Ν. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ -- ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ Τίποτε δὲν ταράζει τὸν ὕπνο τῆς ἀνθρωπότητας Ἢ φύση σήμερα ὑφίσταται τὴν πλέον ἀνίερη καὶ ὀλέθρια ἐπίθεση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθεῖ εἰς βάρος της, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν «κορωνίδα» τῶν δημιουργημάτων της, τὸν ἄνθρωπο“ ἀπὸ αὐτόν, τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, τὸν ἀποκομμένο ἀπὸ τὶς φυσικές του ρίζες, ποὺ ἔχει ὑπερανεπτυγμένη τὴν αἴσθηση ὅτι ἄρχει δικαιωματικὰ τῆς φύσεως, αἴσθηση ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλεῖ τὸ δικαίωμα νὰ τὴν ἐκμεταλλεύεται, νὰ τὴν περιφρονεῖ, νὰ τὴν βιάζει καὶ νὰ τὴν διαμορφώνει κατὰ βούλησιν. Ξεχνώντας ὅτι δὲν εἶναι οὔτε δημιουργὸς ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ νόμιμος κάτοχός της, ἔχει συγκροτήσει μία αὐθαίρετη ὀνθρωποκεντρικὴ ἱεραρχία, ἀνύπαρκτη στὴν φύση, καὶ ἔχει υἱοθετήσει μία ἁπαράδεκτη στάση ἀπέναντι στὰ δημιουργήματά της, ἄλλα καταστρέφοντας καὶ ἄλλα διατηρώντας, θεωρώντας ἄλλα χρήσιμα καὶ ἄλλα ἄχρηστα. Αὐτὸ ἀποτελεῖ πλέον κοινὴ διαπίστωση καὶ δὲν χρειάζεται νὰ μᾶς τὸ ὑπενθυμίζουν οἱ οἰκολόγοι, τὰ διεθνῆ κινήματα καὶ οἱ ὀργανώσεις μὲ δραματικὲς διακηρύξεις καὶ ἐκδηλώσεις ὑπὲρ τῆς προστασίας τῆς φύσεως, ὅταν μάλιστα πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ἔχουν ἀποδειχθεῖ ὑποκριτικὲς ἤ καλύπτουν κομματικὲς καὶ ἄλλες ἐπιδιώξεις. ̓Αρκεῖ νὰ ἀναλογισθεῖ κανένας ὅτι κατὰ τὸν τελευταῖο αἰῶνα καὶ ὑπὸ τὸ φῶς τῶν νεωτέρων κοινωνικοοικονομικῶν ἐξελίξεων, ποὺ ὁδήγησαν στὴν βίαιη ἀπόσπαση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν φύση, δεκάδες ζωῖκῶν εἰδῶν ἔχουν ἐξοντωθεῖ, ἄλλα εἶναι ὑπὸ ἐξαφάνισιν, παρ ̓ ὅτι ἐπεβίωσαν κάτω ἀπὸ δυσμενεῖς γεωλογικὲς καὶ κλιματολογικὲς συνθῆκες τοῦ παρελθόντος, δάση ἔχουν ἀφανισθεῖ, θάλασσες ἔχουν νεκρωθεῖ, μέχρι καὶ τὸ ἀνάγλυφο τῆς γῆς ἔχει τροποποιηθεῖ, ἐνῶ συγχρόνως ἔχει γίνει ληστρικὴ ἐκμετάλλευση τῶν φυσικῶν πηγῶν, ζωϊκῶν, φυτικῶν, ὑδατίνων, ὀρυκτῶν, ἐνεργειακῶν καὶ ἄλλων, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ τεράστιες ἀπαιτήσεις τῶν νέων πολιτικοοικονομικῶν συστημάτων. ́Ο σύγχρονος ἄνθρωπος συμπεριφέρθηκε σὰν ἐλέφαντας μέσα σὲ χῶρο μὲ εὔθραυστα ἀντικείμενα. Τὰ ἔσπασε ὅλα. Ἣ φύση ἀπορρυθμίστηκε, ἔχασε τὴν ἱκανότητα τῆς αὐτοσυντηρήσεως καὶ τῆς αὐτοκαθάρσεως. Τὸ μεγάλο ἔγκλημα εἰς βάρος της καὶ εἰς βάρος τοῦ ἀνθρώπου συγχρόνως ἔχει συντελεσθεῖ. ̓Αδύναμος τώρα εὑρίσκεται μπροστὰ στὰ τραγικὰ ἀποτελέσματα μιᾶς πύρρειας νίκης. Ὁ μαθητευόμενος μάγος ἔχει θέσει σὲ κίνηση διαδικασίες ποὺ δὲν εἶναι πλέον σὲ θέση νὰ ἐλέγχει καὶ λειτουργίες ποὺ δὲν εἶναι ἀντιστρεπτές. Τὸ στρῶμα πετρελαίου πάχους μερικῶν «μικρῶν», ποὺ καλύπτει ὅλους τοὺς ὠκεανούς, ἐπιβραδύνει τὴν φωτοσύνθεση καὶ κατὰ συνέπειαν τὴν παραγωγὴ ὀξυγόνου καὶ τὴν ἐξάτμιση. Τὰ ἀπόβλητα τῶν πλαστικῶν, τῆς πολυστερίνης καὶ ἄλλων ὑλικῶν τῆς μοντέρνας τεχνολογίας χρειάζονται αἰῶνες ὁλόκληρους, γιὰ νὰ ἀνακυκλωθοῦν μέσα στὸν φυσικὸ κύκλο καὶ παραμένει τὸ τεράστιο πρόβλημα τῶν πυρηνικῶν ἀποβλήτων καὶ τῆς ραδιενεργοῦ μολύνσεως. Ὃ ὀρυκτός, ἐνεργειακὸς καὶ δασικὸς πλοῦτος ἐξαντλεῖται. Βιολογικὲς καὶ φυσικὲς βλάβες καθὼς καὶ διαταραχὲς στὸν οἰκολογικὸ καὶ δημογραφικὸ χῶρο παρατηροῦνται μὲ ὅλο καὶ αὐξανομένη συχνότητα. Τώρα πλέον ὁ σύγχρονος δυνάστης τῆς φύσεως εὑρίσκεται μέσα σὲ ἕνα ὄχημα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει, ἐνῶ αὐτὸ ἀκολουθεῖ τὴν δική του τρελλὴ πορεία. Ποῦ θὰ ὁδηγἠ θεῖ άραγε; Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καμμία αἰσιόδοξη προοπτικὴ βεβαίως. Τὰ γεγονότα μιλοῦν μόνα τους καὶ μᾶς προειδοποιοῦν ἀπὸ καιρό: --- 1976, Σεβέζο Ἰταλίας: Ἔκρηξη σὲ ἐργοστάσιο χημικῶν προϊόντων ἔχει σὰν ἆποτέλεσμα διαρροὴ ἀερίων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προσβάλλονται ἑκατοντάδες ἀνθρώπων καὶ ζώων καὶ ἐγκαταλείπεται ὁλόκληρη περιοχὴ ἀπὸ τοὺς κατοίκους της. - 1979, Νοβοσιμπίρσκ Σοβιετικῆς Ενώσεως: ̓Ατύχημα σὲ ἐργοστάσιο ὑλῶν βιολογικοῦ - χημικοῦ πολέμου προκαλεῖ τὸν θάνατο 2.000 ἀνθρώπων καὶ τὸν τραυματισμὸ καὶ ἄλλες βλάβες τῆς ὑγείας ἀκόμη περισσοτέρων. ̓ -- 1984, Μποπάλ ̓ἸΙνδιῶν: Διαρροὴ δηλητηριωδῶν ἀερίων ἀπὸ ἐργοστάσιο παραγω-