ΡΕΝΟΣ Ἡ μέρα τῆς δόξας Καὶ κἀποτ᾽ ἔφτασε ἡ µέραι τῆς δόξας! Ἡ μέρα τῆς μεγάλης αἴγλης, τοῦ τολικοῦ καθολικοῦ θριάµθου, ὅπου θάλεγες πὼς ὁ ἥλιος ἔφεγγε ἰδιαί- τερα λαμπρὰ γι᾿ αὐτούς, εἶχε ἀνατείλει μ᾽ ὅλες τὶς πυρωμένες δέσμες του ἀχτίδων ἀποκλειστικά γι᾿ αὐτούς, γιὰ τὸ φωτοστέφανό τους: οἱ ἔρκλεετοί τοῦ ᾿Απόλλωνος! αὐτοί ὁ σκοπὸς ὅλος κι ὅλος τὴ μέρα κείνη τοῦ Φαέθω: νος! γι᾿ αὐτούς χλιμιντρίζαν τ᾽ ἄλογα, τίναζαν ἄγρια τὶς χαῖτες, ἄνηφο- ρίζαν καὶ τὰ τέσσερα γιὰ τὸ ζενίθ λαχανιασμένα, ἀφρίζοντας, νὰ προλά- θουν ν᾿ ἀνεθάσουν μιά ὡρ᾽ ἀρχήτερα, ἔστω κ᾿ ἕνα λεφτό, κ᾿ ἕνα δευτερό- λεῷτο γρηγορώτερα τὴ μέρα τῆς δόξας στὸ μοσουράνημά της μάνιμάνι, κ᾿ ὕστερα νὰ τὴν κατεθάσουν -- τί ἄλλο; -- θασιλικώτερη ὅλων τῶν ἀπὸ καταθολῆς τοῦ κόσμου μεγαλοπρεπῶν θασιλεμμάτων, χρυσότερη, πλατι- νέστερη. ἂν ἦταν δυναπὀν, ἤ ἔστω μόνο χρυσῆ -- νὰ μή λέμε κ᾿ ὑπερθο- λές! -- ἀλλ᾽ αὐτοκρατορική ὁπωσδήποτε, ὅπως τοὺς ἔπρεπε, τοὺς ἄξιζε, τοὺς ἦταν ἀπ᾿ τοὺς θεούς περίπου, εἰδικάι. φυλαγμένη γι᾿ αὐτούς, προωρι- ομένη τους τέτοια μέρα, ποὺ ὅταν θά ᾿᾽δυε, ἄ! ὅταν πιά θά ᾽δυε, µέσα σὲ θάλασσες πορφύρας θυζαντινῆς -- ἀναμίξ μὲ κεραμιδί ἀττικό (καὶ λίγο ἀπὸ Τσαρούχη, σὲ προσόψεις παλιοκαφενέδων ἤ γλουτούς ἐσατζήδων) --- ἄαα! ὅταν πιά ἔτσι λιγωμένα θά Ἔδυε, καὶ τὰ καφτά μάρμαρα θὰ τοὺς χού- φτιίαζαν, γλυκά χοδολιασμένα γιὰ χάρη τους, γιὰ τοὺς δικούς τους µετα- ξωτούς κ᾽ ἐλαφρά ἱδρωμένους γλουτούς ἂά Ἰοο -- στὴν πιό ἀκριθῆ ση- µασία τοῦ ὅρου : τῆς ἀπόλυτα στενῆς ἐφαρμογῆς! -- σύν ἄποσμητικά -- τῆς Ῥέ6λον, τοῦ Ντιόρ, τῆς 4ά Τούρ, μαντάμ! -- καὶ σύν σερθυέτ- τες -- Ταμπάξ, καὶ Βουλλώξ, καὶ τῆς ὑπέροχης ἐκείνης Τραράνε Πίνν! -- ἄ, τότε θὰ ἐνωτίξδονταν ! ὦ, τί θὰ ἐνωτίζονταν πιά! Τὸ τόσο ἀναμενό- µενο, τὸ τόσο ἐπὶ τόσα ἔτη προσδοκηθέν!.. "Ὢωω, δέ θὰ τὸ ὀνωπτίζονταν, ἁπλῶς! Θὰ τ᾽ ἀφουγχράζονταν, θὰ τ᾽ ἀγοοικούσιανε κυριολεχτικά -- μὲ κάτι ἀφτάρες-κουφάλες νά! γνήσια θουνίσιες, ὅλο τρίχες! -- τὸ εγα Μήνυμα θὰ τὸ ρουφοῦσαν, ναί, νὰ τοὺς µπαίνῃ ὥς τὰ μύχια, τὸ τρομερό ὀνώτισμα, τὸ Ὑπιεράφτιασμα τοῦτο, τῆς, Μοίρας τῆς Πανεθνι- γῆς, τὸ συνταραχτικὀ μας] καὶ θᾳράπιο, τὸ πάν᾽ ἀπ᾽ ὅλα ἔτσι. θαθιά παρηγο- ρητικὀ, θαθιά καὶ τρυφερά χαϊδευτικό τους μές ἀπ᾿ ὅλα, ποὺ θὰ τοὺς μερά- σολωνε μέχρι ἔνεσταση ὅλους μαζί (καθὼς μερακλώνουνε σὰν ἀκοῦνε Μπάχ! ᾽Αλμπινόνι! ἢ κι ᾿Αλμπικοκό σὰ θλόπουνε στὸ σινεμά, καὶ Νπασσέν !..) Τὸ Ἰήνυμα τὸ ποιό;.. ΓΑ, ὄχι! Δέ θὰ τὸ ποῦμ᾽ ἀκόμα, δέ θὰ τ᾽ ἀποκαλύψουμε πρίν τῆς ὥρας του, δηλαδὴ προτοῦ δι’ ἐλέου καὶ φόδου -- κατὰ τὴν παλιά σταγιρίτικη ρετσέτα -- περώνῃ καθὼς ξέρει αὐτό, μὲ τὴ δύναμη τῆς Νέ έας τώρα Τραγῳδίας, τὴν κοσμοσυγκλονιστική µέσα στὶς ψυχές ὅλες -- ποὺ φέρουν ὅτσι ποθητά, θερμά χουφτιασµένες, κολλητά, διὰ τῶν γλουτῶν τους, οἱ νταθροαντισµένες ἐκεῖνες κερκίδες -- τὴν τῶν τοιο τὼ ν θεθαίως παθημάτων κάθαρσιν!.. Ασα, ἡ Νέα Τοαγωδία µας! Μπροστά της τίποτα ἡ Νέα Καὶ ὡμῳδία ὅλη, κ᾽ ἡ ρωμαϊκή κ᾽ ἡ θυζαντινή Παντομίμα, ἤ ἀκόμα καὶ τὸ "Ει-θαλά/