Ἢ ταυτότητα ̓Αναρχίας Ἐιξουσίας- 0 ἐξουσιαστικὸς σχηματισμὸς δὲν εἶναι φυσιολογικὸς τύπος ὁμαδικής συμδιώσεως ὁμοειδῶν ἀτόμων. Οἱ σχέσεις τῶν μελῶν τοῦ ἐξουσιαστικοῦ σχηματισμοῦ, «κυθερνώντων» καὶ «κυθερνωμένων», δὲν καθορίζοντοι ἀπὸ τὸν ἀνώτατο σκοπὸ τῆς ἐπιδιώσξως καὶ προαγωγής τῆς κοινότητας -- τὸν μοναδικὸ σκοπὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ στοιχειοφετήση τὴν ΒΑΙΦΟΝ δ ̓ ΕΤΑΤ, τὸν λόγον ὑπάρἕξεως, τῆς ὁμαδικῆς ζωῆς -- ἀλλὰ ἀποτελοῦν μιὰ πολυδαίδαλη σπεῖρα ἐξαρτήσεων καὶ συναρτήσεων ποὺ γεννιοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν ὑπερανεπτυγμόνη ὁρμὴ ἐπιθολῆς τοῦ κάθε μέλους ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων μελῶν καὶ τῆς κάθε ὑποομάδας ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων ὑποομάδων. Μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἐξουσιαστικής κοινωνίας. πρωταρχικὴ προῦπόέεση λειτουργίας τῆς ὁμάδας εἶναι ἡ ὑλικὴ ἰσχύς. Ἕνα τεχνητὸ ἄθροισμα δυνάμεως ἁποτελούμενο ἀπὸ διάφορα ὑλικὰ μέσα ἐπιθολῆς (ὄπλα, «ὁργάνωση», πλοῦτος) ἐξασφαλίζει τὴν ουγκρότηση μιᾶς συμθατικῆς καταστάσεως, στὴν ὁποία τὸν κυρίαρχο, τὸν ἀποφασιοτικὸ ρόλο παίζουν τὰ ἄτομα ἡ οἱ ὑποομάδες ποὺ ἐλέγχουν τὴν δύναμη αὐτή. Ἢ συγκέντρωση καὶ ὁ ἔλεγχος τῆς ὑλικῆς δυνάμεως, καθ’ ἑαυτά, εἰναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ κατοχυρώσουν καὶ νομιμοποιήσουν, χωρὶς ἄλλες διαδικασίες, ἄμεσα, τὸν ἠγετικὸ ρόλο ἐκείνων ποὺ κατέχουν τὴν ἐξουσία -καί, ἔμμ:σα, νὰ τοποθετήσουν ἐκτὸς ἡγεσίας ὅλους ὅσοι δὲν διαχειρίζονται τὴν δύναμη. Δὲν ὑπάρχουν ἄλλα «κριτήρια» ἢ μηχανισμοί, δυνάμει τῶν ὁποίων κατατάσσονται ἐντὸς ἢ ἐκτὸς ἡγεσίας τὰ μέλη τοῦ ἐξουσιαστικοῦ σχηματισμοῦ. Θὰ μποροῦσε νὰ παρατηρήση κανεὶς ὅτι καθ ̓ ἑαυτὴν ἡ ἱκανότητα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ ἐλέγχου τῆς δυνάμεως γίνεται «κριτήριο» αὐτόματα Τοῦ Δ.1.Δ. λειτουργοῦν γιὰ τὸ «ἐξ ἀντικειμένου» ἀξιοκρατικὸ ξεκαθάρισμα. τῶν μελῶν καὶ τὴν δίκαιη καὶ αὐτόματη ἀνάδειξή τους σὲ ἡγέτες ἤ, τἀνάπαλιν, γιὰ τὴν δίκαιη καὶ αὐτόματη τοποθέτησή τους στὴ θέση τῶν κυθερνωμένων. “Ὅμως τοῦτο θὰ συνόθαινε. ἂν ἡ δύναμη ἀποτελοῦσε αὐτοσκοπὸ τῆς ὁμαδικης συμθιώσεως. Δὲν ἀνήκουμε ο ̓ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν σ ̓ ἕναν τέτοις παραλογισμό, σ ̓ ἕνα τέτοιο δόγμα, καὶ θὰ ὑπάρξη σὲ προ: σεχὴ τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» ἀνάλυση καὶ ἀπόδειξη τοῦ -- εὔκολα ἄντιληπτοῦ, ἄλλωστε -- παραλογισμοῦ αὐὖτοῦ. Ἐδῶ περιοριζόμαστε στὴν παρατήρηση ὅτι ἡ δύναμη ἀπὸ τὴ φύση της εἶναι μέγεθος ποὺ οὔτε αὐτοελέγχεται, οὔπ: αὐτοσυντηρεῖται, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἔχη κατεύθυνση, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε ἕναν ὅρο τῆς Μηχανικῆς, μ ̓ ἄλλα λόγια ἡ δύναμη πρέπει νὰ ὑπαχθῆ σὲ κάποια