας ἱδρύσεως τέτοιων ἐργοστασίων; Ἢ πιὸ ἄμεση καὶ ἁπλή, χωρὶς ὡστόσο νὰ εἶναι ἁπλοϊκή, προσέγγιση τοῦ προβλήματος, εἶναι νὰ διακριβώσουμε, ποιά εἶναι ἡ μόνη δυνατὴ ἐξήγηση γιὰ τὴν «παρανοῖϊκότητα» τῆς παράλειψης τῆς κατασκευῆς τοῦ οΟΠίΒΙΠΠΙΕΠΙ. Μόνον ἔτσι μποροῦμε νὰ συναγάγουμε ἕνα σχετικἁ βάσιμο συμπέρᾶσμα γιὰ τὸ ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ διάσταση τῆς διακινδύνευσης ποὺ συνεπάγεται ἡ παραγωγὴ ἐνέργειας ἀπὸ πυρηνικοὺς