2988 Ν. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ -- ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ: γῆς ἐντομοκτόνων προκαλεὶ τὸν θάνατο 2.000 ἀνθρώπων καὶ τὸν τραυματισμὸ καὶ ἄλλες βλάβες τῆς ὑγείας ἀκόμη περισσότερων. Πρόκειται γιὰ «ἀτυχήματα» ἐνδεικτικὰ μόνον ἀπὸ ἕνα μακρὺ κατάλογο, τῶν ὁποίων ἡ συχνότης καὶ τὰ καταστροφικὰ ἀποτελέσματα αὐξάνονται μὲ γεωμερικὴ πρόοδο, παρερχομένου τοῦ χρόνου. Ἣ αἴσθηση μιᾶς ἐπικειμένης ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς ἐπλανᾶτο πλέον στὴ μολυσμένη γήϊνη ἀτμόσφαιρα. Καὶ ἡ καταστροφὴ ἦλθε ἀπὸ τὸ Τσερνομπίλ τῆς Σοβιετικῆς 'Ενώσεως, μία πόλη ᾱγνωστη στοὺς περισσοτέρους μέχρι πρὸ ὀλίγου καιροῦ, ποὺ ὅμως τώρα ἔγινε παγκοσμίως συνώνυμος τοῦ πανικοῦ καὶ τοῦ θανάτου καὶ σύμβολο τῆς ἐγκληματικῆς ἀνευθυνότητος τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ συνανθρώπου του καὶ τῆς φύσεως. Ἣ ἔκρηξη ἑνὸς πυρηνικοῦ ἀντιδραστῆρα καὶ ἡ ταυτόχρονη ἔκλυση ραδιενεργείας δὲν ἄφησε οὔτε μιὰ γωνία τῆς γῆς, οὔτε ἕνα στοιχεῖο τῆς φύσεως, οὔτε ἕνα ἔμβιο ὄν ἀνεπηρέαστο. Ὃ ἀργὸς θάνατος ἔχει εἰσέλθει πλέον στὸν βιολογικὸ κύκλο τοῦ ἀνθρώπου, τῶν ζώων καὶ τῶν φυτῶν καὶ κυλᾶ μέσα στὶς φλέβες τους, ἐνῶ τὰ πάντα στὴν φύση ἀναδίδουν τὴν ὀσμὴ τοῦ θανάτου. Γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως τῆς ζωῆς ἐπάνω στὸν πλανήτη μας, ὁ ἄνθρωπος ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα ἐχθρικό, ἕνα ἀνηλεὲς φυσικὸ περιβάλλον. Δὲν ὑπάρχει πλέον οὔτε καταφύγιο οὔτε τροφὴ γι ̓ αὐτόν. 'Οπουδήποτε κι ἄν στραφεῖ, ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὴν τιμωρὸ φύση, ποὺ τείνει νὰ τὸν ἀποβάλει σὰν ξένο σῶμα. Οἱ Ἐρινύες ἐπενέβησαν. Τὸ «ἀτύχημα» τοῦ Τσερνομπίλ ὑπῆρξε τραγικὸ ὅσο καὶ ἀποκαλυπτικό. Κανένας πλέον δὲν δικαιοῦται νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀγνοεῖ τὴν βαρύτατη νόσο ποὺ διέρχεται ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας, αὐτὸς ποὺ ἐφαρμόζει χωρὶς ἠθικὰ κριτήρια τὴν τεχνολογία, ποὺ ὑποδούλωσε τὴν ἐπιστῆμη στὴν ἐξουσία, ποὺ ἐξανδραποδίστηκε ἐντεταγμένος ἀπόλυτα μέσα στὰ κρατοῦντα κοινωνικοοικονομικὰ συστήματα, ποὺ ἀντικατέστησε ἐν τέλει κάθε ἀξία Τ ̓ αὐτιὰ τοῦ Μίδα Ὁ βασιλιὰς Μίδας εἶχε δικά του σχέδια, δικά του ὄνειρα, δικό του κόσμο, ποὺ ὅσο νάναι ἦταν ἀνώτερος κι ὡραιότερος ἀπ ̓ τὴν «τυχαία» ἐτούτη φυσικὴ δημιουργία. Στὸ νοῦ του εἶχε ἕναν κόσμο «πολιτισμένο», ἤρεμο κι ὑπάκουο στὴ θέλησή του καὶ - τὸ κυριώτερο φτιαγμένο ἀπὸ εὐγενὲς μέταλλο, ἀπὸ χρυσό. ̓Αν πράγματι αὐτὸς κι οἱ θεοὶ ἦταν ὁμογάλακτα τέκνα τῆς ἴδιας μάνας, καθὼς λέγει ὁ Πίνδαρος, ἄν πράγματι ἦταν εὐνοϊκὰ διατεθειμένα ἀπέναντί του, θᾶπρεπε νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἐπιθυμία του καὶ νὰ τοῦ δώσουν τὴν δύναμη νὰ φτιάξει τὸν πολυπόθητο χρυσαφένιο του κόσμο. Καὶ νὰ ποὺ ὁ Διόνυσος, ὁ αἰώνιος εἴρων κι ἐμπαικτῆς τῶν ἀνοήτων θεός, τὸν εἰσάκουσε καὶ τὸν κατέστησε κορυφαῖο μάγο, ἱκανὸ νὰ πιάνει πέτρα καὶ μάλαμα νὰ γίνεται, κατὰ ποὺ εὐχόταν. Ὁ Μίδας, ὅμως, δὲν ἔγινε εὐτυχέστερος: ἀφοῦ πέρασε ὁ πρῶτος του ἐνθουσιασμός, τὸν κατακυρίευσε καὶ πάλι τὸ ἴδιο αἴσθημα τοῦ ἀνικανοποίητου, ἐνῶ ταυτόχρονα, οἱ ἐνδόμυχοι φόβοι του τοῦ στέρησαν παντελῶς τὴ χαρά, τὴν ὑπέροχη θεϊκὴ σπίθα. Δειλὰ - δειλὰ ὠσαύτως ἄρχισε τοὺς ἐπεκτατικούς του πειραματισμούς, προσέχοντας ὅμως νὰ μὴν ἀντιληφθοῦν οἱ ἄνθρωποι τὶς μαγικὲς ἰδιότητές του, ποὺ τελευταῖα ἀπόκτησε, ἰδιότητες πού, κι ἄν δὲ σκόπευαν σὲ τίποτα θετικὸ καὶ ἀγαθό, θὰ μποροῦσαν ν ̓ ἀποβοῦν ἀποτελεσματικὸ ὅπλο ἐναντίον τῶν ἀτίθασων κι ἀνυπάκουων ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων θὰ μποροῦσε νὰ ἐξαγοράζει τὴν εὔνοια μὲ χρυσὸ ἤ, στὴν ἀντίθετη περίπτωση, νὰ τοὺς μεταβάλλει σὲ ἀγάλματα χρυσοῦ. Μὲ τὸν καιρὸ ὁ Μίδας ἀποκόπηκε ἀπ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τόσο τὸν λάτρευαν σὰν ἄνθρωπο προτοῦ γίνει μάγος, καὶ μόνο ἕνα μικρὸ ἀριθμὸ ἀνάξιων δούλων κρατοῦσε κοντά του, τοὺς ὁποίους ἀντάμειβε πλουσιοπάροχα, γιὰ νὰ μὴ μαρτυρήσουν τὶς νέες του ἰδιοτροπίες κι ἀδυναμίες, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὴν ἀδυναμία του νὰ τὸν ταΐζουν οἱ ἄλλοι σὰν μωρό.