Ν. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ -- ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ Τίποτε δὲν ταράζει τὸν ὕπνο τῆς ἀνθρωπότητας Ἢ φύση σήµερα ὑφίσταται τὴν πλέον ἀνίερη καὶ ὀλέθρια ἐπίθεση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθεῖ εἰς βάρος της, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν «κορωνίδα» τῶν δημιουργηµάτων της, τὸν ἄνθρωπο“ ἀπὸ αὐτόν, τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, τὸν ἀποκομμένο ἀπὸ τὶς φυσικές του ρίζες, ποὺ ἔχει ὑπερανεπτυγμένη τὴν αἴσθηση ὅτι ἄρχει δικαιωματικὰ τῆς φύσεως, αἴ- σθηση ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλεῖ τὸ δικαίωµα νὰ τὴν ἐκμεταλλεύεται, νὰ τὴν περιφρονεῖ, νὰ τὴν βιάζει καὶ νὰ τὴν διαμορφώνει κατὰ βούλησιν. Ξεχνώντας ὅτι δὲν εἶναι οὔτε δηµιουρ- γὸς ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ νόμιμος κάτοχός της, ἔχει συγκροτήσει µία αὐθαίρετη ὀνθρωποκεν- τρικὴ ἱεραρχία, ἀνύπαρκτη στὴν φύση, καὶ ἔχει υἱοθετήσει µία ἁπαράδεκτη στάση ἀπέ- ναντι στὰ δημιουργήµατά της, ἄλλα καταστρέφοντας καὶ ἄλλα διατηρώντας, θεωρώντας ἄλλα χρήσιμα καὶ ἄλλα ἄχρηστα. Αὐτὸ ἀποτελεῖ πλέον κοινὴ διαπίστωση καὶ δὲν χρειάζεται νὰ μᾶς τὸ ὑπενθυμίζουν οἱ οἰκολόγοι, τὰ διεθνῆ κινήματα καὶ οἱ ὀργανώσεις μὲ δραματικὲς διακηρύξεις καὶ ἐκδηλώ- σεις ὑπὲρ τῆς προστασίας τῆς φύσεως, ὅταν µάλιστα πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ἔχουν ἀποδειχθεῖ ὑποκριτικὲς ἤ καλύπτουν κομματικὲς καὶ ἄλλες ἐπιδιώξεις. ᾽Αρκεῖ νὰ ἀναλογισθεῖ κανέ- νας ὅτι κατὰ τὸν τελευταῖο αἰῶνα καὶ ὑπὸ τὸ φῶς τῶν νεωτέρων κοινωνικοοικονομικῶν ἐ- ξελίξεων, ποὺ ὁδήγησαν στὴν βίαιη ἀπόσπαση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν φύση, δεκάδες ζωῖ- κῶν εἰδῶν ἔχουν ἐξοντωθεῖ, ἄλλα εἶναι ὑπὸ ἐξαφάνισιν, παρ᾽ ὅτι ἐπεβίωσαν κάτω ἀπὸ δυ- σμενεῖς γεωλογικὲς καὶ κλιματολογικὲς συνθῆκες τοῦ παρελθόντος, δάση ἔχουν ἀφανι- σθεῖ, θάλασσες ἔχουν νεκρωθεῖ, µέχρι καὶ τὸ ἀνάγλυφο τῆς γῆς ἔχει τροποποιηθεῖ, ἐνῶ συγχρόνως ἔχει γίνει ληστρικὴ ἐκμετάλλευση τῶν φυσικῶν πηγῶν, ζωϊκῶν, φυτικῶν, ὑδα- τίνων, ὀρυκτῶν, ἐνεργειακῶν καὶ ἄλλων, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ τεράστιες ἀπαιτήσεις τῶν νέων πολιτικοοικονομικῶν συστηµάτων. ΄Ο σύγχρονος ἄνθρωπος συµπεριφέρθηκε σὰν ἐλέφαντας µέσα σὲ χῶρο μὲ εὔθραυστα ἀντικείμενα. Τὰ ἔσπασε ὅλα. Ἣ φύση ἀπορ- ρυθµίστηκε, ἔχασε τὴν ἱκανότητα τῆς αὐτοσυντηρήσεως καὶ τῆς αὐτοκαθάρσεως. Τὸ µεγάλο ἔγκλημα εἰς βάρος της καὶ εἰς βάρος τοῦ ἀνθρώπου συγχρόνως ἔχει συντελεσθεῖ. ᾿Αδύναμος τώρα εὑρίσκεται μπροστὰ στὰ τραγικὰ ἀποτελέσματα μιᾶς πύρρειας νί- κης. Ὁ μαθητευόμενος μάγος ἔχει θέσει σὲ κίνηση διαδικασίες ποὺ δὲν εἶναι πλέον σὲ θέ- ση νὰ ἐλέγχει καὶ λειτουργίες ποὺ δὲν εἶναι ἀντιστρεπτές. Τὸ στρῶμα πετρελαίου πάχους μερικῶν «μικρῶν», ποὺ καλύπτει ὅλους τοὺς ὠκεανούς, ἐπιβραδύνει τὴν φωτοσύνθεση καὶ κατὰ συνέπειαν τὴν παραγωγὴ ὀξυγόνου καὶ τὴν ἐξάτμιση. Τὰ ἀπόβλητα τῶν πλαστι- κῶν, τῆς πολυστερίνης καὶ ἄλλων ὑλικῶν τῆς μοντέρνας τεχνολογίας χρειάζονται αἰῶνες ὁλόκληρους, γιὰ νὰ ἀνακυκλωθοῦν µέσα στὸν φυσικὸ κύκλο καὶ παραμένει τὸ τεράστιο πρόβλημα τῶν πυρηνικῶν ἀποβλήτων καὶ τῆς ραδιενεργοῦ μολύνσεως. Ὃ ὀρυκτός, ἐνερ- γειακὸς καὶ δασικὸς πλοῦτος ἐξαντλεῖται. Βιολογικὲς καὶ φυσικὲς βλάβες καθὼς καὶ δια- ταραχὲς στὸν οἰκολογικὸ καὶ δηµογραφικὸ χῶρο παρατηροῦνται μὲ ὅλο καὶ αὐξανομένη συχνότητα. Τώρα πλέον ὁ σύγχρονος δυνάστης τῆς φύσεως εὑρίσκεται µέσα σὲ ἕνα ὄχημα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει, ἐνῶ αὐτὸ ἀκολουθεῖ τὴν δική του τρελλὴ πορεία. Ποῦ θὰ ὁδηγη- ᾿ θεῖ άραγε; Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καμμία αἰσιόδοξη προοπτικὴ βεβαίως. Τὰ γεγονότα µι- λοῦν µόνα τους καὶ μᾶς προειδοποιοῦν ἀπὸ καιρό: --- 1976, Σεβέζο Ἰταλίας: Ἔκρηξη σὲ ἐργοστάσιο χημικῶν προϊόντων ἔχει σὰν ἆπο- τέλεσµα διαρροὴ ἀερίων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προσβάλλονται ἑκατοντάδες ἀνθρώπων καὶ ζώων καὶ ἐγκαταλείπεται ὁλόκληρη περιοχὴ ἀπὸ τοὺς κατοίκους της. - 1979, Νοβοσιμπίρσκ Σοβιετικῆς Ενώσεως: ᾽Ατύχημα σὲ ἐργοστάσιο ὑλῶν βιολο- γικοῦ - χημικοῦ πολέμου προκαλεῖ τὸν θάνατο 2.000 ἀνθρώπων καὶ τὸν τραυματισμὸ καὶ ἄλλες βλάβες τῆς ὑγείας ἀκόμη περισσοτέρων. ᾿ -- 1984, Μποπάλ ᾿ἸΙνδιῶν: Διαρροὴ δηλητηριωδῶν ἀερίων ἀπὸ ἐργοστάσιο παραγω-