ΡΕΝΟΣ Ἡ μέρα τῆς δόξας Καὶ κἀποτ ̓ ἔφτασε ἡ μέραι τῆς δόξας! Ἡ μέρα τῆς μεγάλης αἴγλης, τοῦ τολικοῦ καθολικοῦ θριάμθου, ὅπου θάλεγες πὼς ὁ ἥλιος ἔφεγγε ἰδιαίτερα λαμπρὰ γι ̓ αὐτούς, εἶχε ἀνατείλει μ ̓ ὅλες τὶς πυρωμένες δέσμες του ἀχτίδων ἀποκλειστικά γι ̓ αὐτούς, γιὰ τὸ φωτοστέφανό τους: οἱ ἔρκλεετοί τοῦ ̓Απόλλωνος! αὐτοί ὁ σκοπὸς ὅλος κι ὅλος τὴ μέρα κείνη τοῦ Φαέθω: νος! γι ̓ αὐτούς χλιμιντρίζαν τ ̓ ἄλογα, τίναζαν ἄγρια τὶς χαῖτες, ἄνηφορίζαν καὶ τὰ τέσσερα γιὰ τὸ ζενίθ λαχανιασμένα, ἀφρίζοντας, νὰ προλάθουν ν ̓ ἀνεθάσουν μιά ὡρ ̓ ἀρχήτερα, ἔστω κ ̓ ἕνα λεφτό, κ ̓ ἕνα δευτερόλεῷτο γρηγορώτερα τὴ μέρα τῆς δόξας στὸ μοσουράνημά της μάνιμάνι, κ ̓ ὕστερα νὰ τὴν κατεθάσουν -- τί ἄλλο; -- θασιλικώτερη ὅλων τῶν ἀπὸ καταθολῆς τοῦ κόσμου μεγαλοπρεπῶν θασιλεμμάτων, χρυσότερη, πλατινέστερη. ἂν ἦταν δυναπὀν, ἤ ἔστω μόνο χρυσῆ -- νὰ μή λέμε κ ̓ ὑπερθολές! -- ἀλλ ̓ αὐτοκρατορική ὁπωσδήποτε, ὅπως τοὺς ἔπρεπε, τοὺς ἄξιζε, τοὺς ἦταν ἀπ ̓ τοὺς θεούς περίπου, εἰδικάι. φυλαγμένη γι ̓ αὐτούς, προωριομένη τους τέτοια μέρα, ποὺ ὅταν θά ̓ ̓δυε, ἄ! ὅταν πιά θά ̓δυε, μέσα σὲ θάλασσες πορφύρας θυζαντινῆς -- ἀναμίξ μὲ κεραμιδί ἀττικό (καὶ λίγο ἀπὸ Τσαρούχη, σὲ προσόψεις παλιοκαφενέδων ἤ γλουτούς ἐσατζήδων) --ἄαα! ὅταν πιά ἔτσι λιγωμένα θά Ἔδυε, καὶ τὰ καφτά μάρμαρα θὰ τοὺς χούφτιίαζαν, γλυκά χοδολιασμένα γιὰ χάρη τους, γιὰ τοὺς δικούς τους μεταξωτούς κ ̓ ἐλαφρά ἱδρωμένους γλουτούς ἂά Ἰοο -- στὴν πιό ἀκριθῆ σημασία τοῦ ὅρου : τῆς ἀπόλυτα στενῆς ἐφαρμογῆς! -- σύν ἄποσμητικά -τῆς Ῥέ6λον, τοῦ Ντιόρ, τῆς 4ά Τούρ, μαντάμ! -- καὶ σύν σερθυέττες -- Ταμπάξ, καὶ Βουλλώξ, καὶ τῆς ὑπέροχης ἐκείνης Τραράνε Πίνν! -- ἄ, τότε θὰ ἐνωτίξδονταν ! ὦ, τί θὰ ἐνωτίζονταν πιά! Τὸ τόσο ἀναμενόμενο, τὸ τόσο ἐπὶ τόσα ἔτη προσδοκηθέν!.. "Ὢωω, δέ θὰ τὸ ὀνωπτίζονταν, ἁπλῶς! Θὰ τ ̓ ἀφουγχράζονταν, θὰ τ ̓ ἀγοοικούσιανε κυριολεχτικά -- μὲ κάτι ἀφτάρες-κουφάλες νά! γνήσια θουνίσιες, ὅλο τρίχες! -- τὸ εγα Μήνυμα θὰ τὸ ρουφοῦσαν, ναί, νὰ τοὺς μπαίνῃ ὥς τὰ μύχια, τὸ τρομερό ὀνώτισμα, τὸ Ὑπιεράφτιασμα τοῦτο, τῆς, Μοίρας τῆς Πανεθνιγῆς, τὸ συνταραχτικὀ μας] καὶ θᾳράπιο, τὸ πάν ̓ ἀπ ̓ ὅλα ἔτσι. θαθιά παρηγορητικὀ, θαθιά καὶ τρυφερά χαϊδευτικό τους μές ἀπ ̓ ὅλα, ποὺ θὰ τοὺς μεράσολωνε μέχρι ἔνεσταση ὅλους μαζί (καθὼς μερακλώνουνε σὰν ἀκοῦνε Μπάχ! ̓Αλμπινόνι! ἢ κι ̓Αλμπικοκό σὰ θλόπουνε στὸ σινεμά, καὶ Νπασσέν !..) Τὸ Ἰήνυμα τὸ ποιό;.. ΓΑ, ὄχι! Δέ θὰ τὸ ποῦμ ̓ ἀκόμα, δέ θὰ τ ̓ ἀποκαλύψουμε πρίν τῆς ὥρας του, δηλαδὴ προτοῦ δι’ ἐλέου καὶ φόδου -- κατὰ τὴν παλιά σταγιρίτικη ρετσέτα -- περώνῃ καθὼς ξέρει αὐτό, μὲ τὴ δύναμη τῆς Νέ έας τώρα Τραγῳδίας, τὴν κοσμοσυγκλονιστική μέσα στὶς ψυχές ὅλες -- ποὺ φέρουν ὅτσι ποθητά, θερμά χουφτιασμένες, κολλητά, διὰ τῶν γλουτῶν τους, οἱ νταθροαντισμένες ἐκεῖνες κερκίδες -- τὴν τῶν τοιο τὼ ν θεθαίως παθημάτων κάθαρσιν!.. Ασα, ἡ Νέα Τοαγωδία μας! Μπροστά της τίποτα ἡ Νέα Καὶ ὡμῳδία ὅλη, κ ̓ ἡ ρωμαϊκή κ ̓ ἡ θυζαντινή Παντομίμα, ἤ ἀκόμα καὶ τὸ "Ει-θαλά/