2988 Ν. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ -- ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ: γῆς ἐντομοκτόνων προκαλεὶ τὸν θάνατο 2.000 ἀνθρώπων καὶ τὸν τραυματισμὸ καὶ ἄλλες βλάβες τῆς ὑγείας ἀκόμη περισσότερων. Πρόκειται γιὰ «ἀτυχήματα» ἐνδεικτικὰ µόνον ἀπὸ ἕνα μακρὺ κατάλογο, τῶν ὁποίων ἡ συχνότης καὶ τὰ καταστροφικὰ ἀποτελέσματα αὐξάνονται μὲ γεωμερικὴ πρόοδο, πα- ρερχοµένου τοῦ χρόνου. Ἣ αἴσθηση μιᾶς ἐπικειμένης ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς ἐ- πλανᾶτο πλέον στὴ μολυσμένη γήϊνη ἀτμόσφαιρα. Καὶ ἡ καταστροφὴ ἦλθε ἀπὸ τὸ Τσερνομπίλ τῆς Σοβιετικῆς 'Ενώσεως, µία πόλη ᾱ- γνωστη στοὺς περισσοτέρους μέχρι πρὸ ὀλίγου καιροῦ, ποὺ ὅμως τώρα ἔγινε παγκοσμίως συνώνυμος τοῦ πανικοῦ καὶ τοῦ θανάτου καὶ σύμβολο τῆς ἐγκληματικῆς ἀνευθυνότητος τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ συνανθρώπου του καὶ τῆς φύσεως. Ἣ ἔκρηξη ἑνὸς πυρηνικοῦ ἀντιδραστῆρα καὶ ἡ ταυτόχρονη ἔκλυση ραδιενεργείας δὲν ἄφησε οὔτε μιὰ γω- νία τῆς γῆς, οὔτε ἕνα στοιχεῖο τῆς φύσεως, οὔτε ἕνα ἔμβιο ὄν ἀνεπηρέαστο. Ὃ ἀργὸς θά- νατος ἔχει εἰσέλθει πλέον στὸν βιολογικὸ κύκλο τοῦ ἀνθρώπου, τῶν ζώων καὶ τῶν φυτῶν καὶ κυλᾶ µέσα στὶς φλέβες τους, ἐνῶ τὰ πάντα στὴν φύση ἀναδίδουν τὴν ὀσμὴ τοῦ θανά- του. Γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως τῆς ζωῆς ἐπάνω στὸν πλανήτη µας, ὁ ἄνθρω- πος ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα ἐχθρικό, ἕνα ἀνηλεὲς φυσικὸ περιβάλλον. Δὲν ὑπάρχει πλέ- ον οὔτε καταφύγιο οὔτε τροφὴ γι᾿ αὐτόν. 'Οπουδήποτε κι ἄν στραφεῖ, ἔρχεται ἀντιμέτω- πος μὲ τὴν τιμωρὸ φύση, ποὺ τείνει νὰ τὸν ἀποβάλει σὰν ξένο σῶμα. Οἱ Ἐρινύες ἐπενέβη- σαν. Τὸ «ἀτύχημα» τοῦ Τσερνομπίλ ὑπῆρξε τραγικὸ ὅσο καὶ ἀποκαλυπτικό. Κανένας πλέον δὲν δικαιοῦται νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀγνοεῖ τὴν βαρύτατη νόσο ποὺ διέρχεται ὁ ἄνθρω- πος τῆς ἐποχῆς µας, αὐτὸς ποὺ ἐφαρμόζει χωρὶς ἠθικὰ κριτήρια τὴν τεχνολογία, ποὺ ὑπο- δούλωσε τὴν ἐπιστῆμη στὴν ἐξουσία, ποὺ ἐξανδραποδίστηκε ἐντεταγμένος ἀπόλυτα µέσα στὰ κρατοῦντα κοινωνικοοικονομικὰ συστήµατα, ποὺ ἀντικατέστησε ἐν τέλει κάθε ἀξία Τ᾽ αὐτιὰ τοῦ Μίδα Ὁ βασιλιὰς Μίδας εἶχε δικά του σχέδια, δικά του ὄνειρα, δικό του κόσµο, ποὺ ὅσο νά- ναι ἦταν ἀνώτερος κι ὡραιότερος ἀπ᾿ τὴν «τυχαία» ἐτούτη φυσικὴ δηµιουργία. Στὸ νοῦ του εἶχε ἕναν κόσµο «πολιτισμένο», ἤρεμο κι ὑπάκουο στὴ θέλησή του καὶ - τὸ κυριώτερο - φτιαγμένο ἀπὸ εὐγενὲς µέταλλο, ἀπὸ χρυσό. ᾿Αν πράγματι αὐτὸς κι οἱ θεοὶ ἦταν ὁμογάλα- κτα τέκνα τῆς ἴδιας μάνας, καθὼς λέγει ὁ Πίνδαρος, ἄν πράγματι ἦταν εὐνοϊκὰ διατεθειµέ- να ἀπέναντί του, θᾶπρεπε νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἐπιθυμία του καὶ νὰ τοῦ δώσουν τὴν δύνα- µη νὰ φτιάξει τὸν πολυπόθητο χρυσαφένιο του κόσµο. Καὶ νὰ ποὺ ὁ Διόνυσος, ὁ αἰώνιος εἴρων κι ἐμπαικτῆς τῶν ἀνοήτων θεός, τὸν εἰσάκου- σε καὶ τὸν κατέστησε κορυφαῖο μάγο, ἱκανὸ νὰ πιάνει πέτρα καὶ μάλαμα νὰ γίνεται, κατὰ ποὺ εὐχόταν. Ὁ Μίδας, ὅμως, δὲν ἔγινε εὐτυχέστερος: ἀφοῦ πέρασε ὁ πρῶτος του ἐνθουσιασμός, τὸν κατακυρίευσε καὶ πάλι τὸ ἴδιο αἴσθημα τοῦ ἀνικανοποίητου, ἐνῶ ταυτό- χρονα, οἱ ἐνδόμυχοι φόβοι του τοῦ στέρησαν παντελῶς τὴ χαρά, τὴν ὑπέροχη θεϊκὴ σπίθα. Δειλὰ - δειλὰ ὠσαύτως ἄρχισε τοὺς ἐπεκτατικούς του πειραματισμούς, προσέχοντας ὅμως νὰ μὴν ἀντιληφθοῦν οἱ ἄνθρωποι τὶς μαγικὲς ἰδιότητές του, ποὺ τελευταῖα ἀπόκτησε, ἰδιό- τητες πού, κι ἄν δὲ σκόπευαν σὲ τίποτα θετικὸ καὶ ἀγαθό, θὰ μποροῦσαν ν᾿ ἀποβοῦν ἀποτε- λεσματικὸ ὅπλο ἐναντίον τῶν ἀτίθασων κι ἀνυπάκουων ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων θὰ μπο- ροῦσε νὰ ἐξαγοράζει τὴν εὔνοια μὲ χρυσὸ ἤ, στὴν ἀντίθετη περίπτωση, νὰ τοὺς μεταβάλλει σὲ ἀγάλματα χρυσοῦ. Μὲ τὸν καιρὸ ὁ Μίδας ἀποκόπηκε ἀπ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τόσο τὸν λάτρευαν σὰν ἄνθρωπο προτοῦ γίνει μάγος, καὶ μόνο ἕνα μικρὸ ἀριθμὸ ἀνάξιων δούλων κρατοῦσε κοντά του, τοὺς ὁποίους ἀντάμειβε πλουσιοπάροχα, γιὰ νὰ μὴ μαρτυρήσουν τὶς νέες του ἰδιοτρο- πίες κι ἀδυναμίες, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὴν ἀδυναμία του νὰ τὸν ταΐζουν οἱ ἄλλοι σὰν μω- ρό.